Semua Bab ทาสรักน้องสาว(เมีย): Bab 81 - Bab 90

---------------"เข้าไปหาเวลานี้จะดูไม่ดีหรือเปล่านะ" ไวกว่าความคิดก็ร่างกาย เธอสวมรองเท้ากระชับผ้าคลุมซึ่งเผลอหยิบติดมือขณะกำลังเดินออกมาหน้าบ้านพักคลุมไหล่ ชั่วครู่ร่างเล็กหยุดนิ่งหน้าประตูรถบ้าน ยืนครุ่นคิดเตรียมจะเดินกลับไปยังบ้านพักตัวเอง ทว่าหัวใจกลับอยากเห็นหน้าชายที่อ้างว่าตนเป็นนายแบบดังระดับประเทศใจจะขาด ท้ายที่สุดเธอยกมือขยับประตูหมุนเปิดออก "มะ ไม่ได้ล็อก!" อัญชันค้างอยู่ในท่าเปิดประตูแบบนั้น สายตาเหลือบมองเช็คคนด้านในกลับไม่เห็นถึงการเคลื่อนไหว "พะ พี่โจเนียร์" เสียงแผ่วเบาเอ่ยเรียกชายเจ้าของรถบ้านทว่ากลับไม่มีเสียงตอบกลับ เธอจึงตัดสินใจพาตัวเองเข้าไปด้านในรถแทน "อึก!!!" ต้องผงะเมื่อเจอเข้ากับร่างของชายหนุ่มหน้าหล่อนอนหลับพริ้มไม่ได้สติอยู่บนเตียงนอนขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่ อีกทั้งยังอยู่ในสภาพเปลือยเปล่าทั้งบนและล่างนอนหงายเอกเขนกบนตัวยังมีหยดน้ำที่ยังไม่แห้งสนิทดี "ไหงถึงได้นอนหมดสภาพแบบนี้ ไม่ใช่ว่าเมาหรอ" หญิงสาวขยับก้าวเท้าโดยเลื่อนหน้าหันไปทางอื่น พยายามจะรวบผ้าห่มขึ้นปกคลุมพื้นที่สงวนขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่แม้มันจะยังคงหดตัวอยู่ก็ตาม ถึงแบบนั้นโดยสัญชาตญาณเธออดที่จะจ

---------------"วันนี้ต้องขอโทษด้วยนะคะ พอดีต้องรีบไปช่วยสอนหนังสือเด็กๆ บนเขาน่ะคะ วันนี้อาจจะไม่ได้พาออกไปที่ไหน" ระหว่างนั่งทานอาหารเช้าอัญชันเอ่ยปากพูดขึ้น เธอได้รับโทรศัพท์จากครูบนเขาว่าเกิดป่วยกะทันหันทำให้ไม่สามารถไปสอนเด็กๆ ที่ผ่านมาหากอัญชันมีเวลาว่างเธอมักจะขึ้นไปช่วยครูสอนหนังสือเด็กๆ อยู่บ่อยครั้ง"ไม่เป็นไร ว่าแต่โรงเรียนที่หนูว่าอยู่ที่ไหนเหรอ?" "อยู่ที่เขาอีกฝั่งน่ะค่ะ ต้องเดินเท้าขึ้นไปอีกสองกิโล" "งั้น วันนี้พี่ขอตามไปด้วยสิ" "คะ? ทางมันไกลมากเลยนะแถมยังมีแต่ป่าเขาอีกด้วย" เกรงว่าลูกค้าจะเหนื่อยล้า อีกทั้งเรื่องนี้ยังเป็นหน้าที่ของเธอที่ต้องรับผิดชอบ ทว่าสีหน้าและแววตาคนพี่กลับไม่กลัวความเหนื่อยล้านั้นเลยสักนิด "พี่ไหวไม่ต้องหวง ก่อนไปขอแวะไปที่ตลาดก่อนได้ไหม" "ค่ะ ยังพอมีเวลา" หลังจากทำธุระเตรียมของเรียบร้อย ทั้งสองมุ่งหน้าตรงไปยังตลาด โจเนียร์เร่งซื้อของตามที่ตนต้องการ ก่อนจะใส่มันลงในเป้ใบใหญ่โดยที่อัญชันเองก็ไม่รู้เหตุผลถึงของที่เขาซื้อ เดินทางมาจนถึงตีนเขาทั้งสองพากันเดินขึ้นไปโดยไม่มีเสียงบ่นเลยสักคำ มุ่งหน้าตรงสู่โรงเรียนไม้ชั้นเดียวขนาดสามห้อง โดยรอบม

-------------แสงแดดในยามเที่ยงสาดส่องร้อนแรงแผดเผาต้นไม้ใบหญ้า ต่างจากเวลากลางคืนราวกับคนละโลก ชายร่างแกร่งในตอนนี้เริ่มมีน้ำมีนวลขึ้นมาสวมเสื้อกล้ามกางเกงลำลองขาสั้นรองเท้าผ้าใบ สะพายกระเป๋าเป้หนักเดินตามหลังหญิงสาวร่างเล็กสวมเสื้อพื้นเมืองกระโปรงผ้าซิ่นสีกรมรองเท้าผ้าใบ เดินไปตามทางลัดเลาะระหว่างต้นไม้และก้อนหิน"ไกลเหมือนกันแฮะ" "อีกเดี๋ยวก็ถึงแล้วค่ะไหวหรือเปล่า" "ไหวสิ เห็นแบบนี้พี่เข้าฟิตเนสทุกวันนะ" "ถ้าไม่ไหวก็บอกนะคะ จะได้นั่งพักก่อน" "อื้ม" บรรยากาศตกอยู่ในความเงียบทั้งสองเดินผ่านต้นไม้ต้นแล้วต้นเล่า เสียงนกเจื้อยแจ้วดังแซ่ซ้องไปทั่วป่าเขา หากฟังดูดีๆ แล้วมันเหมือนกับเสียงเพลงกล่อมใจ ยามเมื่อเหนื่อยล้ายังมีพวกมันคอยส่งเสียงเชียร์อยู่เนืองๆ เม็ดเหงื่อของชายหนุ่มผู้เข้าฟิตเนสทุกวันเริ่มผุดพรายทั่วใบหน้าและร่างกาย นั้นเพราะเขาเอาแต่อุดอู้อยู่ในห้องนานหลายเดือนจนร่างกายเคยชินไปเสียแล้ว "ผ่านโขดหินก้อนนี้ไปก็ถึงแล้ว" "อา อื้ม" มีเพียงเสียงหอบหายใจดังแทนคำพูด ท้ายที่สุดทั้งสองก็เดินทางมาถึงน้ำตกขนาดย่อมเสียที น้ำตกที่มีขนาดสูงราวตึกสามชั้นบริเวณโดยรอบรายล้อมไปด้วยต้นไม้หน

--------------"เสียงฟ้าร้องงั้นหรอ อีกเดี๋ยวฝนคงตกสินะ"เด็กสาววัยสิบเก้าปียืนกอดอกจ้องมองไปนอกหน้าต่าง สายตาเธอเต็มไปด้วยความอ้างว้างและโดดเดี่ยวราวกับว่าโลกทั้งใบของเธอไม่มีเหลืออยู่แล้ว คงเพราะเธอเป็นเพียงเด็กกำพร้าที่ถูกแม่ทิ้งพ่อตายญาติเบือนหน้าหนี ชีวิตเธอจึงเติบโตมาโดยการพึ่งพาตัวเองเป็นหลัก สิ่งที่เธอเชื่อมั่นและไว้วางใจที่สุดจึงมีเพียงตัวเองเท่านั้น "อาตกจริงด้วยแฮะ" หยอดน้ำจากฝากฟ้าร่วงหล่นลงกระทบใบไม้ต้นหญ้าเสียงไพเราะชวนให้ผ่อนคลาย ทว่าในตอนนี้เธอผู้นั้นกลับเอาแต่ยืนยิ้มกริ่มด้วยสายตากระหายสวาท ชุดนอนเสื้อเชิ้ตและกางเกงกลับถูกปลดเปลื้องออกไร้ซึ่งเยื่อใย เมื่อมันร่วงหล่นลงกองบนพื้น ร่างเล็กในสภาพเปลือยเปล่าไร้ซึ่งชุดชั้นในปกคลุมเดินปรี่ตรงมายังหน้ากระจกโต๊ะเครื่องแป้ง เมื่อได้มองร่างกายแสนจะยั่วยวนของตัวเองพลางยกยิ้มเลียริมฝีปากด้วยสายตาแสนเชิญชวน "อื้ม ร่างกายของเรามันช่างสวยงามขนาดนี้ หากมีใครได้ครอบครองคงดีไม่น้อย"ฝ่ามือเล็กกอบกุมเนินอกเต้ากลม หน้าท้องแบนราบหายใจขยับแรงเมื่อจู่ๆ ฝ่ามืออีกข้างของเธอเลื่อนลงไปเลื่อยลูบเนินอลังการไร้ซึ่งหญ้ารก กลีบส้มโอสีแดงฟูสวยไร้ที่

--------------"ทำกับข้าวอะไรดีนะเย็นนี้?" เด็กสาวยืนครุ่นคิดมองวัตถุดิบในตู้เย็น ในสมองเรียบเรียงคิดหาเมนูที่จะทำตัวคนเดียวเป็นครั้งแรก"เอาเป็นของที่เห็นลุงกินบ่อยๆ แล้วกัน"เธอไม่รอช้ารีบจัดการเตรียมวัตถุดิบและเริ่มลงมือทำ ก่อนที่ลุงผู้มีบุญคุณจะมาถึง ห้องครัวในวันนี้ดูจะวุ่นวายกว่าทุกวัน คงเพราะปกติมีแม่ครัวหลักอย่างบัวผันแต่วันนี้กลับไม่มีแล้ว ดีที่ถ่ายทอดวิชาไว้ให้หลานสาวอย่างไอริน แม้ว่าจะเป็นเพียงเพื่อนลูกสาวของอดีตเพื่อนสนิท ถึงแบบนั้นเธอก็รักไม่ต่างไปจากหลานในไส้แม้แต่น้อย เวลาล่วงเลยไปพร้อมกับอาหารที่เริ่มเสร็จทีล่ะเมนู กระทั่งถึงเวลาที่ลุงเพิกกลับบ้าน "บ้านเงียบแปลกๆ " ในมือลุงเพิกถือวัตถุของสดจากตลาดเข้ามาด้วย สายตากวาดมองหาร่างหลานสาว จู่ๆ ร่างของหญิงสาวก็ค่อยๆ ก้าวเท้าเดินลงมาจากบันไดท่ามกลางแสงเทียนซึ่งเธอจุดเอาไว้ก่อนหน้า "อึก!" เพ่งตามองดูดีๆ พบว่าร่างหญิงสาวนั้นมีเพียงชุดคลุมผ้าตาข่ายบางๆ สีแดงห่อหุ้มคลุมร่างกายไว้เท่านั้น ในมือถือแก้วไวน์รสโปรดของผู้เป็นลุง ผมยาวสลวยถูกม้วนก้าวเผยให้เห็นลำคอยาวระหงชัดเจน เธอเดินมาหยุดต่อหน้าผู้เป็นลุงพร้อมกับเขย่งปลายเท้าจุ๊บ