Semua Bab ทาสรักน้องสาว(เมีย): Bab 91 - Bab 100

--------------"เอาล่ะ ทำข้าวเช้าให้ลุงไปทำงานดีกว่า"แขนเสื้อถูกถกขึ้นบ่งบอกว่าเธอกำลังใจจดใจจ่ออยู่กับการทำอาหารเอามากๆ ทันทีที่นาฬิกาปลุกส่งเสียงแจ้งเตือนเด็กสาวดีดตัวลุกจากเตียงไม่มีทีท่าจะอิดออด การทำอาหารเช้าจึงได้เริ่มขึ้นตั้งแต่เช้ามืด "จะว่าไปออกไปซื้อกาแฟดำเจ้าประจำลุงด้วยดีกว่า" หลังจากเตรียมวัตถุดิบอาหารไว้เรียบร้อย เด็กสาวคว้าจักรยานคันโปรดปั่นตรงไปยังร้านกาแฟดำของอาเป๊ะหน้าปากซอย "อาเป๊ะเอาเหมือนเดิมนะ" "เออรอแป๊บนะนังหนู" "จ้า ^^ " เหล่าป้าแม่บ้านต่างเหลือบมองเด็กสาวร่างเล็กทั้งยังหันกลับไปซุบซิบนินทาเสียงดัง ทำอย่างกับว่าไม่เห็นเจ้าตัว "เด็กสมัยนี้มีตื่นเช้าแบบนี้ด้วยหรือไง" "ไม่มีหรอก บ้านฉันลูกสาวตื่นเที่ยงทุกวัน" "อย่าว่าแต่ลูกสาว ลูกชายก็เหมือนกัน จะว่าไปนังหนูคนนี้คือเด็กที่เพิกมันรับเลี้ยงหรือเปล่า" "ใช่คนนี้แหละ หน้าตาสะสวยดีเนอะ อ้อได้ข่าวว่าบัวผันไปบวชชีแล้วนะ" "ห๊ะ! ทิ้งปลาย่างไว้กับแมวได้ไงใจกล้าเหลือเกิน" "นั่นสิ แถมยัยหนูยังเป็นแค่ลูกสาวเพื่อนเท่านั้นเอง ดีไม่ดีอาจจะ..." "เอ้าได้แล้ว" "ทะ เท่าไหร่จ้ะ" อาแป๊ะเจ้าของร้านเดินถือถุงกาแฟดำยื่นต่อ

-------------บรรยากาศในเช้าวันใหม่ดูจะเปลี่ยนไปจากทุกวัน คงจะเพราะได้ออกเดินทางแต่เช้ามืด โดยมีลุงเพิกเข้าไปปลุกอุ้มเด็กน้อยจากเตียงแต่เช้า "นี่เราจะไปไหนกันคะ ลุงยังไม่ได้บอกหนูเลยนะ""ถ้าบอกก็ไม่สนุกน่ะสิ ง่วงหรือเปล่าถ้าง่วงจะนอนต่ออีกหน่อยก็ได้นะ ยังเหลือเวลาอีกเกือบชั่วโมงเลย""ไม่เอาค่ะ อยากนั่งอยู่เป็นเพื่อน...ลุง"ทั้งที่ปากพูดแบบนั้น แต่ท้ายที่สุดร่างเด็กสาวกับค่อยๆ สัปหงกและหลับใหลเข้าสู่ห้วงนิทราไปอีกครั้ง ลุงเพิกที่เห็นดึงผ้าห่มคลุมร่างกายให้เธอเกรงว่าจะหนาวเพราะความเย็นของเครื่องปรับอากาศ "เมื่อกี้ยังบอกว่าจะนั่งเป็นเพื่อนอยู่แท้ๆ ไหงมาหลับหนีกันไปต่อหน้าต่อตาได้ จริงๆ เลยเด็กคนนี้ ^^"เดินทางเข้าสู่พื้นที่ที่สองข้างทางเต็มไปด้วยสวนมะพร้าวทึบ ไกลๆ นั้นเห็นเป็นท้องทะเลสีครามการเดินทางเริ่มเข้าสู่พื้นที่ของรีสอร์ตแห่งหนึ่ง "ไม่ได้เจอกันนานเลยนะครับพี่""นั่นสิ ที่นี่พัฒนาขึ้นเยอะเลยแฮะ""ก็ได้พี่นั่นแหละที่ให้คำแนะนำ นี่ผมเตรียมห้องพักที่ดีที่สุดไว้รอเลยนะ""ฮ่าฮ่า งั้นหรอขอบใจมาก"เพราะเป็นรีสอร์ตที่เพิกเคยมาทำงานนั่นเอง จึงไม่แปลกที่จะรู้จักกันเป็นอย่างดี ไม่รู้เพราะส

-------------- "บ้านหลังนี้จะเป็นบ้านที่จะล่อเลี้ยงชีวิตของหนูให้เติบโตมากยิ่งขึ้น จำเอาไว้นะแฟรี่ลูกพ่อ""ค่ะ"สองพ่อลูกนั่งรถเข้ามาในเมืองหลวงข้ามวันข้ามคืน เพียงเพราะต้องการจะส่งให้ลูกสาวได้ศึกษาเล่าเรียนในแหล่งศึกษาชั้นนำระดับประเทศ ทว่าเพียงแค่อาชีพชาวสวนธรรมดาในบ้านนอกคงไม่เพียงพอ คนเป็นพ่อจึงตัดสินใจติดต่อหา อะตอม ลูกติดเมียของพ่อหรือก็คือปู่ของเด็กสาว ด้วยของพ่ออะตอมมีร้านขายส่งอุปกรณ์ก่อสร้างขนาดใหญ่ ทำให้อะตอมและเหล่าพี่ๆ ต่างพ่อไม่ค่อยได้พบเจอหน้ากันสักเท่าไหร่ แต่เมื่อได้รับข่าวว่าจะฝากหลานสาวเข้ามาเล่าเรียนและอยู่อาศัยด้วย เขาก็รีบตกปากรับคำแบบไม่ลังเลเลยสักนิด "บ้านหลังใหญ่กว่าที่คิดอีกนะ"พ่อก้าวเดินเข้าไปกดกริ่งหน้าบ้านพร้อมทั้งชะโงกหน้ามองไปทั่วบ้าน กลับไร้ซึ่งเสียงตอบรับ"หรือว่าอะตอมเขาจะไม่อยู่?""ไม่หรอก พ่อพึ่งโทรหาก่อนขึ้นแท็กซี่มาเมื่อกี้นี้เองอาตอมว่าพึ่งตื่น คงกำลังอาบนะ---""ถ้าจะมาขายลอตเตอรี่ไม่ซื้อหรอก ออกไป!"เสียงสาววัยกลางคนเอ่ยพร้อมกับสีหน้าเหยียดหยัน มองตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยท่าทีรังเกียจอย่างเห็นได้ชัด พ่อลูกต่างเหลือบมองหน้าก่อนจะก้มมองดูการแต่งตั

----------------"นี่อาทำงานจนลืมกินข้าวเที่ยงอีกแล้วใช่ไหมคะ""อ้าวไปไหนถึงมาหาอาที่ร้านได้ล่ะเรา"อะตอมถามกลับไปโดยไม่คิดจะตอบคำถามหลานสาวสักนิด เธอวางถุงกระดาษซึ่งด้านในคือกล่องอาหารที่เธอตั้งใจซื้อมาฝากคุณอาผู้มีพระคุณ "ไปนั่งอ่านหนังสือที่คาเฟ่หนังสือมาน่ะค่ะ และเพื่อนก็ชวนไปงานวันเกิดพี่สาวของเพื่อน เลยจะแวะมาขออนุญาตจากอาก่อน" สาวแว่นอมยิ้มแก้มพอง ยกนิ้วชี้ทั้งสองข้างชนกันเบาๆ บ่งบอกว่าเธอกำลังเขินอายที่กำลังทำตัวน่ารักขอความเห็นใจจากชายหนุ่มมาดขรึม บรรยากาศภายในห้องตกอยู่ในความเงียบ ไร้ซึ่งเสียงใดๆ นอกจากเสียงเครื่องปรับอากาศ และนี่เองก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอรวบรวมความกล้าเข้ามาขอผู้เป็นอา เธอเคยพยายามขอมาหลายต่อหลายครั้ง ทว่ากว่าจะได้คำตอบเวลาเดดแอร์กลับล่วงเลยไปไร้จุดหมาย "ไม่เป็นไรค่ะ อาตอมทำงานก่อนเลยก็ได้เดี๋ยวหนูจะนั่งระ---""ไปสิ กลับตอนไหน""คะ!!?" แฟรี่แทบไม่อยากจะเชื่อหูของเธอ นอกจากจะไม่ถามซักไซ้แล้วอายังตอบตกลงอนุญาตทันที แม้แต่เท้าที่กำลังจะก้าวไปนั่งที่เก้าอี้ตรงข้ามกันกับอะตอมของแฟรี่ยังถูกสต็อปเอาไว้ "อาอนุญาต ไปตอนไหน กลับกี่โมงและไปที่ไหน""อะ เออไปเย็นนี้

-------------"อ๊ะ! เจ็บนะ" "หึ มันเขี้ยวไม่คิดว่าสาวเนิร์ดเงียบๆ นิ่งๆ จะมีดีกรีรสนิยมทางเพศที่เร่าร้อนถึงเพียงนี้ นี่ใสจริงหรอครับ" "นั่นก็ขึ้นอยู่กับบุคคล แต่กับอาตอมคงทำตัวใสๆ ไม่ได้แล้วสิคะ" ว่าจบแฟรี่ยันตัวขยับถอยห่างยืนด้วยลำแข้ง ขณะเดียวกันถอดเสื้อผ้าน้อยชิ้นปล่อยร่วงหล่นกองบนพื้น บาร์ตัวน้อยล่วงตามไปติดๆ ก่อนจะสิ้นสุดภารกิจเมื่อแพตตี้ตัวบางกองรวมกัน "แบบนี้อาตอมก็ได้เปรียบ เพราะงั้นถอดสิคะ" "ถ้าอยากได้ขนาดนั้น ก็เข้ามาถอดเองสิ" "และอาตอมจะไม่มีวันลืม"หญิงสาวกระตุกยิ้มร้ายกาจ เธอเดินปรี่เข้าหาผู้เป็นอา พร้อมนั่งลงคุกเข่าท่ามกลางหว่างขาสายตาจ้องมองใบหน้าคมคราม ส่วนเรียวมือนั้นงุ่นง่านอยู่กับการปลดเปลื้องกางเกง "ไม่อยากจะเชื่อว่าตอนนี้หนูกำลังได้สัมผัสในสิ่งพี่คิดมาโดยตลอด" "ถ้างั้นภาพลักษณ์เด็กสาววัยใสเดียงสาคงเป็นแค่หน้ากากจอมปลอมสินะ""คิคิ เรื่องนั้นถ้ารู้แล้วเหยียบไว้ให้มิดเลยนะคะ"แฟรี่ขยิบตาส่งซิกรู้ไว้เพียงสองคน ก่อนเธอจะทำการปลดเปลื้องกางเกงผู้เป็นอาได้สำเร็จ ปลายนิ้วมือเรียวสวยขยับรูปไร้บนอันเดอร์แวร์สีดำ ถ้าว่าพี่ยังปลายนิ้วแผ่วเบากลับทำชายหนุ่มร่างแกร่งถึงกั