All Chapters of ทะลุมิติไปเป็นฮูหยินแม่ทัพอัปลักษณ์: Chapter 31 - Chapter 40

ชินอี๋กัดขนมที่เจ้านายแบ่งให้ แล้วกินอย่างเอร็ดอร่อย แต่ในใจยังอดสงสัยไม่ได้ “ฮูหยินแปลกไปนะเจ้าคะ”“แปลกอย่างไรหรือ”“ก่อนหน้าฮูหยินไม่เคยทำอาหารหรือขนมมาก่อน เหตุใดตอนนี้ถึง…” อย่าว่าแต่ทำอาหาร เรียนด้านอื่นยังเรียนพอผ่าน ๆ จนนางไม่รู้ว่าคุณหนูผู้นี้เชี่ยวชาญด้านใดกันแน่ ตอนนี้เสื้อผ้าที่สวมใส่ยังเปลี่ยนไปเป็นคนละคน ซ้ำเรื่องยาที่ใช้รักษานายท่านนางยังไม่เคยได้ยิน แต่เมื่อคุณหนูยืนยันว่าท่านพ่อให้มานางจึงไม่ถามต่อ“ไปอยู่ในค่ายทหารข้าต้องดูแลท่านแม่ทัพ จะให้ข้าอยู่เฉยได้หรือ ทุกอย่างล้วนเป็นเพราะเขา” ก่อนไปอยู่ค่ายทหารกับหานตงหยาง หลิวหนิงเจียวไม่เคยทำอาหารและไม่เคยกินขนมที่หยิบออกมาจากมิติให้ซินอี๋เห็น เพราะกลัวว่านางจะสงสัย แต่หลังจากกลับจากค่ายทหารนางจึงอ้างเรื่องนี้ขึ้นมาได้“แต่ว่าขนมที่ท่านทำ ที่เมืองฮวยเป่ยของเราไม่มีนะเจ้าคะ ไม่ทราบว่าท่านไปเรียน…”“ข้าไม่ได้เรียนจากผู้ใด ในค่ายทหารมีมะพร้าวมาก ข้าจึงลองผิดลองถูกหลายครั้งจนทำขนมเป็นหลายอย่าง และข้าก็ทำให้ท่านแม่ทัพกินเกือบทุกวัน” หากหานตงหยางมาถามเรื่องนางกับสาวใช้คนนี้หลิวหนิงเจียวก็คงไม่รอด แต่นี่เขาคงไม่กล้ากระมัง“แล้วน้ำ

หลังไหล่นางยืดตรง นิ้วเรียวขาวอ่อนช้อยเริ่มดีดเส้นสายของกู่เจิงได้อย่างพลิ้วไหวดุจสายน้ำ เสียงวิพากษ์วิจารณ์ก่อนหน้าเงียบกริบเมื่อหลิวหนิงเจียวเริ่มบรรเลงเพลงแรกพร้อมทั้งขับร้องไปด้วย บทเพลงที่หลิวหนิงเจียวเลือกมาเป็นเพลงไทยอีสาน เนื้อหากล่าวถึงความรักที่เป็นไปไม่ได้ของทั้งคู่ เนื่องจากฝ่ายหญิงเป็นนาคแต่ฝ่ายชายเป็นมนุษย์ แต่ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานเท่าใด ทั้งสองก็ยังรอคอยที่จะได้กลับมาครองรักกัน ทุกคนที่ได้ฟังต่างนิ่งงัน บทเพลงนี้ไม่มีใครเคยได้ยินมาก่อน และยังเป็นภาษาที่ฟังไม่รู้ความหมาย แต่ยิ่งฟังก็ยิ่งไพเราะ ความรู้สึกที่นางสื่อออกมาคล้ายสุขคล้ายเจ็บปวดระคนกัน ดวงตาคนฟังคล้ายมีน้ำตารื้นขึ้นมา หลิวหนิงเจียวบรรเลงไปได้เพียงครึ่งเพลงก็เปลี่ยนทำนองใหม่ คราวนี้นางบรรเลงเพลงจีน ทั้งท่วงทำนองและการขับร้องเป็นไปอย่างลื่นไหล อารมณ์ที่นางสื่อออกมาล้วนทำให้คนฟังเข้าถึงได้ง่าย ความหมายของเพลงนี้ทำให้ผู้คนที่อยู่ในงานเลี้ยงถึงกับมีหยดน้ำตาไหลออกมาจริง ๆ แล้ว ขับร้องมาได้ครึ่งทาง หลิวหนิงเจียวจึงเปลี่ยนทำนองอีกครั้ง ลำดับสุดท้ายเป็นเพลงสากล คราวนี้ทุกคนที่นั่งฟังอยู่เบิกตาที่

ทางด้านของหลิวหนิงเจียว พอกินอาหารเช้าเสร็จก็นึกขึ้นได้ว่าเมื่อคืนตนลืมเก็บยาคุมกำเนิดเพราะรู้สึกเหนื่อยและง่วงมาก กินยาคุมกำเนิดแล้วจึงผล็อยหลับไปโดยไม่รู้ตัว นางจึงกลับเข้ามาในห้องเพื่อหาสิ่งนั้นนางรื้อผ้าห่มที่พับไว้บนเตียง เปิดใต้หมอน บนตั่งโต๊ะก็ไม่เห็นมี ซินอี๋แปลกใจจึงเอ่ยถาม “ฮูหยินกำลังหาสิ่งใดอยู่หรือเจ้าคะ”“หายาน่ะสิ เป็นยาบำรุงที่หมอหยุนให้ข้ามา ข้าทำตกไว้ที่ใดก็ไม่รู้” นางถอนหายใจอย่างกลัดกลุ้มคราหนึ่ง “เมื่อคืนยังกินอยู่แท้ ๆ พวกเจ้าช่วยข้าหาที มันเป็นยาเม็ดสีขาว อยู่ในแผงเล็ก ๆ”“เจ้าค่ะ ๆ” สาวใช้ข้างกายทั้งสามเข้ามาช่วยหา แต่จนแล้วจนรอดก็หาไม่เจอหลิวหนิงเจียวจึงได้แต่นั่งทอดถอนใจ เหลืออีกเพียงห้าเม็ดก็จะกินหมดแล้ว ทำอย่างไรดีล่ะทีนี้ ข้ายังไม่พร้อมจะมีบุตรเลยสักนิด หลิวหนิงเจียวคิดว่าให้ร่างกายแข็งแรงอีกสักหน่อยก็จะปล่อยให้มีบุตรแล้ว เพราะอย่างไรนางก็อยากให้ร่างกายของบุตรแข็งแรง รอสักสามสี่เดือนก็น่าจะตั้งครรภ์ได้แล้ว เช่นนั้นยาที่เหลือห้าเม็ดนั้นก็เสี่ยงเอาเถิดภายในห้องหนังสือ หมอหนานเดินทางมาถึงก็ถูกเรียกตัวเข้าไปพบหานตงหยางทันที เขายื่นของสิ่งนั้นให้หมอหนาน“สิ่

ให้หลังลู่ซื่อ ซินอี๋จึงเดินเข้ามาใกล้ เห็นหน้านายหญิงแล้วทำให้นางนึกเป็นห่วงจับใจ “ฮูหยินต้องรีบมีบุตรนะเจ้าคะ”“ทำไมหรือ”“อย่างไรบุตรของภรรยาเอกก็ต้องดีกว่าภรรยารอง และฮูหยินต้องมีบุตรชายให้ได้นะเจ้าคะ”หลิวหนิงเจียวแค่นยิ้มทั้งเศร้าทั้งขัน “สั่งเป็นก๋วยเตี๋ยวเลยนะ”ซินอี๋ยิ้มแห้งให้เจ้านาย “ก็ข้าเป็นห่วงฮูหยินนี่เจ้าคะ แต่งงานยังไม่ถึงปี สามีก็ต้องรับภรรยารองเข้าจวนเสียแล้ว”หลิวหนิงเจียวทอดถอนใจ เป็นอย่างไรเล่าอยากได้ผู้ชายจีนเป็นสามี ยิ่งเหมือนในนิยายที่อ่านยิ่งดี พอได้มาจริง ๆ กลับรับเรื่องนี้ไม่ได้ นางจะทำใจใช้ตงหยางน้อยกับสตรีนางอื่นได้อย่างไรเฮ้อ! เทียนพรรษาของข้า หลายสัปดาห์แล้วที่หลิวหนิงเจียวเฝ้าเขียนจดหมายถึงสามี บอกรัก บอกคิดถึงและห่วงใย แต่สามีก็ไม่ตอบกลับนางสักฉบับ ทุกครั้งที่นางทำขนมและอาหารนางจะคิดถึงเขาเสมอ อยากให้เขากินอาหารฝีมือนาง เขาไม่คิดถึงนางบ้างเลยหรืออย่างไร หลิวหนิงเจียวออกมานั่งเล่นที่สวนดอกไม้หลังเรือน พร้อมกับขนมและเครื่องดื่มประจำตัวนาง “ฮูหยินเจ้าคะ” “ว่าอย่างไร” “กาแฟเย็นหมดแล้วเจ้าค่ะ” หล

หานตรงหยางเค้นเสียงหึในลำคอมุมปากยกยิ้มเย้ยหยัน “ถ้านางอยากตายจริง นางคงตายไปตั้งแต่ข้าหน้าตาอัปลักษณ์แล้วกระมัง” จะมารอตายอะไรตอนนี้“เจ้าพูดเช่นนี้เป็นเพราะเจียวเอ๋อร์ใช่หรือไม่”“เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับนางขอรับ”“เช่นนั้นเจ้าอยากเห็นแม่ป่วยไปอีกคนหรือ” ช่วงนี้ลู่ซื่อเครียดเรื่องบุตรชายแล้วยังต้องเครียดเรื่องโรงน้ำชาที่เป็นสินเดิมของนางอีก หลายเดือนก่อนมีโรงน้ำชาผุดขึ้นมาหลายแห่ง ทำให้โรงน้ำชาของนางมียอดขายตกต่ำลงเรื่อย ๆ นางเกรงว่าโรงน้ำชาของตนต้องปิดตัวลงในที่สุด ลู่ชื่อจึงรู้สึกเครียดจนเวียนศีรษะหน้ามืด จึงออกไปเดินนอกเรือนไม่ค่อยได้“ท่านแม่ อย่าบังคับข้าได้หรือไม่ขอรับ”“หลังวันเกิดท่านย่า แม่จะรอคำตอบจากเจ้าอีกครั้ง วันนี้เจ้ากลับไปคิดดูให้ดี เจ้ารู้หรือไม่ว่าการอยู่อย่างโดดเดี่ยวในวัยชราอย่างข้ามันทรมานเพียงใด อย่างน้อยหากวันข้างหน้าเจ้ามีบุตร พวกเขาจะช่วยปลอบประโลมจิตใจของเจ้าได้” ฟังถึงตรงนี้หานตงหยางก็เกิดความสับสน หากหลิวหนิงเจียวไม่ยอมมีบุตรให้เขาจริง ๆ หากวันข้างหน้านางไม่อยู่กับเขาแล้ว เขาจะอยู่อย่างไร ชีวิตของเขาก็คงอยู่แต่ในค่ายทหาร แต่จวนสกุลหานจะปล่อยทิ้งไว้เช่นนี้หร