เข้าสู่ระบบแชร์
บทที่ 21 นางเอกในนิยายกลับมาแล้ว
ปรับปรุงล่าสุด:
2026-01-10 07:33:01
บทล่าสุด
ชะตานางร้าย ข้าขอบายแล้วกัน บทที่ 21 นางเอกในนิยายกลับมาแล้ว
บทที่ 21นางเอกในนิยายกลับมาแล้วเสียงน้ำกระทบโขดหินดังแว่วมาตามลมยามเย็นที่ใกล้ค่ำ ท่ามกลางอากาศหนาวเหน็บ ร่างสูงใหญ่ในชุดกึ่งเปียกชุ่มของซียวเหยียนหลงนั่งก้มหน้าต่ำอยู่ริมน้ำภายใต้การบดบังของพุ่มไม้หนาแน่นเขาตักน้ำเย็นจัดขึ้นมาลูบใบหน้าหลายครั้ง แต่ความร้อนที่แล่นพล่านอยู่ในอกกลับมิได้ลดลงเลยแม้แต่น้อย..ลมหายใจหนักหน่วงอกร้อนรุ่มราวกับมีเพลิงเผาไหม้อยู่ในอก เหยียนหลงหลับตาแน่นทำให้ภาพชิงหรูในชุดบางเบา ผิวกายซีดเซียวแต่น่าหลงใหล ผสานกับรอยแดงจาง ๆ ที่เขาทิ้งไว้ทั่วกายของนาง ล้วนแล้วแต่ติดตรึงอยู่ในหัวใจเขาอย่างไม่อาจสลัดได้“บัดซบ...” เขาสบถเสียงต่ำเขาเองก็ไม่เข้าใจว่าตนกำลังเป็นอะไรไป ตั้งแต่เมื่อใดที่แววตาแกร่งกร้าวและหัวใจด้านชาของเขา เริ่มถูกสตรีคนหนึ่งสั่นคลอนเสียจนตั้งตัวไม่ทันเขาควรโกรธนาง...ควรเกลียดนางที่กล้าแข็งขืนคำสั่ง ควรลงโทษให้นางรู้ว่านางเป็นเพียงสมบัติของเขา เป็นของที่ไม่มีสิทธิ์ขัดขืนเขาไม่ว่าเรื่องใดก็ตามแต่เหตุใดยามเห็นนาง ป่วยไข้ หรือล้มลงด้วยความอ่อนแอ เขากลับรู้สึกคล้ายมีมือใหญ่บีบหัวใจของตนไว้แน่นเสียจนหายใจไม่ออกเหยียนหลงตักน้ำสาดหน้าอีกครั้ง แล้วเงยห
ชะตานางร้าย ข้าขอบายแล้วกัน บทที่ 20 เจ้าจะได้ตายคากระโจมข้า
บทที่ 20 เจ้าจะได้ตายคากระโจมข้ากลิ่นยากลิ่นสมุนไพรลอยอบอวลในอากาศ ริมฝีปากแห้งซีดเซียวค่อยขยับเปิดเล็กน้อยชิงหรูลืมตาขึ้นพอจมูกได้กลิ่นสมุนไพรจาง ๆ ชวนให้รู้ทันทีว่านางกำลังนอนอยู่ในกระโจมปฐมพยาบาลของค่ายทหาร“แม่นางลู่…ฟื้นแล้วหรือ?”เสียงอ่อนนุ่มของท่านหมอวัยกลางคนดังขึ้นข้างเตียง เขาขยับเข้ามาพร้อมถ้วยยาในมือ“เป็นลมเพราะอ่อนเพลีย แล้วก็ที่เท้ามีจุดแดงจากการที่น้ำร้อนกระเด็นใส่เดี๋ยวก็หายเพียงแค่เจ้าทายาอย่างสม่ำเสมอและนอนพักให้มากหน่อย”ชิงหรูมองชามยาวที่อีกฝ่ายยื่นมาสีดำข้นคลั่ก กลิ่นไม่แย่มากแต่นางก็ไม่ได้ทำหน้ายู่หรือลังเลแม้แต่น้อย เพราะชาติก่อนตอนไม่มีอะไรกินนางก็เคยเอาบางอย่างที่กลิ่นแย่กว่านี้เข้าปากมาแล้ว“เป็นแม่นางที่ใจแข็งยิ่งนัก”หลิงชวนที่ยืนอยู่มุมกระโจมเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้มเขาเพิ่งกลับเข้ามาเมื่อครู่เท่านั้นเอง ไม่คาดว่าจะเห็นใครนอกจากพี่ชายของเขาสามารถกินยาต้มได้ราวกับกินน้ำเปล่าเช่นนี้ชิงหรูเพียงพยักหน้าเล็กน้อย “ข้ากะ...”ยังไม่ทันที่ชิงหรูจะตอบอันใดไปมากกว่านี้เสียงฝีเท้าเร่งร้อนก็ดังขึ้นพร้อมกับม่านกระโจมที่ถูกรั้งเปิดอย่างรวดเร็ว“คุณชายเซียว” นายท
ชะตานางร้าย ข้าขอบายแล้วกัน บทที่ 18 ข้าจะตอบสนองในสิ่งที่เจ้าต้องการมาตลอด
บทที่ 18ข้าจะตอบสนองในสิ่งที่เจ้าต้องการมาตลอด“ลงโทษฮูหยินของข้าอย่างไรเล่า!” เขากระซิบเสียงต่ำ พร้อมทั้งโน้มกายลงประทับรอยจุมพิตร้อนระอุไว้บนลาดไหล่ที่เพิ่งเปลือยเปล่าไร้ผ้าคลุม ดวงตาเขาหลุบลงมองผิวขาวเนียนที่เริ่มปรากฏตรงหน้าอย่างลุ่มหลงราวมีวิญญาณอื่นใดสิงริมฝีปากที่เคยกดลงด้วยความโกรธ กลับแปรเปลี่ยนเป็นขบเม้ม ลิ้มชิมเนื้อนุ่มราวต้องมนตร์ กลิ่นกายของนาง รสสัมผัสของนาง ทุกอย่าง...มันทำให้เขาเผลอหลงลึกลงไปในหลุมกับดักบางอย่างโดยไม่รู้ตัวริมฝีปากหยาบครูดผ่านผิวเนียน ไล่จุมพิตจากไหปลาร้าสู่เนินอก ดวงตาของชิงหรูเบิกกว้าง ร่างของนางสะท้านวูบ คลื่นบางอย่างกระตุกไหลจากต้นสันหลังยาวถึงปลายนิ้วเท้า ความรู้สึกประหลาดที่ไม่เคยพานพบมาก่อนแล่นพล่านเข้าไปแทนที่ความกลัวอย่างเงียบงันใบหน้าคมสันแนบต่ำลง ไล้คางหยาบและตอหนวดระคายผิวไล่ลงมาตามลำคอเรียวระหง บดเบียดลงบนเนื้อนุ่มจนร่างของนางสั่นระริกแทบไม่ไหว“อื้อ…! อย่า…มัน อ้ะ…”นางร้องเสียงครางสั่นสะท้าน ใบหน้าร้อนวูบวาบ ผิวเนื้อที่สัมผัสกับหนวดตอของเขานั้นเหมือนถูกข่วนเบา ๆ แล้วตามด้วยไอร้อนจากลมหายใจและริมฝีปาก ความรู้สึกนั้นไม่ใช่เพียงความไม่
ชะตานางร้าย ข้าขอบายแล้วกัน บทที่ 17 ลงโทษฮูหยินของข้าอย่างไรเล่า!
บทที่ 17ลงโทษฮูหยินของข้าอย่างไรเล่า!ช่วงเย็นวันหนึ่ง รถเทียมวัวของค่ายทหารเคลื่อนตัวกลับเข้าสู่ประตูใหญ่ ฝุ่นทรายบนล้อรถยิ่งตอกย้ำให้เห็นว่าวันนี้เหล่าผู้กลับมานั้นไปไหนไกลเพียงใดเสี่ยวเฉินกระโดดลงจากรถวัวอย่างคล่องแคล่วโดยที่หลิงชวนเดินตามลงจากหลังม้าดำสนิท เขาเดินเข้าหาทั้งสองพร้อมรอยยิ้มละไมในดวงตา“แม่นางเสี่ยวเฉิน เจ้าเหนื่อยหรือไม่? ตลาดวันนี้ดูคึกคักอยู่ไม่น้อย” เขาเอ่ยน้ำเสียงสุภาพรื่นหูเสี่ยวเฉินนั้นยิ้มสดใสตามประสาสตรีวัยสาวที่ไม่ค่อยได้ออกจากค่าย “ข้าไม่เหนื่อยเจ้าค่ะ ตลาดครึกครื้นเสียจนข้าแทบลืมเวลากลับ!”นางกล่าวอย่างรื่นเริง พลางก้าวลงอย่างลืมระวัง พอเห็นเจ้านายของตนยังอยู่บนนั้นจึงรีบหันกลับมาเหมือนนึกได้ชิงหรูก็กระโดดลงจากท้ายรถโดยไม่รอให้ผู้ใดช่วยเหลือ ทว่าในขณะที่เท้าสัมผัสพื้นนั่นเอง แรงกระแทกจากการลงผิดจังหวะทำให้ร่างของนางเสียหลัก เอนเซเล็กน้อยไปข้างหน้าชวนก้าวเข้ามาอย่างรวดเร็ว เหยียดแขนไปรับประคองร่างของนางไว้ในทันที วงแขนที่โอบพยุงร่างบอบบางของสตรีไว้ทำให้ชิงหรูเกิดรู้สึกร้อนขึ้นมาที่บริเวณนั้นแต่ก่อนที่นางจะเอ่ยสิ่งใด สัมผัสรุนแรงหนึ่งก็เข้ามาตรึงข้อมื
ชะตานางร้าย ข้าขอบายแล้วกัน บทที่ 16 ตรวจเยี่ยมกระโจมพัก
บทที่ 16ตรวจเยี่ยมกระโจมพักกระโจมพักรวมของเหล่าทหารที่โดยปกติไม่เคยเงียบงันเช่นนี้ เวลานี้กลับสงบเสียยิ่งกว่ากระโจมผู้บำเพ็ญภาวนา ไฟในกระโจมส่องสว่างเพียงราง ๆ ละลายเงาทอดยาวของเหล่าทหารที่นั่งประจำตำแหน่งเงียบงันราวถูกตรึงด้วยโซ่ล่องหนเซียวหลิงชวนยืนอยู่กลางทางเดิน ด้านหน้าคือบรรดาทหารที่เพิ่งได้รับการอบรมจากปากของเขา ด้านหลังคือสตรีสองนางที่เขายืนหยัดปกป้องในฐานะตำแหน่งที่เขากำลังฝึกงานอยู่นั่นก็คือดูแลพลทหารชิงหรูยืนตัวตรงอยู่ข้างหลังหลิงชวน ใบหน้าของนางยังคงเรียบสนิท แต่ในอกคล้ายมีลมกรดวนวูบวาบ ดวงตาคมงามมองเสี่ยวเฉินที่ยืนข้างกายคล้ายจะสั่นเทาตลอดเวลา กลั้นสะอื้นไว้ไม่ไหว นางถอนใจอย่างหนัก สะกดอารมณ์ที่ล้นปรี่ไม่ให้แสดงออกในยามนี้หลิงชวนหันไปทางนายทหารอีกผู้หนึ่งที่ดูมีอำนาจกว่าคนอื่น“ข้าว่า...พื้นที่นอนของสองนางนี้ดูจะแคบไปเสียหน่อย เจ้าช่วยจัดให้เหมาะสมกว่านี้ได้หรือไม่”นายทหารคนนั้นอ้ำอึ้ง เหงื่อซึมขมับ ริมฝีปากขยับอยู่หลายครั้งก่อนตอบ“ขะ...ข้าน้อยเกรงว่า หากจะเปลี่ยนแปลงตำแหน่งหรือพื้นที่ใด ต้องขออนุญาตท่านแม่ทัพเสียก่อน...”คำตอบนั้นทำให้หลิงชวนเพียงยิ้มบาง ๆ โดยไม่ว
ชะตานางร้าย ข้าขอบายแล้วกัน บทที่ 15 นางกล้าขัดคำสั่งข้าเช่นนี้
บทที่ 15 นางกล้าขัดคำสั่งข้าเช่นนี้รุ่งอรุณแรกของวันใหม่มาถึงพร้อมกลิ่นไอเย็นจากสายลมเช้าลู่ชิงหรูเดินออกจากกระโจมของแม่ทัพเซียวด้วยฝีเท้าอ่อนแรงด้วยยามเมื่อหลับตาลง กลับต้องคอยเฝ้าชายผู้หนึ่งดั่งเป็นทาสรับใช้ และคอยตื่นตระหนกกับเสียงพลิกกายของเขา มิอาจหลับได้เต็มตาแม้เพียงชั่วยามเดียวเมื่อก้าวพ้นจากชายกระโจม เสียงพูดคุยแผ่วเบาและสายตานับสิบสายก็เริ่มพาดผ่านมาสู่ตน แต่ละคู่ล้วนแฝงความหมิ่นแคลน ราวกับนางเป็นของโสมมบางอย่างที่มิพึงปะปนอยู่ในค่ายทหารชิงหรูไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา แต่มือทั้งสองข้างกลับกำแน่นอยู่ใต้ชายแขนเสื้อ นางยืดอกตรง ก้าวเท้าเดินอย่างสงบในขณะที่หัวใจปวดหนึบในสายตาพวกเขา…สตรีผู้ถูกแม่ทัพเรียกไปยังกระโจมยามค่ำคืน จะเป็นสิ่งใดได้เล่า หากไม่ใช่เพียงภาชนะรองรับอารมณ์ของบุรุษผู้ยิ่งใหญ่?กระโจมทำอาหารอยู่ไม่ไกลนัก นางเดินไปสลัดความรู้สึกอึดอัดออกจากดวงหน้า แม้ภายในจะเต็มไปด้วยความเหน็ดเหนื่อย นางก็ยังต้องสวมรอยยิ้มไม่ให้เสี่ยวน้อยไม่สบายใจเมื่อเดินเข้าสู่กระโจมทำอาหาร ก็พบพ่อครัวกำลังจัดเตรียมหม้อน้ำร้อนอยู่เพียงลำพัง ชิงหรูกวาดตามองไปรอบ ๆ พลางเอ่ยถาม“เสี่ยวเฉินเล่า เหต
บางทีคุณอาจจะชอบ
โทษทีข้าเกิดมาต้องเป็นเมียเอกเท่านั้น
สั่งไม่หยุด115.4K viewsอนุตัวร้ายขอทำสวน
ประดับดิน35.8K viewsเสด็จลุงห้ามใจไม่ไหว
หลิ่วเยว่125.2K viewsบุตรสาวขาโหดกลับมาหลังตายอนาถ
เหยียนซี144.3K viewsเจ็บแทนข้า เจ้าห้ามตาย
จันทร์ส่องแสง5.4K viewsคิมหันต์อวลรัก
หรงเย่า / นาย่า46 viewsเมื่อดาราสาวเกิดใหม่มาเป็นภรรยาของนายทหาร ในยุค 80 พร้อมระบบ
ชงเมิ่ง3.1K viewsทะลุมิติมาเป็นสะใภ้ร้ายกาจ (ยุค80)
sanvittayam5.2K views
