Lahat ng Kabanata ng Sirit (SPG): Kabanata 41 - Kabanata 50

Bahagyang nanlaki ang mga mata ko. “H-Hindi, ah. Anong date ka dyan?” tanggi ko, ramdam ang pag-iinit ng pisngi ko. Lumapit na rin si Vera at Lian na pilyang nakangisi sa akin. “May something sa inyo ni Sir 'no?” sabay pa nilang tanong. “H-Hoy, w-wala. Ano ba kayo. Tumigil nga kayo dyan. Baka marinig kayo,” saway ko sa kanila. Walang date-date dito! Kakain lang kami, 'yon lang! Pagpasok namin sa loob, sinalubong kami ng magarbong ambiance, malambot na ilaw, mahinang musika, at mga matang agad napalingon sa amin. Isang staff ang lumapit na may ngiti sa labi. “Good afternoon, Sir.” Tumango si Tirso. “Reservation under Gotiangco.” Agad kaming inihatid sa isang pribadong mesa malapit sa bintana. Tahimik kaming umupo, ako sa tapat niya, habang nasa gilid sina Vera, Lian, at Cass, halatang alangan sa lugar. “This place is… fancy,” mahinang bulong ni Lian, halos hindi marinig. Tahimik lang akong ngumiti, hindi ko alam kung paano lulugar. Hindi ito parte ng plano ko para sa araw na ’

I don’t know why we’re here in front of the mall. Hindi ba’t dapat pabalik na kami sa kumpanya? It’s still working hours. Bumaling ako kay Tirso, kunot ang noo ko. I could be casual with him right now since wala kami sa office. Bahala na kung ano man ang isipin ng mga kasama namin. Hindi ko lang maintindihan bakit kailangan namin tumigil dito, eh wala naman kaming bibilhin. “Anong ginagawa natin dito?” I asked, dropping the formal tone. I was puzzled, at alam kong ganun din ang mga kasama ko na nakatingin sa amin. Judging by their faces, naguguluhan din sila. “Working hours pa, Tirso,” paalala ko sa kanya. Pero imbes na sagutin ako, bumaba siya ng sasakyan at umikot para pagbuksan ako ng pinto. “I-I don’t get it,” sabi ko, napatingin sa kamay niyang nakalahad. Nang hindi ko tinanggap, siya na mismo ang umalalay at pinababa ako. “Girls, you can get off too.” Baling niya sa mga kasama ko. Iiwan ba niya kami rito? Mabilis kong binawi ang kamay ko at tinitigan siya nang

“Hindi pa tapos, Sir! Ikaw din dapat!” apila ni Lian. “Dapat matchy-matchy kayo ng outfit ni Irene.” M-Matchy-matchy? What? Kailangan ba dapat ganun? Pinandilatan ko si Lian ng mata. “Lian?” Tirso chuckled softly. “Sure,” he said, relaxed. “Kung gusto niya ng matchy-matchy, kayo na ang pumili para sa akin.” I almost bawled my eyes out, not crying, but in shock, while staring at him. But he just smiled at me. Nagawa pa niyang pisilin ang ilong ko. Seryoso ba siya? “Okay! Game!” sigaw ni Vera. “Tiwala lang Sir sa amin.” “Kami na bahala,” dagdag ni Cass, sabay tawa ng mahina. “Guys—” protesta ko, pero huli na. Hinila na nila si Tirso papunta sa kabilang section. With their excited voices overlapping, throwing words like they were so close, napailing na lang ako. “Irene, dyan ka lang ah!” sigaw ni Lian. “Surprise ’to!” I stayed seated on the couch, fingers clutching my bag a little too tight. My heart was doing that annoying thing again, racing for no logical reason. Why does

With his reassuring words, I felt more relaxed. May magic yata ang halik niya at bigla na lang humupa ang kaba ko. Humigpit ang pagkakahawak niya sa kamay ko, halos idikit niya ang noo niya sa gilid ng ulo ko, na para bang sapat na sa kanya ang ganito lang. My friends kept talking among themselves, but every now and then, I could hear their soft giggles. Ewan ko ba kung dahil sa amin ni Tirso o may sarili silang kinakikiligan. Napabuntong-hininga ako at sinubukang igala ang tingin ko sa mga tao sa paligid hanggang sa may makita akong pamilyar na mukha. Ngunit agad ding nawala ang atensyon ko doon sa sunod na sinabi ni Tirso. “I want more kisses,” bulong niya, tila batang naglalambing. “Can I have more later?” Natawa ako ng marahan “Nanliligaw ka pa lang, ah. Ilang halik na ’yan?” “Hindi ba puwedeng manliligaw with kissing privileges?” tanong niya, sabay angat ng tingin sa akin, pansin ang pamumungay ng kanyang mga mata. Napaisip ako. Hindi ko alam kung pagod lang ako, kung nadal

Dala ang pinapatapos niya sa aking documents, huminga ako ng malalim bago pumasok sa kanyang opisina. Hindi sa takot, pero kinakabahan pa rin talaga ako kapag kami lang dalawa ang magkasama. Minsan kasi nagnanakaw ng halik. Nandito pa naman kami sa kumpanya. Paano kung may makakita? Ano na lang ang sasabihin sa amin? “Good afternoon, Sir...” bati ko, pero hindi man lang niya ako tinapunan ng tingin. Why do I feel like I did something wrong? Iba ang awra niya ngayon. “Ilagay mo lang sa lamesa ko,” malamig niyang sabi na nagpagulat sa akin. Feeling ko meron nga, pero nilagay ko pa rin sa lamesa niya ang folder. “Balik na po ako...” I was a bit shocked when he looked at me, cold and dangerous. Ano bang nagawa ko at parang galit siya? Wala akong matandaan. Kinalas niya ang necktie niya, halatang gigil na gigil. Bahagya akong napa-atras nang tumayo siya at inayos ang salamin. “Who was the guy you were talking to and laughing with?” he asked, his tone was possessive. I swallowed h