Semua Bab ทาสรักน้องสาว(เมีย): Bab 61 - Bab 70

--------------"ใหญ่อะไรกัน อาวันนั้นมึงยังเอาเข้าไปได้เลย" "จุก อื้อจุกจังภัส" "หายใจไม่ออกหรอ อ้าปากสิ" หญิงสาวยอมทำตามแต่โดยดีเมื่อเผยอเปิดปากออก กลับโดนชายเจ้าเล่ห์ขโมยจูบเรียวลิ้นร้อนตวัดเกี่ยวควานหาความหวานจากโพรงปากหญิงสาวพริ้มเพราไม่หยุด ถึงแบบนั้นบุษบาก็ยังไม่ยอมเธอขย่มเอวโยกสะโพกระรัวความเสียวจนท้ายที่สุดนภัสต้องยอมปล่อย "อ๊าโคตรพลิ้วเลย" "ชอบใช่ไหม อือถ้ามึงชอบกูจะทำให้บ่อยๆ" "เดี๋ยวนี้เก่งขึ้นเยอะแล้วนี่ แค่ครั้งที่สองก็จะคุมเกมเองซะแล้ว" "กูเก่งได้มากกว่านี้ ซี๊ด กูจะเก่งให้มากกว่านี้อีกคอยดู~" "จะรอดูนะคะคนสวย" ยอมจำนนแล้ว ผมที่ไม่มีบุษบาคงจะอยู่ไม่ได้เหมือนกัน หากคำสาปจะพรากเราไปในภายหลังอย่างน้อยผมก็จะไม่เสียดายเวลาที่ผ่านมา เพราะผมและบุษในตอนนี้เราต่างก็มีความสุขกับปัจจุบันกันมากกว่า บ้านของบุษบาในวันนี้ยังคงเงียบสงบเช่นเดียวกันกับทุกวัน หลังจากมื้อเช้าได้ผ่านไปทุกคนในบ้านแยกย้ายไปดำเนินกิจวัตรประจำวันของแต่ละคน ยายสร้อยเลือกที่จะนั่งพัดวีบนม้าโยกตัวโปรดเฝ้ามองดูแปลงผักสวนครัว ส่วนแม่สมรยังคงเที่ยวเดินไปมาในห้องครัวทำความสะอาดหยิบจับข้าวของวางเข้าที่ตามประสาแ

--------------บรรยากาศหลังเลิกเรียนดูเงียบสงบและวังเวงชวนขนหัวลุก แม้โรงเรียนมัธยมแห่งนี้จะเป็นถึงโรงเรียนนานาชาติแต่ก็ไม่วายรอดพ้นเรื่องลี้ลับยิ่งกับโรงเรียนที่ก่อตั้งมานานหลายสิบปีด้วยแล้ว นักเรียนส่วนใหญ่จะรู้เรื่องนี้เป็นอย่างดีรวมถึงครูอาจารย์ เมื่อถึงเวลาเลิกเรียนทุกคนจะรีบออกจากโรงเรียนโดยเร็ว แต่กลับไม่ใช่กับเด็กสาวอย่าง บิตตี้"อยู่ไหนนะ เมื่อเย็นเห็นครูวางอยู่บนโต๊ะแท้ๆ" ในมือถือไฟฉายกระบอกหนึ่งสาดส่องไปทั่วโต๊ะของอาจารย์สอนวิชาประวัติศาสตร์ซึ่งเป็นวิชาที่เธอไม่ถนัดเอาซะเลย "นี่ไง!" กระดาษเฉลยข้อสอบถูกยกขึ้นมาจากกองเอกสารมากมาย เธอไม่รอช้าเร่งถ่ายรูปทุกหน้าไว้ชัดเจน ใครเล่าจะรู้ว่าคุณหนูบิตตี้หัวกะทิอันดับหนึ่งของโรงเรียนจะมีพฤติกรรมเช่นนี้ ที่หนึ่งที่เธอภาคภูมิใจนั้นแลกมากับการเป็นหัวขโมยแอบดูเฉลยข้อสอบมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน ทั้งยังได้รับความรักความอบอุ่นในครอบครัวซึ่งเธอถวิลหามาเนิ่นนาน ทุกอย่างเปลี่ยนไปเมื่อผลการเรียนของเธอดีขึ้น นั่นจึงเป็นเหตุผลที่ทำให้เธอต้องทำพฤติกรรมเช่นนี้ "เรียบร้อย พรุ่งนี้รอดแล้วเราคิกคิก" เสื้อฮู้ดสีดำกางเกงวอร์มสีดำรองเท้าผ้าใบเข้าชุด จัดก

-------------ระหว่างนั้นเองรถคันหรูสีดำจอดสนิทบริเวณด้านหน้าก่อนจะลดกระจกปรากฏเป็นผู้อำนวยการหรือก็คือเจ้าของโรงเรียนจ้องมองมาที่ยามผู้ต่ำต้อยด้วยสายตาเรียบเฉย "มีอะไรหรือเปล่าครับ" "ไปพบฉันที่ห้อง" ผู้อำนวยการพูดเพียงเท่านั้นก่อนจะขับรถเลยออกไป พลันสีหน้านิ่งเฉยแปลเปลี่ยนเป็นสีหน้าดุดันขบกรามแน่นคล้ายกับมีบางอย่างที่กำลังปะทุอยู่ในใจ มือทั้งสองกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดนูนปรากฏขึ้นบริเวณลำแขน ทว่าสายตากลับให้ความรู้สึกอ่อนไหวต่างจากปฏิกิริยาของร่างกาย "ก็แค่ปฏิเสธออกไปเท่านั้น เหมือนอย่างที่เขาเคยปฏิเสธมึงมาตลอดทั้งชีวิตทำแค่เท่านั้นเองไอ้เตย์"หลังจากกิจกรรมในช่วงเช้าจบลงความวุ่นวายและความโกลาหลในโรงเรียนเริ่มเข้าสู่ความเงียบสงบ คงเพราะเรานักเรียนได้เข้าชั้นเรียนต่างใช้สมาธิในการจดจ่อความวุ่นวายจึงกลับเข้าสู่ความเงียบสงบอีกครั้ง ต่างจากภายในจิตใจของยามหนุ่มหน้าโหดเขาเดินปลีกด้วยท่าทางมั่นคงแววตาดุดันไม่ล่อกแล่กต่อสิ่งรอบข้าง เพียงตั้งหน้าตั้งตาเดินให้ถึงห้องผู้อำนวยการเพียงเท่านั้น "ยามเตย์วันนี้ก็ถูกเรียกไปที่ห้องผู้อำนวยการอีกแล้วหรอคะ?" ในคนที่ขี้ขลาดย่อมมีคนหนึ่งที่กล้าหาญเ

---------------"ปล่อยนะคะ!""ปล่อยงั้นเหรอ นี่เธอเข้าใจอะไรผิดไปหรือเปล่าที่ฉันพาเธอมาที่นี่ด้วยก็เพื่อให้เธอมอบความสุขให้ฉัน แลกกับการปิดเรื่องกลโกงของเธอไงเด็กน้อย""อึก!!!"เธอรู้ได้ทันทีว่าตัวเองตกหลุมพรางชายเจ้าเล่ห์เสียแล้ว อีกใจก็นึกกลัวแต่อีกใจก็เกรงว่าชีวิตของเธอจะจบเห่เพราะความลับในการเรียนเก่งของตัวเอง คุณหนูหน้าสวยหลับตาลงข่มอารมณ์ในเมื่อเรื่องทุกอย่างเลยเถิดมาถึงขนาดนี้ เธอจะไม่ยอมให้สิ่งใดมาขัดขวางแผนการที่แยบยลแม้จะแลกด้วยร่างกายเธอก็ยอม "นิ่งแบบนี้คงรู้สถานะตัวเองดีแล้วสินะ""ต้องการอะไรก็รีบพูดมาก่อนที่หนูจะหมดเวลา""หึ แบบนี้ค่อยคุยกันรู้เรื่องหน่อยเริ่มจาก...ดื่มไอ้นี่สักแก้วสิ"คุณหนูถึงกับผงะก็ไอ้นี่ที่ว่ามันคือเหล้าตัวที่แรงที่สุดของร้าน ทั้งเธอยังไม่เคยดื่มเครื่องดื่มแอลกอฮอล์เลยสักครั้ง หากได้ดื่มไปมีหวังคงสลบหมดสติข้ามวันเป็นแน่"เอาไง คุณหนูจะจบคืนนี้ให้เร็วที่สุดหรือช้าที่สุดกันครับ""แค่ดื่มมันก็พอใช่ไหมคะ"บิตตี้เอ่ยถามด้วยสีหน้ากล้าหาญแม้เสียงหวานจะสั่นเครือตรงกันข้ามกับสีหน้าก็ตาม "คงงั้นมั้ง"ไม่รอช้าให้เวลาล่วงเลยไปมากกว่านี้ เธอยกมันขึ้นดื่มในคราเด

--------------คำพูดเน้นเสียงของผู้อำนวยการโชติทำเอาครูเปรี้ยวถึงกับขนหัวลุกซู่ เร่งจ้ำอ้าวเดินออกไปในทันท่วงที ต่างจากสีหน้าของเตย์เขาเอาแต่ทำหน้าเย็นชารอจนครูเปรี้ยวเดินออกไปไกลลับสายตา เตรียมจะเดินก้าวเข้าป้อมยามสถานที่ทำงานของตน ทว่ากลับถูกผู้เป็นพ่อเรียกรั้งไว้ซะก่อน "ไหนว่าไม่ชอบเรื่องผู้หญิง ไหงถึงทำตัวเองซะได้ล่ะพ่อคนดี" "ผมและครูเปรี้ยวไม่ได้มีอะไรเกินเลยกันไปมากกว่าครูและยาม ท่านไม่ต้องใส่ใจ" "เหอะ ทำตัวเป็นพวกมือถือสากปากถือศีลไปได้ แกเองก็เป็นไอ้คนน่ารังเกียจเหมือนกันกับฉันนี่แหละ" "......." ความเดือดดาลปะทุขึ้นมาในใจหากจะระเบิดออกตอนนี้เห็นทีจะไม่ได้ ด้วยสายตาของผู้คนที่กำลังจับจ้องมอง เขาเพียงแต่กำหมัดกัดกรามแน่นก็ก้าวเท้าหันหลังเดินกลับเข้าป้อมยามเพียงเท่านั้น "มารับตำแหน่งจากพ่อ พ่อให้เวลาแค่ภาคเรียนนี้เท่านั้น ภาคเรียนหน้าลูกต้องขึ้นเป็นผู้อำนวยการ พ่อจะดูแลแกเอง" "สิ่งเดียวที่จะทำให้ผมรับตำแหน่งนั่นคงจะเป็นการตายของคุณเท่านั้น" "ไอ้เตย์!" "และในตอนนั้น ผมจะขายความภาคภูมิใจของคุณทิ้งไม่ให้เหลือชิ้นดีเลยล่ะ" "!!!"รอยยิ้มแห่งความร้ายกาจปรากฏขึ้นบนใบหน้าเตย์ ทำ