Lahat ng Kabanata ng ข้านี่แหละคุณหนูผู้ร้ายกาจ: Kabanata 111 - Kabanata 120

กระดาษขาวเนื้อละเอียดปรากฏต่อหน้าของหวงเซินอย่างไม่อยากเชื่อว่าสิ่งนี้จะมีอยู่ในโลกชายวัยกลางคนรีบนำมือไปจับกระดาษแผ่นบางนั้นราวกับของล้ำค่าดวงตาของเขารู้สึกชื้นแฉะก้นของเจ้าตัวกระดกขึ้นจากเก้าอี้ที่เพิ่งจะหย่อนลงนั่ง “ท่านเจ้าเมืองสิ่งนี้คืออะไรอย่างนั้นหรือ” ในตอนนี้หวงเซินหาได้สนใจเน

“เจ้าค่ะท่านปู่” เด็กหญิงวัยสิบเอ็ดปีซึ่งแต่งกายเป็นเด็กชายตอบรับหลังจากที่นางได้ทำความเคารพสองพ่อลูกแซ่หวง ท่าทางของเด็กหญิงคล่องแคล่วเป็นอย่างมากนางเริ่มจากการตรวจดูในดวงตา สังเกตลิ้น ก่อนจะสังเกตลมหายใจของผู้ป่วย จนมาถึงการตรวจชีพจร หลังเสร็จสิ้นขั้นตอนดังกล่าวนางจึงได้ซักถามอาการของเ

“พวกเจ้าได้ยินแล้วก็รีบถอยออกมา” แม้ว่าเขาจะค่อนข้างมึนงงกับคำพูดของนางทว่าก็ยังพร้อมทำตาม พอไป๋เสวี่ยกับผีซิวเดินออกมา สัตว์เทพก็อ้าปากปล่อยลูกไฟเผากระโจมหลังนั้นทันที ท่ามกลางความตกอกตกใจของคนที่เห็นเหตุการณ์ “เขาเป็นปีศาจเจ้าค่ะ” คำตอบของไป๋เสวี่ยยิ่งนำพาความตระหนกมาให้กับ

“ท่านลุง! ท่านเกรงใจข้าเกินไปแล้วเจ้าค่ะ เอาเช่นนี้ดีหรือไม่ หลังจากเราทั้งสองช่วยกันดูแลคนป่วยจนอาการดีขึ้นแล้ว ท่านลองไปสนทนากับปู่ของข้าดูก่อน” “ได้ ข้าฟังเจ้า บอกตามตรงหากว่าเป็นข้าที่รับมือกับคนป่วยเหล่านี้ตามลำพังเกรงว่าชีวิตนี้คงมอดม้วยดับสูญยังที่แห่งนี้เป็นแน่ ทว่าพอได้เจ้ามาช่ว

“ในเมื่อเจ้ามีความตั้งใจอันแน่วแน่ถ้าอย่างนั้นก็กราบข้าเป็นอาจารย์เถอะจากนั้นก็จงศึกษาจากศิษย์พี่ของตนให้ดี” คำกล่าวของไป๋หยุนทำให้เปียนเฉวียนรีบโขกศีรษะคับนำเขาตามพิธี ส่วนไป๋เสวี่ยนางได้แต่ยอมรับโชคชะตาของตนที่จะมีศิษย์น้องเป็นหมอชื่อดังแห่งยุคอย่างจนใจ ภายในงานเลี้ยงของครอ