All Chapters of ชะตานางร้าย ข้าขอบายแล้วกัน: Chapter 21 - Chapter 30

บทที่ 19เหตุใดนางถึงได้ตัวร้อนเป็นไฟเช่นนี้รุ่งอรุณของวันใหม่ค่อย ๆ สาดแสงลอดผืนผ้าของกระโจมเข้ามา อากาศเย็นยามเช้ากระทบผิวพาให้ร่างบางบนเตียงหนาวสะท้านเล็กน้อยชิงหรูลืมตาขึ้นอย่างเชื่องช้า ภายในกระโจมเงียบราวกับไม่มีผู้ใดอยู่ ร่างของบุรุษผู้ครอบครองเตียงนี้ หาได้อยู่เคียงข้างนางไม่เขา…คงไม่แม้จะนอนร่วมเตียงกับนางเลยสินะก็ไม่ได้น่าประหลาดใจ เพราะรู้แต่แรกว่าความสัมพันธ์ระหว่างนางกับเขามิเคยมีคำว่า รัก เกิดขึ้นแม้แต่น้อย สิ่งที่เกิดขึ้นในค่ำคืนนั้น ไม่ต่างอะไรกับการตอกย้ำว่านาง…เป็นเพียงของสิ่งหนึ่ง ของที่เขาหวงและไม่ยอมให้ใครแตะต้องก่อนตนเองก็เท่านั้นชิงหรูหัวเราะเบา ๆ ออกมาอย่างฝืนใจ...ก็ดีเหมือนกัน จากที่คิดจะย้อนกลับบัดนี้นอกจากทำทุกอย่างเพื่อมีชีวิตรอดแล้ว ชิงหรูก็จะไม่ไปใส่ใจเรื่องอื่นใดอีกชิงหรูพยุงร่างลุกจากเตียง เนื้อตัวยังระบมและอ่อนล้าในทุกฝีก้าว ความเจ็บที่แล่นผ่านส่วนล่างของร่างกายทำให้นางต้องเม้มริมฝีปากไว้แน่น เพื่อมิให้หลุดเสียงครางออกมาค่ำคืนที่ผ่านมานั้น…นางไม่อาจหลอกตนเองได้ว่ามันอ่อนโยน หากแต่มันเป็นผลจากแรงโทสะของบุรุษผู้นั้น เป็นการสั่งสอนเป็นการประกาศสิท

บทที่ 21นางเอกในนิยายกลับมาแล้วเสียงน้ำกระทบโขดหินดังแว่วมาตามลมยามเย็นที่ใกล้ค่ำ ท่ามกลางอากาศหนาวเหน็บ ร่างสูงใหญ่ในชุดกึ่งเปียกชุ่มของซียวเหยียนหลงนั่งก้มหน้าต่ำอยู่ริมน้ำภายใต้การบดบังของพุ่มไม้หนาแน่นเขาตักน้ำเย็นจัดขึ้นมาลูบใบหน้าหลายครั้ง แต่ความร้อนที่แล่นพล่านอยู่ในอกกลับมิได้ลดลงเลยแม้แต่น้อย..ลมหายใจหนักหน่วงอกร้อนรุ่มราวกับมีเพลิงเผาไหม้อยู่ในอก เหยียนหลงหลับตาแน่นทำให้ภาพชิงหรูในชุดบางเบา ผิวกายซีดเซียวแต่น่าหลงใหล ผสานกับรอยแดงจาง ๆ ที่เขาทิ้งไว้ทั่วกายของนาง ล้วนแล้วแต่ติดตรึงอยู่ในหัวใจเขาอย่างไม่อาจสลัดได้“บัดซบ...” เขาสบถเสียงต่ำเขาเองก็ไม่เข้าใจว่าตนกำลังเป็นอะไรไป ตั้งแต่เมื่อใดที่แววตาแกร่งกร้าวและหัวใจด้านชาของเขา เริ่มถูกสตรีคนหนึ่งสั่นคลอนเสียจนตั้งตัวไม่ทันเขาควรโกรธนาง...ควรเกลียดนางที่กล้าแข็งขืนคำสั่ง ควรลงโทษให้นางรู้ว่านางเป็นเพียงสมบัติของเขา เป็นของที่ไม่มีสิทธิ์ขัดขืนเขาไม่ว่าเรื่องใดก็ตามแต่เหตุใดยามเห็นนาง ป่วยไข้ หรือล้มลงด้วยความอ่อนแอ เขากลับรู้สึกคล้ายมีมือใหญ่บีบหัวใจของตนไว้แน่นเสียจนหายใจไม่ออกเหยียนหลงตักน้ำสาดหน้าอีกครั้ง แล้วเงยห

บทที่ 23ศึกบนเตียงคืนนี้ยังอีกยาวไกลมือหนาจับมุมผ้าห่มและสะบัดให้เปิดออกก่อนที่เขาจะโถมทับลงคล่อมกายนุ่มหอมกรุ่นอย่างรวดเร็ว แท่งเนื้อแน่นแข็งร้อนระอุบดเบียดแนบไปหน้าท้องของชิงหรูจนไม่มีที่ให้ลมแทรกผ่าน ลมหายใจของเขาหนักหน่วงขึ้นเลื่อน ๆ มือข้างหนึ่งสอดเข้าตามแนวสะโพกปลดชุดออกอย่างชำนาญ เมื่อกายขาวนุ่มลื่นเปลือยเปล่าก็จัดการพลิกร่างนางขึ้นมาแนบแน่นเรือนกายเปลือยเปล่าของตนเสร็จสิ้นทั้งหมดภายในเวลาไม่กี่ชั่วอึดใจเท่านั้น“คืนนี้...เจ้าต้องรับผิดชอบที่ทำให้ข้าเป็นเช่นนี้” เขากระซิบเสียงแหบพร่าแกนกายของเขาแข็งขึง ชี้ตรงแนบร่องหว่างขาของชิงหรูถูไถไปมาอย่างแสดงออกถึงความต้องการที่พุ่งสูงอย่างมิอาจต้านทานได้ชิงหรูตัวแข็งไปชั่วขณะ ใจเต้นแรง นางไม่อยากเจ็บปวดเหมือนคราวก่อนแล้ว หากเขาจะใช้ร่างกายของนางตอบสนองความต้องการตนเองก็ควรต้องเห็นใจนางหน่อย“ท่านทำช้า ๆ...ได้หรือไม่”เสียงนางสั่นเครือ เอ่ยขอแผ่วเบา มือบางยันแผ่นอกเปลือยเปล่าไว้แม้จะรู้ว่าไม่อาจหยุดยั้งได้ก็ตามเซียวเหยียนหลงชะงักชั่วครู่ ลมหายใจสะดุด ดวงตาคมเข้มที่เต็มไปด้วยราคะยากเก็บซ่อนไหวเงยขึ้นสบตานางก่อนจะพยักหน้าเบา ๆ“ข้าจะ..

บทที่ 25ฮูหยินเช่นข้าไม่มีหัวใจหรืออย่างไรลู่ชิงหรูที่เพิ่งก้าวเท้าลงจากรถม้าไม่ทันได้พักเหนื่อยดี ก็ถูกสาวใช้มาเชิญให้ไปยังห้องรับรองพบกับแม่สามีดวงตาของชิงหรูหรี่ลงเพียงครู่ แต่ก็ก้าวตามไปโดยไม่เอ่ยให้มากความ ทว่าเมื่อเปิดประตูเข้าไปในห้องรับรอง พลันสายตาก็สบกับร่างของบุคคลที่นางไม่คิดว่าจะพบในเวลานี้...หนิงชิงหยาหญิงสาวในชุดบางเบาสีงาช้างนั่งอยู่ข้างเวินซื่อฟาง สีหน้าทั้งสองแลดูสดใสรื่นเริงจนน่าประหลาดใจ… โดยเฉพาะคนเป็นแม่สามีที่ก่อนหน้านี้ไม่เคยมีวาจานุ่มนวลกับตนเช่นนี้มาก่อนแต่กลับมองให้ชิงหยาอย่างง่ายดาย“ชิงหรู เจ้ามาแล้ว” เหวินซื่อฟางเอ่ยเสียงละมุนผิดวิสัย “พี่ชายของชิงหยากลับถึงเมืองหลวงแล้ว แม่ตั้งใจจะจัดงานเลี้ยงต้อนรับให้สมเกียรติ แล้วก็ตั้งใจให้เจ้าเป็นคนดูแลงานทั้งหมด”การจัดการในจวนนี้เป็นหน้าที่ของผู้เป็นฮูหยินตระกูลเซียวเช่นชิงหรูอยู่แล้วก็จริง แต่ที่ไม่ปกติคือเหตุใดสกุลเซียวถึงต้องจัดการเลี้ยงฉลองให้คนสกุลหนิงด้วย...ทว่านางที่อยู่ในฐานะไม่ต่างจากคนที่มาอิงอาศัยก็ได้แต่รับคำนั่นล่ะ“เจ้าค่ะ ข้าจะจัดการให้เรียบร้อย”เมื่อล่ำลาออกมาจากห้องรับรอง ลู่ชิงหรูก็คิดจะเด

บทที่ 27ข้าก็ไม่คิดจะแต่งกับใครอีก“พี่ใหญ่!” น้ำเสียงเรียบนิ่งแต่แฝงแววเตือน “ปล่อยนางเถอะขอรับ”หลิงชวนยืนอยู่ไม่ไกลเดินเข้ามายืนระหว่างทั้งสองมือข้างหนึ่งจับแขนญาติผู้พี่ที่ตลอดชีวิตนี้เราทั้งสองแข่งกันมาโดยตลอดทว่าก่อนจะเกิดเรื่องใหญ่ไปกว่านั้นก็เป็นชิงหรูที่เอ่ยเสียงสั่นเครือ“ช่วยพาข้าออกไปที” นางพูดโดยไม่แม้จะมองเซียวเหยียนหลงเลย...“แน่ใจแล้วหรือ?”หลิงชวนถามย้ำ ขณะที่เอี้ยวตัวมองสตรีร่างบอบบางสบเข้ากับนแววตาที่ไม่สั่นไหวของนาง เขาก็พยักหน้า แล้วหันกลับไปสบตากับพี่ชายตนเซียวเหยียนหลงยืนนิ่ง มือกำแน่นอยู่ข้างลำตัว สายตาจ้องมองสองคนที่ยืนคุยกันราวไม่มีคนอื่นก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยเสียงเย็นเยียบพาลให้คนรอบข้างหนาวสะท้าน“หากเจ้ากล้าก้าวออกไปพร้อมหลิงชวนวันนี้...อย่าคิดว่าจะได้กลับมาอีก”น้ำเสียงของเขาเหมือนมีดที่กรีดผ่านหัวใจคน แม้ดูสงบเรียบแต่สั่นสะเทือนถึงกระดูก แน่นอนว่าคำพูดนั่นไม่ทำให้ชิงหรูหันกลับไป นางหมุนกายเดินจากออกมาอย่างไม่ลังเล...ระหว่างทางนั้นชิงหรูเดินผ่านอดีตแม่สามีเวินซื่อฟางที่ได้ยินทุกอย่างขณะกำลังจะเข้ามาก็ถึงกับเบิกตาโพลงอย่างไม่อยากเชื่อหูที่ได้ยินลูกสะใภ้ที