Semua Bab ทาสรักน้องสาว(เมีย): Bab 71 - Bab 80

--------------ในที่สุดความสัมพันธ์ระหว่างคู่สัญญาก็เดินทางมาถึงวันสุดท้าย ร่างเล็กของคุณหนูบิตตี้ยังคงนั่งรออยู่ที่โต๊ะตัวเดิมพร้อมหนังสือเรียนเพื่อทบทวนบทเรียนที่ผ่านมาเตรียมพร้อมต่อการสอบที่จะถึงในอีกไม่กี่วันข้างหน้า "เวลานี้แล้วทำไมยังไม่มาอีกนะ" บิตตี้เริ่มเป็นกังวลปรายตามองดูเวลาบนหน้าจอโทรศัพท์เป็นระยะระหว่างอ่านหนังสือ ทั้งยังเหลือบมองไปดูที่ด้านหน้าป้อมยามทว่ายังไร้ซึ่งเงาของเตย์ "วันสุดท้ายแล้ว ใจหายแปลกๆ" เพราะคิดว่าหลังจากนี้จะไม่ได้เจอกับเขาอีกแล้วก็รู้สึกใจมันหวิวๆ ชอบกลไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ฉันรู้สึกว่าใบหน้าเย็นชาแววตาดุดันนั้นช่างมีเสน่ห์จนอยากจะจับจ้องมองทุกครั้งที่เราได้เจอกัน ไอ้ความป่าเถื่อนเรื่องบนเตียงก็เช่นกันการกระทำและเสียงแหบพร่าที่เคยพูดถากถางขณะร่วมรักมักจะดังหลอกหลอนในโซนประสาททุกครั้งก่อนนอน จนตอนนี้ฉันกลายเป็นคนติดเซ็กส์มักจะช่วยตัวเองก่อนนอน ตั้งแต่ที่ได้รู้จักกับพี่เตย์ชีวิตฉันก็ได้เปลี่ยนไปและเป็นการเปลี่ยนแปลงที่ไม่อาจหวนคืน "อะนี่" "คะ!?" คนในความคิดปรากฏอยู่ตรงหน้าพร้อมกับยื่นกระดาษแผ่นสีขาวบางอย่างให้กับนักเรียนหัวกะทิที่หลอกลวง "เฉลยข

------------"สอบเสร็จสักทีสมองจะระเบิดอยู่แล้ว" เสียงฟางแก้วโวยวายหลังจากที่เดินออกจากห้องสอบวิชาสุดท้าย โดยข้างกายนั้นมีอิงฟ้าและบิตตี้เดินตามหลังมาติดๆ "สำหรับพวกเราที่ในหัวมีแต่ขี้เลื่อยสมองเหมือนจะระเบิด แต่กลับบิตตี้คงไม่ใช่" "ไม่หรอกเราก็ปวดหัวเหมือนกัน งั้นเย็นนี้ไปกินของหวานฉลองกันดีไหม" เมื่อบิตตี้เป็นฝ่ายเปิดปากชวนทำเอาเพื่อนสาวทั้งสองตาลุกวาวขึ้นมา "ก็ถ้าคุณหนูเป็นคนเลี้ยงพวกเราก็พร้อมที่จะบุกป่าฝ่าดงไปยังร้านของหวาน" "ฟางโคตรโบราณเลยอ่ะ ในเมืองแบบนี้จะมีป่าดงให้แกฝ่าไปหรือไง" "ครับ แม่คนในเมือง" "งั้นเราไปกันเถอะ" หลังจากข่าวการเสียชีวิตของผู้อำนวยการฉันยังไม่เจอกับพี่เตย์เลย ไม่รู้ว่าป่านนี้พี่เขาทำอะไรอยู่ที่ไหนหรือกำลังจัดการเรื่องของผู้อำนวยการอยู่กันแน่ ทั้งที่บอกตัวเองว่าจะเลิกยุ่งกับเขาแต่ในใจมันกลับกระสับกระส่ายอยากเจออยากถามไถ่สารทุกข์สุกดิบ นี่คงเป็นวันสุดท้ายที่ได้อยู่ในรั้วโรงเรียนนี้จะพูดคำลากันสักคำก็คงไม่มีโอกาสสินะ "กินของหวานนี่เหมือนได้รับการไถ่บาป รู้สึกมีความสุขอย่างกับเพิ่มพลังชีวิตแน่ะ" "เว่อร์ไปแล้วฟาง" "ไม่ได้เว่อร์สักหน่อยบิตตี้เราพูดจร

-------------"หะ เหมันต์!!!" หญิงชราหยุดชะงักเมื่อลูกชายปรากฏตัวอยู่ต่อหน้า โดยมีสายสร้อยเดินตามมาติดๆ สายสร้อยไม่สนใจสิ่งใดรีบวิ่งเข้าไปคว้าตัวลูกสาวเข้ามากอดไว้แนบแน่น "บิตตี้เป็นไงบ้างลูก!" "มะ แม่หนูขอโทษ" เด็กสาวเบะปากหลั่งน้ำตาอาบสองแก้ม ความรู้สึกผิดที่เคยได้กระทำที่ผ่านมากระแทกเข้ากลางอกจนจุกยากจะพูดออกมา ทว่าคนเป็นแม่กลับเอาแต่โอบกอดและลูบหัวด้วยสีหน้าเบาอกเบาใจ "ไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว เรื่องที่แล้วก็ให้แล้วกันไป" "แล้วกันไปงั้นเหรอ รู้หรือเปล่าว่าลูกสาวเธอกอดจูบกับผู้ชายในรถ เที่ยวทำตัวเป็นนางแพศยา" "แม่ผมขอเตือนแม่เป็นครั้งสุดท้าย เลิกเข้ามาบงการชีวิตลูกสาวผมสักที" "ตาเหมันต์! ที่แม่ทำไปก็เพราะรักและเป็นห่วงลูกสาวแกต่างหาก" เหมันต์เอ่ยเตือนผู้เป็นแม่รอบที่ล้านแปด แต่ดูเหมือนคนเป็นแม่จะไม่ได้จดจำจนครั้งนี้เขาไม่อาจจะทนทำตามใจของหญิงชราได้อีกแล้ว "รักและเป็นห่วงลูกสาวผมงั้นเหรอ ไม่ใช่ว่าแม่รักและเป็นห่วงชื่อเสียงตระกูลตัวเองหรือไง ทั้งเรื่องที่บีบบังคับให้บิตตี้เรียนดีไหนจะเรื่องที่บีบให้ผมทำงานหามรุ่งห้ามค่ำเพื่อสร้างชื่อเสียงให้กับโรงแรมมรดกตกทอดของแม่ ต่อจากนี้ผมท

-------------"มึงต้องไปเดินแบบในงานแฟชั่นโชว์ที่จะถึงนี้ คุณเรวาสั่งเน้นย้ำเรื่องนี้ด้วยตัวเอง" "ใครจะเดินก็ได้ ผมไม่เอาด้วย" "ไอ้เหี้ยโจ!!!" บรรยากาศหม่นหมองในคอนโดหรูใจกลางเมืองขณะนี้แปรเปลี่ยนเป็นความโมโหเดือดดาลของผู้จัดการชายร่างใหญ่หน้าตาเคร่งเครียด ซึ่งกำลังกำมือแน่นกัดฟันจ้องมองใบหน้าไม่ยินดียินร้ายของนายแบบหนุ่มชื่อดังเจ้าของห้องดังกล่าว "พี่จะฉุดกระชากผมไปเดินก็ไม่มีความหมาย เพราะผมไปลาออกกับเรวาแล้ว" "แต่เขาไม่ให้มึงออกไง ที่เขาให้มึงพักอยู่ที่ห้องเป็นเพราะเขาอยากให้มึงพักใจเท่านั้น และมึงก็เลิกพร่ำเพ้อหานังผู้หญิงแพศยานั่นเสียที มันไปเป็นเมียไอ้มาเฟียสารเลวคนนั้นและทิ้งให้นอนหมดสภาพเป็นผักแบบนี้ไง!" เหลือจะอดเพราะทนกับสภาพซูบโทรมของนายแบบดังไม่ไหว โจเนียร์ เดิมทีเป็นนายแบบชื่อดังระดับแนวหน้าของประเทศมีใบหน้าคมเข้มหล่อสะอาดหมดจด อีกทั้งยังมีจุดเด่นคือรูปร่างกำยำด้วยที่เขาเป็นคนชอบเล่นฟิตเนสทำให้ร่างกายเปี่ยมไปด้วยมวลกล้ามเนื้อ ทว่าตอนนี้นอกจากจะไม่เห็นกล้ามเนื้อแล้วยังซูบผอมราวกับผีดิบ สายตาเลื่อนลอยไร้จุดหมายในชีวิต"หึในเมื่อเธอเลือกแล้ว ไอ้นั่นมันคงดีกว่าผมจริงๆ ร

-------------"เป็นไงบ้างคะ?" "อร่อยครับ! ทั้งความนุ่มของหมูความหอมของเตาถ่านไหนจะซอสส้มสูตรพิเศษของน้องอีก ลงตัวทำขายได้สบาย" "นี่ไม่ได้ชมกันเกินไปใช่ไหมคะ" หญิงสาวถึงกับหุบยิ้มไม่ได้เมื่อได้รับคำชมจากปากลูกค้าไม่ขาดสาย สเต๊กหมูพริกไทยดำซอสส้มสูตรพิเศษของทางลานกางเต็นท์ ท่าทีของผู้ชิมในวันนี้เองก็ดูจะชื่นชอบเมนูพิเศษไม่เบาหยิบนั้นส่งนี้เข้าปากเคี้ยวแก้มตุ่ยไม่พัก "จริงๆ พี่คอนเฟิร์มอร่อยจริง" "ได้ยินแบบนี้ก็ค่อยโล่งใจ" อัญชันถอนหายใจด้วยความโล่งอกเฮือกใหญ่ ในที่สุดเมนูสุดพิเศษก็สำเร็จไปด้วยดีเสียที ก่อนเธอจะก้มหน้าระบายยิ้มอ่อนพลางคิดถึงเรื่องอดีตที่ผ่านมา "อันที่จริงแล้วลานกางเต็นท์ที่นี่เกือบจะปิดตัวลงไปเมื่อปลายปีที่แล้ว หนูไม่อยากให้ลานแห่งนี้ปิดลงเลยขอพ่อกับแม่ออกจากมหาวิทยาลัยเพื่อมาดูแลลานกางเต็นท์นี้ ถ้าจะเปรียบให้เห็นภาพลานตรงนี้คงเปรียบเสมือนลานที่ครอบครัวของหนูตั้งใจทำมาด้วยกันตั้งแต่ตอนที่ปู่ย่าตายายยังอยู่ หากลานนี้ถูกปิดลงหนูกลัวว่าความทรงจำทุกอย่างที่เคยมีมันจะหายไป" หญิงสาวเอ่ยถึงความเป็นมาของลานแห่งนี้ด้วยแววตาที่เศร้าหมอง เธอยอมทิ้งการเรียนและสังคมเพื่อนในเม