All Chapters of ชะตานางร้าย ข้าขอบายแล้วกัน: Chapter 21 - Chapter 30

บทที่ 20 เจ้าจะได้ตายคากระโจมข้ากลิ่นยากลิ่นสมุนไพรลอยอบอวลในอากาศ ริมฝีปากแห้งซีดเซียวค่อยขยับเปิดเล็กน้อยชิงหรูลืมตาขึ้นพอจมูกได้กลิ่นสมุนไพรจาง ๆ ชวนให้รู้ทันทีว่านางกำลังนอนอยู่ในกระโจมปฐมพยาบาลของค่ายทหาร“แม่นางลู่…ฟื้นแล้วหรือ?”เสียงอ่อนนุ่มของท่านหมอวัยกลางคนดังขึ้นข้างเตียง เขาขยับเข้ามาพร้อมถ้วยยาในมือ“เป็นลมเพราะอ่อนเพลีย แล้วก็ที่เท้ามีจุดแดงจากการที่น้ำร้อนกระเด็นใส่เดี๋ยวก็หายเพียงแค่เจ้าทายาอย่างสม่ำเสมอและนอนพักให้มากหน่อย”ชิงหรูมองชามยาวที่อีกฝ่ายยื่นมาสีดำข้นคลั่ก กลิ่นไม่แย่มากแต่นางก็ไม่ได้ทำหน้ายู่หรือลังเลแม้แต่น้อย เพราะชาติก่อนตอนไม่มีอะไรกินนางก็เคยเอาบางอย่างที่กลิ่นแย่กว่านี้เข้าปากมาแล้ว“เป็นแม่นางที่ใจแข็งยิ่งนัก”หลิงชวนที่ยืนอยู่มุมกระโจมเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้มเขาเพิ่งกลับเข้ามาเมื่อครู่เท่านั้นเอง ไม่คาดว่าจะเห็นใครนอกจากพี่ชายของเขาสามารถกินยาต้มได้ราวกับกินน้ำเปล่าเช่นนี้ชิงหรูเพียงพยักหน้าเล็กน้อย “ข้ากะ...”ยังไม่ทันที่ชิงหรูจะตอบอันใดไปมากกว่านี้เสียงฝีเท้าเร่งร้อนก็ดังขึ้นพร้อมกับม่านกระโจมที่ถูกรั้งเปิดอย่างรวดเร็ว“คุณชายเซียว” นายท

บทที่ 22ข้านอนไม่หลับ“ฮูหยินลู่ เชิญมาดื่มชาด้วยกันสิเจ้าคะ” เสียงใสกังวานของหญิงสาวสดใสดังขึ้น เรียกนางให้หยุดแม้ชิงหรูจะพยายามเดินเบี่ยงออกไปแล้วก็ตามชิงหรูถอนหายใจเล็กน้อยก่อนเอ่ยตอบ“ขออภัย ข้ามีเรื่องให้ต้องไปจัดการ พ่อบ้านฉีคงมีเรื่องให้ข้าดูอีกมาก… ข้าไม่ได้อยู่จวนมาหลายวันแล้วน่ะเชิญกันตามสบายเลย”หนิงชิงหยายิ้มจืดเจื่อนอย่าง สายตาสุกสกาวของนางมองมายังชิงหรูราวกับเต็มไปด้วยความชื่นชมจนออกนอกหน้า“ท่านจัดการจวนได้เก่งจริง ๆ วันก่อนข้าเพียงแค่เดินดูรอบจวนฟังพ่อบ้านฉีพูดเรื่องจำนวนคนและเรือนบ่าวก็มึนหัวไปหมดแล้ว ข้าอยากจะช่วยพี่หลงจัดการเรื่องต่าง ๆ ทดแทนบุญคุณที่ให้ข้ามาพักชั่วคราว… แต่สุดท้ายก็ได้แค่ยืนดู เฮ้อ ข้าเองยังละอายใจนักเจ้าค่ะ คงสู้ฮูหยินไม่ไหว...”ชิงหรูไม่พูดตอบ คำพูดของนางเอกในนิยายผู้นี้ทำให้ชิงหรูอยากจะยกรางวัลตุ๊กตาทองให้รัว ๆ นางจำได้ว่าชิงหยานั้นฉลาดเฉียบแหลม เรื่องจำเรือนพวกนี้ย่อมไม่คนามือหรอกกระมังขณะนั้นเองเหยียนหลงที่นั่งฟังอยู่เงียบ ๆ ก็เอ่ยขึ้นโดยไม่ได้มองชิงหรูแต่อย่างใด เหมือนกับว่าเขาไม่อยากมองหน้านางด้วยซ้ำ คงรู้สึกขยาดลูกกระตานั่นล่ะ ในเมื่อคน

บทที่ 24เจรจาธุรกิจกับองค์ชายสามยามค่ำคืนหลายวันมานี้ช่างหนักหนาสำหรับชิงหรูยิ่งนักสองขาสั่นระริกแม้เพียงแค่ขยับตัวเบา ๆ รอยแดงช้ำจาง ๆ ยังคงแต้มอยู่ตามตัว และส่วนที่ไวต่อความรู้สึกที่สุดกลางกายก็บอบช้ำเกินรับไหวแล้วทุกค่ำคืนตั้งแต่ชิงหรูกลับมาอยู่ที่จวนเซียวเขาจะลักลอบแอบมาในห้องของนางเสมอ ร่างกายของนางถูกเขาใช้เพื่อเติมเต็มความปรารถนาไม่จบไม่สิ้นแต่มาคืนนี้...ชิงหรูที่ถูกเคี่ยวกรำมาหลายคืนติดต่อกันไม่คิดโอนอ่อนให้เขาอีกต่อไปแล้ว“ไม่…” เสียงแผ่วเอ่ยจากเรียวปากที่แดงเรื่อ “ข้าไม่ไหวแล้วจริง ๆ...”ร่างสูงที่โน้มอยู่เหนือร่างชิงหรูชะงักกึกในทันทีเซียวเหยียนหลงหยุดนิ่ง ฝ่ามือที่กำลังจะเลื่อนสอดใต้เรียวขาแช่ค้าง ผิวเนื้อที่เขาเพิ่งแตะสัมผัสยังอุ่นลื่นเช่นเคย สายตาลึกล้ำที่พยายามไม่สนใจกลีบดอกไม้งามที่บวมช้ำอย่างเห็นได้ชัดบัดนี้ถูกคำพูดกระแทกใจจี้จุดเสียแล้วเขาไม่พูด ไม่ขยับ ร่างสูงยังคงคล่องอยู่เหนือร่างนาง สองจิตสองใจกำลังต่อสู้กันหนัก ระหว่างแรงปรารถนาที่สูงลิ่วกับจิตใต้สำนึกที่มองคนใต้ร่างที่ดูอิดโรยลู่ชิงหรูเบือนหน้าไปอีกทาง หลบสายตาร้อนแรงของเขาอย่างสิ้นเชิง“ข้าเหนื่อย ต่อใ

บทที่ 26ท่านแม่ทัพได้โปรดลงนามด้วย...ใต้เงาไม้อันเงียบสงัด ร่างสูงใหญ่ของเซียวเหยียนหลงเดินก้าวอย่างรวดเร็วไปตามแนวทางเดิน เขาไม่ได้มีจุดหมายใด เพียงแต่ต้องการให้ลมตีหน้าเพื่อลดอารมณ์ที่พุ่งทะยานจนไม่อาจควบคุมเมื่อครู่มือหนากำแน่นจนเส้นเอ็นโป่งพอง ยังรู้สึกถึงแรงข่วนบนหน้า… แผลเล็กน้อยเท่านั้น แต่มันเจ็บยิ่งกว่ายามดาบเฉือน เขาไม่รู้ว่าเจ็บเพราะแผลหรือเพราะสายตาที่นางมองเขาในยามนั้นกันแน่…“เจ้าเป็นของของข้า…”คำพูดที่เอ่ยออกไปด้วยความโมโหยังดังก้องอยู่ในหัว แต่เมื่ออารมณ์เริ่มสงบลง เขากลับเริ่มตั้งคำถามกับตัวเองเหตุใดเขาจึงโกรธถึงเพียงนั้น?เขาหึง… อย่างที่นางว่าหรือ?สมองของเขาเถียงขึ้นมาทันที ราวกับไม่อาจยอมรับคำตอบเสียศักดิ์ศรีเช่นนั้น เซียวเหยียนหลงผู้ไม่เคยพ่ายต่อหญิงใด จะมายอมรับว่าตนหึงนางเพียงเพราะนางไปพบบุรุษอื่นน่ะหรือ?ไร้สาระ !เขาคำรามเบา ๆ กับตัวเอง แล้วขบกรามแน่น ราวจะบดขยี้ความคิดนั้นให้มลายหายไป“ข้าเพียง…ไม่ชอบให้ใครมาแตะต้องของของข้าเท่านั้น”ใช่… เขาโน้มน้าวตัวเองเช่นนั้น ความรู้สึกอึดอัดในอกนั้น…มันคือความไม่พอใจที่ของ ๆ เขาถูกแตะต้อง ไม่ใช่เพราะ…หัวใจเขาหวั่น

บทที่ 27ข้าก็ไม่คิดจะแต่งกับใครอีก“พี่ใหญ่!” น้ำเสียงเรียบนิ่งแต่แฝงแววเตือน “ปล่อยนางเถอะขอรับ”หลิงชวนยืนอยู่ไม่ไกลเดินเข้ามายืนระหว่างทั้งสองมือข้างหนึ่งจับแขนญาติผู้พี่ที่ตลอดชีวิตนี้เราทั้งสองแข่งกันมาโดยตลอดทว่าก่อนจะเกิดเรื่องใหญ่ไปกว่านั้นก็เป็นชิงหรูที่เอ่ยเสียงสั่นเครือ“ช่วยพาข้าออกไปที” นางพูดโดยไม่แม้จะมองเซียวเหยียนหลงเลย...“แน่ใจแล้วหรือ?”หลิงชวนถามย้ำ ขณะที่เอี้ยวตัวมองสตรีร่างบอบบางสบเข้ากับนแววตาที่ไม่สั่นไหวของนาง เขาก็พยักหน้า แล้วหันกลับไปสบตากับพี่ชายตนเซียวเหยียนหลงยืนนิ่ง มือกำแน่นอยู่ข้างลำตัว สายตาจ้องมองสองคนที่ยืนคุยกันราวไม่มีคนอื่นก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยเสียงเย็นเยียบพาลให้คนรอบข้างหนาวสะท้าน“หากเจ้ากล้าก้าวออกไปพร้อมหลิงชวนวันนี้...อย่าคิดว่าจะได้กลับมาอีก”น้ำเสียงของเขาเหมือนมีดที่กรีดผ่านหัวใจคน แม้ดูสงบเรียบแต่สั่นสะเทือนถึงกระดูก แน่นอนว่าคำพูดนั่นไม่ทำให้ชิงหรูหันกลับไป นางหมุนกายเดินจากออกมาอย่างไม่ลังเล...ระหว่างทางนั้นชิงหรูเดินผ่านอดีตแม่สามีเวินซื่อฟางที่ได้ยินทุกอย่างขณะกำลังจะเข้ามาก็ถึงกับเบิกตาโพลงอย่างไม่อยากเชื่อหูที่ได้ยินลูกสะใภ้ที