All Chapters of ทาสรักน้องสาว(เมีย): Chapter 51 - Chapter 60

---------------"เออขอบใจมึงมากที่เข้าใจ""ที่ผ่านมาเองกูก็ละเลยเหมี่ยวมากเกินไป ทำเหมือนน้องไม่มีตัวตน เอาเป็นว่าพี่ขอโทษนะ""อ๋อ ไม่เป็นไรเหมี่ยวเข้าใจพี่ดี เพราะคนที่เริ่มเรื่องทั้งหมดคือเหมี่ยวเองนี่ พี่กายไม่ต้องขอโทษเหมี่ยวหรอก"เหมี่ยวอธิบายโดยเร็วเธอเองก็คงรู้สึกผิดเหมือนกัน ทำเอาบรรยากาศหลังพูดความในใจโล่งปลอดโปร่งราวกับคนละโลกกับเมื่อกี้"เพื่อเป็นการขอโทษที่กูหลบหน้ามึง วันนี้กูเลี้ยงเอง""มันต้องแบบนี้ดิวะ กูรอคำนี้ของมึงมานานแล้วไอ้ไวท์""เบาหน่อยนะมึง แดกเหล้าทุกวันจนตับร้องไห้ล่ะ""ทำไงได้วะความสุขกูนี่หว่า"ไม่ผิดหวังเลยที่วันนี้ผมได้มาเจอกับมัน บรรยากาศคำพูดสิ่งหนักอึ้งในใจได้หายไปหมดแล้ว ผมมักจะเผลอมองหน้ามะเหมี่ยวและยิ้มออกมาทุกครั้ง โดยไม่คิดเลยว่าการได้มองหน้าผู้หญิงคนหนึ่งมันจะทำให้มีความสุขได้มากขนาดนี้ กระทั่งเรานั่งดื่มกันไปสักพัก มะเหมี่ยวเริ่มขยับตัวเอ่ยกระซิบบางอย่างข้างหูผม คำนั้นทำเอาความร้อนรุ่มในร่างกายผมมันลุกโชนขึ้นมาในทันทีที่ได้ยิน"คืนนี้หนูมีอะไรจะบอกพี่ไวท์ อย่าลืมไปที่ห้องหนูนะ หนูจะรอ...อย่างใจจดใจจ่อ""อึก"ไม่ได้แค่พูดแต่ฝ่ามือยังเลื่อนไล้ไป

------------ชานเมืองห่างไกลความวุ่นวายจากเมืองหลวงถึงแบบนั้นก็ยังมีสิ่งอำนวยความสะดวกครบครัน บ้านไม้ทรงไทยประยุกต์ท่ามกลางสวนผลไม้พื้นที่ไม่เล็กไม่ใหญ่ บ้านของอดีตกำนันผู้ทรงอิทธิพลเมื่อสมัยเกือบร้อยปีที่แล้ว เป็นบ้านที่คนในละแวกนั้นรู้รักกันเป็นอย่างดีบ้านคุณณิกร "บุษบาตื่นหรือยังใกล้ได้เวลาไปเรียนแล้วนะ" "ตื่นแล้วจ้า!" "เร็วหน่อยเดี๋ยวเจ้าภัสจะมารอเอา" "จ้า" หญิงสาวในชุดนักศึกษาผมยาวสลวยยังปล่อยสะเปะสะปะเหมือนยังไม่ได้หวี ถึงแบบนั้นใบหน้ากลับเรียบร้อยถูกแต่งเติมสีสันจากเครื่องสำอางบางเบาดูเป็นธรรมชาติ ใบหน้าพริ้มเพราปากนิดจมูกหน่อยดวงตากลมโตเป็นประกาย รูปร่างบอบบางอ้อนแอ้นน่าทะนุถนอม หลานสาวเพียงคนเดียวของบ้านคุณณิกร ด้วยลูกสาวหลานสาวตระกูลนี้มีหน้าตาเป็นเครื่องเพชฌฆาตเหล่าชายน้อยใหญ่ จึงมักจะมีชายฉกรรจ์แวะเวียนเข้ามาขายขนมจีบหัวบันไดบ้านไม่เคยแห้ง แต่ใครเล่าจะรู้ว่าหญิงสาวบ้านนี้นั้นมีคำสาปติดตัวมาตั้งแต่เกิด "มากินข้าวก่อนสิลูก จะรีบไปไหนเจ้าภัสยังไม่มาเลย" "ขืนกินก็คงไม่ทันหรอกจ้ะยาย เดี๋ยวหนูหาอะไรกินที่มอเอาดีกว่าอีกเดี๋ยวนภัสก็มาแล้ว" "เอางั้นก็ได้ แต่อย่าลืมกินเชียวล

------------"เฮ้อ เหนื่อยจะตายชัก!""อือ"ทันทีที่ถึงบ้านร่างแกร่งของเพื่อนเกย์ถูกเหวี่ยงลงกับพื้นเตียงอย่างแรง ทำเอาร่างเล็กของเพื่อนสาวถึงกับเซล้มลงไปด้วย บุษบานอนหอบแฮกอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเธอจะยันตัวลุกขึ้น "มึงดีขึ้นยังภัส""กูร้อนวะ ร้อนมาก""เฮ้ยๆ ไม่ต้องถอดกางเกงแล้วนะเว้ยเดี๋ยวกูพาไปส่งที่ห้องน้ำ""ไม่เอา กูไม่อยากอาบน้ำ"เสียงอู้อี้ทั้งใบหน้าหวานละมุนยังพยายามมุดซ่อนลงในผ้าห่มราวกับกลัวว่าจะถูกฉุดกระชากแยกออกจากเตียงอันแสนอบอุ่น แต่ถึงแบบนั้นกลับไม่มีเรี่ยวแรงรั้งเพื่อนสาวเอาไว้ กลับโดนลากไปทั้งสภาพอิดโรย "ตามกูมาเลย""อีบุษ!""เลือกเอาจะเดินไปดีๆ หรือจะให้กูเอาน้ำมาราดถึงเตียง"แววตาเข้มขึงของบุษบาบ่งบอกว่าเธอไม่ได้ข่มขู่แค่เพียงคำพูด ร่างกายสูงโปร่งเริ่มขยับไปตามคำสั่งเพื่อนสาว "ก็ได้ แต่มึงต้องอยู่กับกูตลอดจนกว่ากูจะหายดี""เออ รีบเข้าไปได้แล้ว!""โอ๊ย!"นภัสผู้ถูกฝ่าเท้าของบุษบายันที่แก้มก้นจำต้องยอมเคลื่อนไหวไปตามคำสั่ง เมื่อเข้ามายังห้องน้ำบุษบาจัดแจงลากเพื่อนเกย์ลงไปนั่งในอ่างอาบน้ำ ทำการเปิดน้ำไหลเข้าอ่างด้วยความแรงสูงสุด "โดนน้ำไปเป็นไงบ้าง""ก็ยังรู้สึกร้อนอยู่เห

-------------"แหวะ! แหวะ!!" ท้ายที่สุดบุษบาได้ให้อาหารแก่ต้นไม้แถวๆ นั้น เธอในชุดนักศึกษาอาเจียนออกมาไม่หยุดเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่ได้รับมากเกินไป แถมทั้งชุดยังเหม็นกลิ่นเหล้าเอามาก แวบแรกที่คิดขึ้นมาได้คือการหลบหนีจากแม่ของตัวเองก่อน "กลับบ้านไม่ได้แล้วสิแบบนี้ แม่ต้องตีแน่ๆ" "กลับบ้านไม่ได้ กลับกับพี่ชายคนนี้ดีไหมครับน้องสาว" "!!!" ชายฉกรรจ์หน้าโหดตัวใหญ่เดินเข้ามาพร้อมกันถึงสองคน แต่ล่ะคนจ้องมองเธอด้วยแววตาหื่นกระหายหากตรงนี้ลับตาคน คงจะโดนพวกมันกระทำชำเราแน่ "ว่าไงครับ กลับบ้านกับพี่ไหมรับรองน้องจะได้ประสบการณ์มากกว่ามหาลัยที่น้องเรียนอย่างแน่นอน" มันยกมือลูบริมฝีปากพลางเดินตรงเข้าหาเธออย่างลดระยะห่าง สติที่เลือนรางเริ่มแปลเปลี่ยนเป็นความกลัว บุษบากระชับสายกระเป๋าสะพายเตรียมเดินถอยหลัง "อะ เออไม่ค่ะพี่ไปหาคนอื่นเถอะ" "จะให้ไปหาใครอีก น้องดูเหมาะสมที่สุดแล้ว นี่ไปนอนกับพวกพี่คืนหนึ่งได้ประสบการณ์สยิวไหนจะเงิน ไหนจะได้ออกกล้องอีก เห็นแบบนี้พวกพี่เป็น 'Sex Creator' เชียวนะ" "!!!" เธอรู้ด้วยสัญชาตญาณทันทีว่าบุคคลพวกนี้พูดจริง หากเธอยังอยู่เพียงลำพังมีหวังโดนสอยไปเล่นบทนางเอ

------------"มะ ไม่จริงน่า!" "เรื่องที่กูเล่าให้มึงฟังทั้งหมดเป็นความจริง" "........" เราสะดุ้งตื่นกันมาในตอนเช้า หลังจากที่ผมเดินไปเข้าห้องน้ำออกมาก็เห็นว่าบุษมันนั่งร้องไห้ เดินเข้ามาถามมันเล่าเรื่องคำสาปทุกอย่างให้ผมฟังทำเอาผมช็อก ผมพยายามเถียงว่าเรื่องพวกนี้มันก็แต่เรื่องเล่าเท่านั้นแต่สีหน้าความกังวลใจของบุษมันตีเข้ากลางหน้าผมเต็มๆ มันไม่ได้โกหกแถมยังร้องไห้โฮบอกขอโทษผมไม่หยุด นี่มันอะไรกันวะเนี่ย "กูขอโทษภัส สารทุกข์สุกดิบ! เพราะกูไม่ได้บอกมึงก่อน ทั้งที่รู้อยู่แก่ใจแต่ยังทำแบบนั้นกับมึง ถ้ามึงเป็นอะไรไปกูคงไม่มีหน้าไปสู่พ่อกับแม่มึง ฮือ" "ใจเย็น" นภัสที่กำลังนั่งมึนงงเรียบเรียงความคิด ดึงร่างเล็กเข้าไปกอดเพื่อปลอบใจ แม้จะไม่เชื่อสนิทใจแต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ที่จะบอกว่ากลัว นภัสพยายามคิดหาวิธีพิสูจน์ความจริงหากจะเดินเข้าไปถามไถ่แม่กับยายของเธอ ก็คงจะได้คำตอบที่ไม่ต่างจากบุษบาสักเท่าไหร่ ทางเดียวที่จะสามารถคลายความกังวลได้คงจะมีแค่ที่เดียว "ไปวัดกันค่อยกลับบ้าน" "วัด?" ภายในโบสถ์ด้านหน้ามีพระประธานองค์ใหญ่เด่นตระหง่านสีทองอร่าม พระภิกษุสงฆ์ใบหน้ายิ้มแย้มดูใจดีนั่งประจำยังอาสนะ