All Chapters of ชะตานางร้าย ข้าขอบายแล้วกัน: Chapter 11 - Chapter 20

บทที่ 9นางได้คุยกับสามีจริง ๆ จัง ๆแล้วรถม้าของจวนเซียวเคลื่อนเข้ามาหยุดที่ลานหน้าประตูใหญ่ สตรีสองนางก็ลงจากรถม้าเดินหายเข้าไปในจวนโดยไม่เอ่ยคำให้มากความเพราะต่างฝ่ายต่างก็เหนื่อยอยู่แล้วเมื่อทั้งสองเดินเข้ามาถึงศาลาพักอันเป็นจุดพักระหว่างสองทางเดินแยกภายในจวนก็ต้องหยุดชะงักทันใดที่โต๊ะไม้เล็กปรากฎเป็นเซียวเหยียนหลงนั่งนิ่งอย่างไม่รู้อารมณ์ใด เขาดื่มชาเงียบ ๆ ไม่แม้แต่จะปรายตามามองคนที่เพิ่งเดินเข้ามาเลยอีกฝั่งของโต๊ะคือเวินซื่อฟาง มารดาของเขา นั่งตัวตรง สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่พอใจจนไม่แม้แต่จะจิบชารื่นรมย์ได้อย่างบุตรชายของนางชิงหรูชะงักเท้าพร้อมกับยอบกายคารวะตามธรรมเนียม เช่นเดียวกับอี้หลันที่อยู่ข้าง ๆสายตาของเวินซื่อฟางเหลือบมองชิงหรูก่อนเสียงตะโกนเสียงดังลั่นอย่างที่เห็นได้ไม่มากทันใด“คุกเข่าลง สำนึกในความผิดเสีย!”ชิงหรูขมวดคิ้วมุ่น นางไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นเหตุใดถึงถูกบอกให้สำนึกความผิด นางยืนอยู่อย่างนั้นด้วยสีหน้าสับสนปนความเหนื่อยล้า“ลูกสะใภ้ทำอันใดผิดหรือเจ้าคะ? เหตุใดต้อง...”ยังไม่ทันได้กล่าวต่อจนจบ บ่าวชายสองคนก็เข้ามาขนาบหลัง ก่อนจะกดบ่าให้นางทรุดลงบนพื้นทาง

บทที่ 11นี่หรือ...สตรีของท่านแม่ทัพ?เสียงแตรเขาควายเรียกยามย่ำรุ่งก็ดังขึ้นทั่วค่าย ฝุ่นดินปลิวลอยบางเบาตามแรงลมที่โบกผ่านลานฝึกซ้อม เสียงรองเท้าทหารกระทบพื้นดินดังก้องเป็นจังหวะคล้ายเพลงของเหล่ากองทัพในมุมหนึ่งของกระโจมที่พักรวม ชิงหรูกับเสี่ยวเฉินลุกขึ้นเงียบ ๆ รอให้เหล่าทหารไปใช้ลำธารแระจำของค่ายล้างหน้าล้างตาเสร็จสิ้นก่อน พอฝูงคนซาลงพวกนางจึงค่อยเดินตามไปช้า ๆหลายวันที่ผ่านมา พวกนางได้รับหน้าที่ช่วยงานในกระโจมครัวของค่าย อาหารนับร้อยจานต้องเตรียมทั้งเช้าและเย็น วัตถุดิบส่วนใหญ่หยาบกระด้างผักใบแข็ง ข้าวสารป่นหยาบ และเนื้อหมูเค็มหนึ่งชิ้นบางทียังต้องแบ่งกันหลายสิบคนแรก ๆ เสี่ยวเฉินแทบล้มทั้งยืนเพราะไม่เคยจับมีดหั่นผักหั่นเนื้อสัตว์ด้วยตัวเองมาก่อน มือบางเต็มไปด้วยรอยแดงพองจากการถูกน้ำมันกระเด็น ทว่าชิงหรูนั้นกลับคล่องแคล่วราวกับสิ่งเหล่านี้นางทำมาแล้วร้อย ๆ รอบเช้านี้ทั้งสองคนมาที่ลำธารข้างค่าย เพื่อล้างผักสำหรับทำมื้อกลางวัน ชิงหรูก้มลงจัดเรียงผักก่อนจะยื่นมือไปช่วยเสี่ยวเฉินที่ยังล้างไม่สะอาด“อย่าขัดเพียงผิวนอก เจ้าต้องบี้โคลนออกจากรอยตัดเช่นนี้” นางว่า พลางสาธิตให้อย่างใจเ

บทที่ 13ญาติผู้น้องมาเยี่ยมเยียนรุ่งอรุณวันใหม่เริ่มต้นขึ้น กลิ่นข้าวหุงใหม่ลอยคลุ้งเคล้าไอร้อนโจ๊กในหม้อใหญ่ บรรยากาศในค่ายทหารวันนี้แม้ยังเย็นเยียบด้วยลมต้นฤดู แต่ภายในกระโจมกลับอบอวลด้วยกลิ่นอันชวนให้น้ำลายสอเหล่าทหารทยอยกันเข้ามาในแถวรับอาหารเช้าตามลำดับ เสียงพูดคุยแผ่วเบาสลับเสียงหัวเราะดังอยู่เป็นระยะชิงหรูกำลังเร่งมือใส่เครื่องปรุงทีละหยิบอย่างคล่องแคล่ว มืออีกข้างจัดชามไม้เตรียมตัก โจ๊กในหม้อกลายเป็นสีขาวข้นนวลน่ากิน ตัดกับผักซอยละเอียดที่โปรยหน้าอยู่บนน้ำซุป ท่ามกลางไอน้ำร้อนริน เสี่ยวเฉินหอบผ้ากันเปื้อนเดินเข้ามาอย่างเร่งรีบ มือถือทัพพีไม่มั่นนัก แต่อย่างน้อยก็รู้หน้าที่ดีขึ้นกว่าวันก่อน ๆทันใดนั้น เสียงฝีเท้าเบา ๆ ดังขึ้นใกล้ทางเข้ากระโจมชายหนุ่มผู้หนึ่งเดินเข้ามาในเครื่องแต่งกายเรียบร้อยแต่ไม่หรูหรา ใบหน้าคมคาย ผิวขาวสะอาดสะอ้านผิดจากทหารทั่วไป ร่างสูงโปร่งปราดเปรียว ดวงตาเปล่งแสงแปลกประหลาดที่แตกต่างจากบุรุษในค่ายสายตาเขาไล่ไปจนถึงเบื้องหน้า... ยังลู่ชิงหรู ผู้ที่กำลังตักโจ๊กให้กับทหารในแถว ใบหน้าที่ขาวละมุน คิ้วเรียว ดวงตาลุ่มลึก และกิริยาที่เรียบสงบ จนแม้จะสวมชุด

บทที่ 15 นางกล้าขัดคำสั่งข้าเช่นนี้รุ่งอรุณแรกของวันใหม่มาถึงพร้อมกลิ่นไอเย็นจากสายลมเช้าลู่ชิงหรูเดินออกจากกระโจมของแม่ทัพเซียวด้วยฝีเท้าอ่อนแรงด้วยยามเมื่อหลับตาลง กลับต้องคอยเฝ้าชายผู้หนึ่งดั่งเป็นทาสรับใช้ และคอยตื่นตระหนกกับเสียงพลิกกายของเขา มิอาจหลับได้เต็มตาแม้เพียงชั่วยามเดียวเมื่อก้าวพ้นจากชายกระโจม เสียงพูดคุยแผ่วเบาและสายตานับสิบสายก็เริ่มพาดผ่านมาสู่ตน แต่ละคู่ล้วนแฝงความหมิ่นแคลน ราวกับนางเป็นของโสมมบางอย่างที่มิพึงปะปนอยู่ในค่ายทหารชิงหรูไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา แต่มือทั้งสองข้างกลับกำแน่นอยู่ใต้ชายแขนเสื้อ นางยืดอกตรง ก้าวเท้าเดินอย่างสงบในขณะที่หัวใจปวดหนึบในสายตาพวกเขา…สตรีผู้ถูกแม่ทัพเรียกไปยังกระโจมยามค่ำคืน จะเป็นสิ่งใดได้เล่า หากไม่ใช่เพียงภาชนะรองรับอารมณ์ของบุรุษผู้ยิ่งใหญ่?กระโจมทำอาหารอยู่ไม่ไกลนัก นางเดินไปสลัดความรู้สึกอึดอัดออกจากดวงหน้า แม้ภายในจะเต็มไปด้วยความเหน็ดเหนื่อย นางก็ยังต้องสวมรอยยิ้มไม่ให้เสี่ยวน้อยไม่สบายใจเมื่อเดินเข้าสู่กระโจมทำอาหาร ก็พบพ่อครัวกำลังจัดเตรียมหม้อน้ำร้อนอยู่เพียงลำพัง ชิงหรูกวาดตามองไปรอบ ๆ พลางเอ่ยถาม“เสี่ยวเฉินเล่า เหต

บทที่ 17ลงโทษฮูหยินของข้าอย่างไรเล่า!ช่วงเย็นวันหนึ่ง รถเทียมวัวของค่ายทหารเคลื่อนตัวกลับเข้าสู่ประตูใหญ่ ฝุ่นทรายบนล้อรถยิ่งตอกย้ำให้เห็นว่าวันนี้เหล่าผู้กลับมานั้นไปไหนไกลเพียงใดเสี่ยวเฉินกระโดดลงจากรถวัวอย่างคล่องแคล่วโดยที่หลิงชวนเดินตามลงจากหลังม้าดำสนิท เขาเดินเข้าหาทั้งสองพร้อมรอยยิ้มละไมในดวงตา“แม่นางเสี่ยวเฉิน เจ้าเหนื่อยหรือไม่? ตลาดวันนี้ดูคึกคักอยู่ไม่น้อย” เขาเอ่ยน้ำเสียงสุภาพรื่นหูเสี่ยวเฉินนั้นยิ้มสดใสตามประสาสตรีวัยสาวที่ไม่ค่อยได้ออกจากค่าย “ข้าไม่เหนื่อยเจ้าค่ะ ตลาดครึกครื้นเสียจนข้าแทบลืมเวลากลับ!”นางกล่าวอย่างรื่นเริง พลางก้าวลงอย่างลืมระวัง พอเห็นเจ้านายของตนยังอยู่บนนั้นจึงรีบหันกลับมาเหมือนนึกได้ชิงหรูก็กระโดดลงจากท้ายรถโดยไม่รอให้ผู้ใดช่วยเหลือ ทว่าในขณะที่เท้าสัมผัสพื้นนั่นเอง แรงกระแทกจากการลงผิดจังหวะทำให้ร่างของนางเสียหลัก เอนเซเล็กน้อยไปข้างหน้าชวนก้าวเข้ามาอย่างรวดเร็ว เหยียดแขนไปรับประคองร่างของนางไว้ในทันที วงแขนที่โอบพยุงร่างบอบบางของสตรีไว้ทำให้ชิงหรูเกิดรู้สึกร้อนขึ้นมาที่บริเวณนั้นแต่ก่อนที่นางจะเอ่ยสิ่งใด สัมผัสรุนแรงหนึ่งก็เข้ามาตรึงข้อมื