All Chapters of Sirit (SPG): Chapter 31 - Chapter 40

Nanigas ako sa kinauupuan ko nang akbayan ako ni Tirso. I could almost hear his heavy breathing na para bang pigil na pigil siya, p-pero bakit? Pumisil ang kamay niya sa braso ko at yumuko, tuloy nagmukhang hinalikan niya ako sa pisngi. “T-Tirso,” I called in a shaky voice. “H-Hindi mo naman kailangan magpanggap na—” “Hindi mo lang ba ako ipapakilala sa kanila?” Nahimigan ko ang tampo sa kanyang boses, ngunit bago pa man ako makapagsalita, nag-angat siya ng tingin at nakangiting sumandal sa kinauupuan namin. “I'm Tirso,” pakilala niya sa dalawa na matamang nakatingin sa amin, nahihiwagaan. The way he pronounced his name, ewan ko pero napaka-galante. Ang sarap sa tenga pakinggan. “Her boyfriend and like I said, her soon-to-be husband.” He even emphasized those words, lalo na ‘yong husband. Tumingin ako kay Atasha na hindi maipinta ang mukha tapos kay Eros na naniningkit ang mga matang nakatitig sa akin. I bet hindi sila masaya na malamang may boyfriend ako at makitang nasa maa

Sumalubong sa amin ang lamig ng aircon pagkapasok namin sa loob ng convenience store. It was quiet since walang customer kundi kami lang. Nakatayo ako sa harap ng refrigerator, kunwari’y seryosong pumipili ng inumin kahit ang totoo, wala naman talaga akong gustong bilhin.“Wait here,” paalam ni Tirso. “I’ll just step out for a bit.”I nodded, watching him disappear past the glass doors.I leaned slightly against the fridge, pretending to examine the rows of bottled drinks, pero hindi ko magawang magfocus. Hindi ako mapakali. Hindi ako sanay na hindi siya kasama. My mind kept drifting, replaying his last words, the way his eyes lingered on mine. It was silly, nothing had happened yet, but the thought alone made my chest tighten.Babalik naman siguro siya agad? Hindi sa takot ako, pero hindi ako pamilyar sa lugar. Ako 'yong tipo na hindi pala-labas, pala-explore. I'm the type of person na pagkatapos ng trabaho, uwi agad. At kapag meron ako, kung anu-ano na lang ang naiisip ko. Nagiging

“Po?”Napatingin ako sa kamay niya nang bigla niyang hawakan ang akin. It took me a moment to realize what he meant by “practicing.” Iyon pala ay ang hawakan ko ang kamay niya.My heart started beating so fast, unable to uttered words. I could feel my cheeks burning, especially when he smiled, as if what he was doing meant nothing to him at all.Wala nga ba talaga?Napaka-simple lang nang ginawa niya, pero pakiramdam ko sasabôg ang didbib ko sa kilig, sa emosyon na hindi ko mapigilan kontrolin ngayon.I tried to supressed my smile, but I failed. Hindi ko alam kung napansin niya, pero wala na akong pakialam.Napamûra ako sa isip ko nang dahan-dahan niyang pagsikupin ang mga daliri namin. It was firm but gentle, as if it was the most natural thing in the world.“T-Tirso…” mahina kong tawag, halos bulong na lang sa hangin, pero alam kong narinig niya.“Bayaran ko lang 'to sa cashier.” His eyes flickered with amusement, a small smile playing on his lips.“H-Ha… oo,” iyon lang ang tanging

Hindi ko alam kung saan siya pumunta pagkatapos ng tawag na ’yon. Nagpaalam lang siya na lalabas siya, pero hindi naging specific kung saan pupunta. Ang alam ko babae ang imi-meet niya, and that’s what kept me overthinking. He didn’t tell me who that girl is, at sino ba naman ako para magtanong? Wala akong karapatan. We're not official. Nanliligaw pa lang siya. Pero tama ba ’yon? Pinilit kong iwaglit ang mga iniisip ko at nagpatuloy na lang sa pagpa-practice. Ang sabi niya, hintayin ko raw siya para sa online meeting. Pero hanggang sa nakatulog ako at nagising ng alas-kuwatro ng hapon, wala pa rin siya. Hindi ko rin naman maatim na tawagan siya kasi ayokong magmukhang naghahabol. Hindi na ako katulad no’ng dati. Tama na ’yon. Kung hindi siya seryoso sa akin, we’re better off as coworkers. Sa sobrang inis at sama ng loob, hinakot ko lahat ng gamit ko at umalis. Ayokong maramdaman ulit ’yung pinaramdaman sa akin ng ex ko. Ayokong balikan ang nakaraan. Maybe I’ll tell him na huwag n

Tirso became distant, back to his usual cold aura. Busy. Meetings. Deadlines. All the things that kept him occupied and unreachable.Napansin 'yon ng mga kasama ko. Inulan ako ng tanong, pero ni isang sagot wala akong nasabi.They thought we were close, pero sinabi kong wala lang 'yong nakita nila noon, na huwag bigyan ng malisya.While everyone else went on with their work, here I was, standing on the side, watching him present. Nakatayo ako sa gilid ng conference room, tahimik na pinagmamasdan siya, professionally doing the presentation, composed as usual.Alam kong hindi naging maganda ang gabing ’yon nang nag-usap kami. But he couldn’t blame me. Natakot ako. Natakot ako sa nararamdaman ko.Oo, magkatrabaho na ulit kami. And I thought we were back to normal, that he’d treat me like a regular employee again. Pero hindi ko inasahan na ganito pala ang itsura ng “normal.”Hindi niya ako magawang tingnan. Hindi niya ako pinapansin. Ni isang sulyap, wala. It’s like he’s deliberately avoi