All Chapters of Sirit (SPG): Chapter 21 - Chapter 30

Hindi ko namalayan ang oras. Sa sobrang dami ng tinatapos ko sa laptop, hindi ko na na-track ang minuto’t oras na lumipas. Gumuguhit pa rin ang ilaw ng screen sa mukha ko kahit halos pumikit na ang mga mata ko sa sobrang antok. Naririnig ko pa ang mabilis na tunog ng keyboard dahil sa mga final slides na inaayos ko, pero sa huli, tuluyan na akong pumikit at nakatulog na may hawak pang mouse sa kamay. Nagising ako nang bigla kong maramdaman ang bigat sa gilid ko. Dahan-dahan akong dumilat, at halos tumakas ang kaluluwa ko sa nakita. Si Tirso. Nasa tabi ko siya, mahigpit na nakayakap. Hindi lang basta nakahiga, kundi parang ako talaga ang ginawang unan. Ang braso niya, nakapulupot sa baywang ko. Ramdam ko ang bigat, ramdam ko ang init ng katawan niya. Nanlaki ang mga mata ko, at ang unang naisip ko ay kumawala. Pero hindi ko magawa. Napakapit lang ako sa gilid ng kumot, nakatitig sa mukha niyang kalmado. “Shiît…” bulong ko sa sarili, ramdam ang pagbilis ng tibök ng puso ko.

Maaga pa lang ay gising na ako. Para akong nakatulog at nanaginip ng isang bagay na hindi ko alam kung totoo ba o guni-guni lang ng isip ko. Hanggang ngayon, ramdam ko pa rin sa balat ko ‘yong init na para bang may yumakap sa akin kagabi. Napaupo ako sa kama, hawak-hawak ang dibdib na mabilis ang tibók. Hindi, hindi, Irene. Imposible. Panaginip lang ‘yon. Siguro dala lang ng cramps at kung ano-anong iniisip mo kagabi. Pero kahit anong pilit kong kumbinsihin ang sarili ko, hindi ko maalis sa isip ang imahe ng katawan niya, ’yong hubàd na katawan na nakita ko kagabi. Napa-iling na lang ako, pinisil ang pisngi ko para matauhan. Bumangon na ako at pagbukas ng pinto, naamoy ko agad ang aroma ng kape. Doon ko lang narealize na gising na pala si Tirso. Narinig ko pa ang lagaslas ng tubig mula sa kusina. “Shiît,” mahinang bulong ko. “Anong sasabihin ko? Good morning? Wala lang? Susungitan ko? Just like the other day? Ahh! Nakakabaliw naman 'to! Act normal, Irene, act normal.” Pagkumbi

Napaka-imposible naman yata kung ako ang susuyuin niya. Natawa na lang ako sa isipan ko, pero ang totoo, ang bilis ng tibók ng puso ko.Huminga ako ng malalim, hindi na pinansin ang sinabi niya at naglakad na ulit.“Irene? Hindi mo ba ako narinig?” And for the second time, I stopped walking again. Oh God. “Paano manuyo?”“May google naman. Sa kanya ka magtanong,” malamig kong sagot at agad na pumasok ng kwarto.I immediately shut the door and locked it. Napasandal ako roon at napahawak sa aking dibdib. Pakiramdam ko mas bumilis ang tibók ng puso ko. Hindi ko rin halos mahabol ang paghinga ko.Anong klaseng pakiramdam ‘to? Hindi na maganda ‘to. Natatakot ako sa pwedeng kahantungan nito.I can't like my boss. Hindi pwede. Bawal. Kailangan makaalis na ako dito sa lalong madaling panahon at baka lumalim pa ‘tong nararamdaman ko.Bakit kasi may pasuyo-suyo pa siyang nalalaman? Aah! Nababaliw na ako!Mariing kong pinikit ang mga mata at sinabunutan ang sariling buhok. “Wake up, Irene! You c

Pagdating namin sa Korean restaurant, agad akong napa-ngiti. Ang bango. Amoy grilled meat, garlic, sesame oil, oh heaven. Mukhang mapaparami ako ngayon ng kain. Ngayon pa lang natatakam na ako. Nanunubig na nga ang bagang ko sa aroma ng lugar. Samantalang si Tirso, tahimik lang pero halatang nag-o-observe sa paligid. Typical of him. Kalmado. Composed, pero mapanuri. Pero ramdam kong nag-aalangan na siya.Ngumisi na lang ako at palihim na bumungisngis. First time siguro niya na pumunta sa ganitong lugar? I mean, look at his expression, halatang bago siya sa ganitong kainan, hindi lang nagpapahalata.The waitress led us to a corner table. May grill sa gitna with side dishes on the side. Umupo ako agad habang si Tirso tumingin muna sa paligid bago sumunod sa akin, na para bang nasa board meeting pa rin kung umupo.“So,” he said, picking up the menu. “Order ka na. Whatever you want. My treat, remember?”Ayun. Mali siya ro’n. Akala niya light lang kakainin ko. Buwelta time.Binuklat ko ang

“Is there a problem?” I instantly looked at Tirso when he asked. “You’ve been quiet for a while. Did I say something wrong? Did I make you uncomfortable? Is it because of earlier? I’m… sorry.”I quickly shook my head. “Hindi ah,” I replied softly. “I’m just… thinking. Napalalim lang ng iniisip. Sorry. Huwag mo na lang akong pansinin.”“Kasama kita Irene, paanong hindi kita papansinin? Just tell me. Tungkol saan ba?” he asked, curiosity in his voice. “About me? About Caroline?”I shook my head again. “Hindi, hindi,” I denied, forcing a small smile. “Wala lang.” But the truth is… my mind wouldn’t stop wondering about him and Caroline, kung may koneksyon pa ba sila, kung may natitira pang something between them. But judging from how they acted earlier, it really seemed like they had only just run into each other after a long time.Pero ano ba ang pakialam ko? Buhay niya 'yon. Ano naman kung may koneksyon sila? Empleyado lang ako na nakikitira sa condo niya.“You can tell me,” he said gen