Lahat ng Kabanata ng ใต้เงาหลงเฟย: Kabanata 71 - Kabanata 80

หลายวันผ่านไป…เสียงกล้องชัตเตอร์ดังต่อเนื่องภายในสตูดิโอถ่ายโฆษณากลางกรุง แสงไฟสปอตไลต์สาดสะท้อนผนังกระจกใส ทำให้ทั้งห้องดูเหมือนถูกขังไว้ในกล่องแก้ว ทีมงานเดินกันวุ่น เสียงพูดคุย สั่งงาน สลับกับเสียงแฟลชที่กระพริบถี่ คะน้านั่งอยู่หน้ากระจกแต่งหน้า ผิวเรียบเนียนสะท้อนแสงไฟอย่างพอดี แต่ใบหน้ายังนิ่

แสงสุดท้ายของวันลอดผ่านกระจกตึกสำนักงานใหญ่ ลำแสงสีทองสาดเข้ามาในห้องทำงานชั้นบนสุดของสำนักงานหลงเฟย เสียงเมืองเบื้องล่างจางลง เหลือเพียงความเงียบที่แผ่วเหมือนอากาศกำลังรอฟ้าฝน หลงเฟยนั่งพิงพนักเก้าอี้ ตัวสูทถูกปลดกระดุม ปากกาในมือหมุนวนช้า ๆ บนเอกสารที่อ่านไม่จบ บนหน้าจอโทรศัพท์ มีคลิปจากกองถ่ายท

ห้องประชุมชั้นสูงสุดของสำนักงานใหญ่หลงเฟยกรุ๊ป ทุกอย่างในห้องนั้นถูกแต่งแต้มด้วยแสงจากจอโปรเจ็กเตอร์ที่สลับภาพทีละเฟรม เสียงคลิกเมาส์ดังเป็นจังหวะ พร้อมสไลด์ภาพถ่ายกว่าห้าสิบรูปที่ปรากฏขึ้นทีละใบ บนขอโปรเจ็กเตอร์คือภาพของหญิงสาวคนหนึ่งในชุดเดรสผ้าซาตินสีสวยแต่ดูเรียบหรูและดูมีชีวิตชีวายืนอยู่ในนั้น

คะน้าปิดประตูห้องเบา ๆ หลังจากเดินขึ้นบันไดมาจากชั้นล่างเสียง ‘ฝันดีนะ’ ของหลงเฟยยังวนอยู่ในหูเหมือนเสียงที่ติดตามเข้ามาในห้องด้วย ทันทีที่หลังสัมผัสประตู เธอก็ปล่อยลมหายใจยาวออกมาอย่างไม่รู้ตัว หน้าเธอร้อนขึ้นช้า ๆ จนต้องยกมือแตะแก้ม “นี่ฉัน…เป็นอะไรเนี่ย” ภาพในหัวคือโต๊ะอาหารยาว ๆ ในเพนต์เฮาส์กล

คะน้ากลับถึงเพนต์เฮาส์ในช่วงบ่ายแก่ ๆ หลังจากใช้เวลาเฝ้าดูยายสมพรหลับสนิทไปนานเกือบสองชั่วโมง เธอเล่าสิ่งที่เธอเจอแต่ละวันให้ยายสมพรฟังแม้ยายยังหลับ เช็ดแขนให้ยาย เปลี่ยนผ้าห่มให้ใหม่ พอทุกอย่างเรียบร้อย หัวใจที่หนักกับรูปปริศนามาตั้งแต่เมื่อคืนก็เริ่มเบาลงนิดหน่อย แต่พอกลับเข้าห้องของตัวเองและปิดป