All Chapters of ทะลุมิติไปเป็นฮูหยินแม่ทัพอัปลักษณ์: Chapter 41 - Chapter 50

เมื่อหลิวหนิงเจียวกลับมาที่จวนก็กินอาหารได้น้อยลงเอาแต่นั่งกินหยางเหมยจนสามีนึกห่วง “เจียวเจียว เจ้าควรพักผ่อนให้มากขึ้นนะ เจ้ารู้หรือไม่ว่าตอนนี้เจ้าผอมลง ข้าได้ยินว่ากิจการโรงน้ำชาของท่านแม่มีกำไรเพิ่มขึ้นแล้ว เจ้าก็ควรหยุดพักบ้าง” ความจริงเขาชินเสียแล้วกับการชอบกินผลไม้ที่มีรสเปรี้ยวของภรรยา ก่อนระดูจะมา นางชอบกินของเปรี้ยวตลอด ตอนอยู่ที่ค่ายทหารยังกินมะม่วงเบาจนหมดต้น ครั้งนี้ก็คงเป็นเช่นนั้น “ข้าแค่ไม่อยากอาหารเจ้าค่ะ” นางก็ไม่เข้าใจตนเองเหมือนกันเหตุใดไม่นึกอยากกินอาหารเลย “เป็นเพราะเจ้าเครียดและทำงานหนักมากเกินไป หรือกำลังจะมีระดูกันเล่า” ช่วงเขาเครียดหนัก ๆ เอาแต่คิดถึงนางเขาก็ไม่อยากกินอาหารเช่นกัน หลิวหนิงเจียวนิ่งคิด นางทำงานจนลืมวันนั้นของเดือนไปเสียแล้ว เดือนที่ผ่านมาระดูนางมาน้อยมากอีกทั้งยังมีสีซีดจาง นางรอดูเดือนนี้ว่าระดูจะมาตามปกติหรือไม่ ทว่าวันนี้ก็เลยวันที่ระดูมาหลายวันแล้วนี่นา หลิวหนิงเจียวไม่ได้บอกเรื่องนี้กับสามี ตอบออกไปคล้ายกับเห็นด้วยกับสามี “น่าจะใช่เจ้าค่ะ ข้าจะพักผ่อนให้มากพรุ่งนี้ข้าจะไม่ไปที่โรงน้ำชาหนึ่งวัน” ตอนนี้ท

“เจ้าแต่งกับนางได้ที่ใดกันเล่า ไม่ใช่นางต้องแต่งให้กับคุณชายรองจงหรอกหรือ ข้าช่างโชคดีจริง ๆ ที่ไม่ได้คนเจ้าเล่ห์เช่นนั้นมาเป็นลูกสะใภ้” แรกเริ่มเดิมทีลู่ซื่ออยากให้เซี่ยจางลี่แต่งเข้าจวนอย่างถูกต้อง คาดไม่ถึงว่านางจะใช้ทางลัด หรือไม่นางคงรู้แล้วว่าหานตงหยางจะให้คำตอบกับนางเช่นไร “ต่อไปอย่าได้หาสตรีนางใดมาให้หลานชายข้าอีก” ฮูหยินผู้เฒ่าเกลียดนักคนเจ้าเล่ห์เพทุบาย หากรับมาเป็นหลานสะใภ้แล้ว มิใช่จะหาเรื่องเข้าจวนไม่หยุดหย่อนหรือ “เจ้าค่ะท่านแม่” ลู่ซื่อรู้สึกผิดไม่น้อย หากวันนี้เป็นหานตงหยางที่ยืนอยู่กับนาง จวนสกุลหานจะเอาหน้าไปไว้ที่ใด “เจ้าก็กลับเรือนไปดูแลภรรยาได้แล้ว นางป่วยอยู่ไม่ใช่หรือ พรุ่งนี้ก็ตามหมอมาตรวจนางซะ ข้าคงหมดหวังที่จะมีเหลนแล้วกระมัง” ฮูหยินผู้เฒ่ากล่าวอย่างปลงตก ได้ยินว่าหลิวหนิงเจียวโหมทำงานหนักจนป่วย เรื่องที่นางทำให้ร้านเยว่เสี่ยงมีกำไรได้ฮูหยินผู้เฒ่าก็ดีใจส่วนหนึ่ง แต่อย่างไรการมีบุตรก็ยังสำคัญมากกว่า เช่นนี้แล้วนางต้องรอเหลนมาเกิดอีกนานเพียงใด “ขอรับท่านย่า” หานตงหยางขานรับแล้วจากไปทันที ก

สามเดือนมานี้หลิวหนิงเจียวแพ้ท้องอย่างหนักจนกินอะไรไม่ได้ หานตงหยางสงสารนางจนไม่รู้ต้องทำเช่นไร อีกหลายเดือนกว่านางจะคลอดบุตร ตอนนี้หลิวหนิงเจียวหน้าตาซีดเจียว ร่างกายผ่ายผอมไปมาก มีเพียงพุงที่ยื่นออกมามากแล้วเท่านั้น “เจียวเจียว ให้ข้าแพ้ท้องแทนเจ้าได้หรือไม่” เขาสงสารภรรยาจนไม่เป็นอันกินอันนอน “ข้าก็อยากให้เป็นเช่นนั้นเจ้าค่ะ” หลิวหนิงเจียวเอนหลังซบอกสามีอย่างหมดแรง ไม่คิดว่าการแพ้ท้องจะทรมานปานนี้ หมอหนานบอกว่านางตั้งครรภ์แฝดจึงแพ้มากเป็นพิเศษ “ยาที่เจ้าเอาออกมาจากมิติก็ช่วยอะไรไม่ได้หรือ” “ไม่มีผลเลยเจ้าค่ะ” ถ้าตอนนี้นางกลายร่างเป็นพญานาคได้อาจจะไม่ต้องแพ้ท้องขนาดนี้ แต่นี่สวรรค์ให้นางมาแค่น้ำลายวิเศษกับแหวนมิติเท่านั้น หานตงหยางเห็นภรรยาอยู่ในสภาพเช่นนี้ก็รู้สึกทรมานเช่นกัน อยากแพ้ท้องแทนภรรยาก็ทำไม่ได้ ถึงหมอหนานจะบอกว่าเป็นอาการปกติของสตรีตั้งครรภ์แฝดเขาก็ยังไม่วางใจ ในปีนี้ฮูหยินผู้เฒ่ายังจัดเครื่องบรรณการไปเมืองหลวงมากกว่าทุกปี เพื่อเป็นการขอบคุณฮ่องเต้ ที่พระราชทานสมรสสตรีที่มีคุณค่าอย่างหลิวหนิงเจียวให้

เขาจูบปากภรรยาหนึ่งครั้งพร้อมยิ้มอ่อน “ย่อมได้ เพราะอย่างไรพรของข้าก็เป็นจริงแล้ว” “พรอะไรหรือเจ้าคะ” หลิวหนิงเจียวขมวดคิ้วทำหน้างง “ก็พรที่เจ้าให้ข้าขอตั้งแต่วันที่ข้าจัดงานวันเกิดครั้งแรกอย่างไรเล่า” หลิวหนิงเจียวทำท่าครุ่นคิดก็พอจะนึกออก “ท่านพี่ขอพรว่าอย่างไรเจ้าคะ” “ขอให้มีบุตรกับเจ้าเกินห้าคน” เขายิ้มหน้าระรื่นด้วยความความภาคภูมิใจ ไม่น่าเชื่อว่าพรที่เขาขอจะเกิดขึ้นจริง ๆ หลิวหนองเจียวโมโหจนหน้าดำหน้าแดงกล่าวออกเป็นภาษาอีสาน “โอ๊ย! ส่ำพ้อ กะซั่นเจ้ากะไปนอนหม่องอื่นเลย บ่อต้องมาแตะต้องโตข่อย” (ถ้าอย่างนั้นพี่ก็ไปนอนที่อื่นเลย ไม่ต้องมาแตะต้องตัวฉัน) “เจียวเจียว” เขายังทำเสียงออดอ้อน “บ่อต้องมาเอิ้นบ่อยากฮู่ยิน” (ไม่ต้องมาเรียกไม่อยากได้ยิน) “เจียวเจียว เจ้าจะใจร้ายกับข้าเกินไปแล้วนะ เจ้าก็รู้ว่าข้ารอวันนี้มานานแค่ไหน” “แล่วไผบอกให้เจ้าขอพรโดยที่บ่อปรึกษาข่อย” (แล้วใครบอกให้พี่ขอพรโดยที่ไม่ปรึกษาฉัน) “ก็ตอนนั้นเจ้าไม่ได้บอกให้ข้ากล่าวออกมาสักหน่อย” “บ

ชื่อเรื่อง สามี... ลืมไปแล้วหรือว่าเราหย่ากันแล้วคำโปรย: ทะลุมิติมาเป็นภรรยาได้วันเดียวก็โดนสามีขอหย่า เพราะความจำเป็นหย่าแล้วจำต้องอาศัยอยู่บ้านหลังเดียวกัน ทว่าเขายังทำท่าคล้ายหึงหวงเธออีก สามี… นี่เราหย่ากันแล้วนะ***รถยนต์คันสีดำเลี้ยวเข้าไปจอดในวัดแห่งหนึ่งแถบชานเมืองขอนแก่น วัดแห่งนี้เป็นวัดขนาดใหญ่มีผู้คนมาทำบุญไม่เคยขาดฝนทิพย์สาววัยสี่สิบก้าวขาลงจากรถทางฝั่งคนขับแล้วเดินไปพยุงร่างเพื่อนที่อยู่ฝั่งคนนั่งพลางเอ่ยถาม “แกแน่ใจนะว่าอยู่ได้” “แน่ใจสิฉันอยู่วัดนี้มาตั้งสิบห้าปีเชียวนะ” ปานตะวันตอบ เดิมทีเธอเป็นเด็กกำพร้า ที่มีคนนำมาทิ้งไว้หน้าวัดแห่งนี้ เจ้าอาวาสจึงเอามาเลี้ยง หลังจากเรียนจบชั้นมอสาม เธอจึงออกไปทำงานส่งตนเองเรียนจนจบปวส. ชีวิตตกระกำลำบากเรียนรู้จากประสบการณ์ไปเรื่อย ๆ กระทั่งอายุยี่สิบแปดปีเธอกลายเป็นเจ้าของร้านขายขนมจีบและซาลาเปาชื่อดังแห่งหนึ่งในเมืองขอนแก่น ปานตะวันมีบ้านหลังใหญ่มีเงินเก็บเป็นล้านก็เพราะขายขนมจีบกับซาลาเปาแต่เหมือนโชคชะตาจะเล่นตลกเมื่อจู่ ๆ เธอก็ล้มป่วยเป็นโรคประหลาดที่หมอยังระบุชื่อของโรคไม่ได้ รู้เพียงว่าตามร่างกายของเธอมีตุ่มพุพ