All Chapters of ทะลุมิติไปเป็นฮูหยินแม่ทัพอัปลักษณ์: Chapter 21 - Chapter 30

หมอหยุนยืนขึ้นมองหลิวหนิงเจียวด้วยสีหน้าหนักอก พลางกล่าวกับฮูหยินว่า “บาดแผลค่อนข้างลึกและยาว อาจจะต้องใช้เวลารักษาหลายเดือน และอาจทิ้งรอยแผลเป็นอันน่าเกลียดไว้บนร่างท่านแม่ทัพ ฮูหยินคงไม่…” มีแผลเป็นขนาดใหญ่บนใบหน้าแล้ว ยังต้องมีบนร่างกายอีก หมอหยุนเกรงว่าฮูหยินจะรับไม่ได้ “ไม่เป็นไร ขอให้เขามีชีวิตอยู่ก็พอ” จะมีสิ่งใดสำคัญเท่าชีวิตเขาอีกเล่า “ขอรับ คืนนี้ท่านแม่ทัพอาจจะมีไข้สูง ข้าจะจัดยาไว้ให้เขา” แผลใหญ่ขนาดนี้เขาคงต้องทนเจ็บปวดอยู่มาก ยาที่เขาจัดให้ก็อาจจะระงับไว้ไม่อยู่ “ขอบคุณ” ภายในกระโจมเหลือเพียงนางกับสามี หลิวหนิงเจียวค่อย ๆ คลี่ผ้าพันแผลออกจากตัวเขา แผลแดงสดเป็นทางยาวน่ากลัว นางไม่เคยใช้น้ำลายตนรักษาใครที่แผลใหญ่ขนาดนี้มาก่อน ทว่านางจะลองช่วยเขาดูสักครั้ง คิดได้เช่นนั้นปลายลิ้นสีแดงอุ่นร้อนแตะลงบนต้นแผล ลากลิ้นไล้เลียบาดแผลให้ทั่วไปจนสุดทางแผล จากนั้นพันผ้ารัดแผลไว้ดังเดิม คืนนั้นหลิวหนิงเจียวนั่งเฝ้าเขาทั้งคืน นางกำลังเคลิ้มหลับหานตงหยางจึงพูดขึ้น “ข้าปวดศีรษะเหลือเกิน” พูดพลางยกมือสองข้างขึ้นกุมศีรษะ

หลิวหนิงเจียวจ้องดวงตาฉ่ำวาวของคนกะล่อน นางกินข้าวจี่กับกาแฟดำจะหวานได้อย่างไร ยกกำปั้นขึ้นทุบอกเขาแรง ๆ หนึ่งที แต่เขากลับร้องโอดโอยคล้ายคนบาดเจ็บหนักหนา “โอ๊ย ข้าเจ็บแผลอยู่นะ” แม้พูดว่าเจ็บแต่มุมปากยังเผยรอยยิ้มกรุ้มกริ่มตีที่อกกระทบถึงท้องเชียวหรือ “คนเช่นท่านเจ็บมากกว่านี้ก็ยังไม่สาแก่ใจข้า” ตบหัวแล้วลูบหลังใช้ได้ที่ใดกัน หานตงหยางหัวเราะขึ้นเสียงดังแล้วนั่งลงบนพื้น ไม่วายยังรั้งร่างภรรยาไปนั่งบนตักของตนด้วย นางถลึงตาใส่เขาเอ่ยเสียงตำหนิ “ท่านบาดเจ็บอยู่นะเจ้าคะ” “ข้าดีขึ้นมากแล้ว” “จริงหรือเจ้าคะ” หรือว่าที่นางรักษาเขาเมื่อคืน แผลของเขาจะเริ่มดีขึ้นจริง ๆ “อืม ยาของหมอหยุนดียิ่งนัก รอบนี้คงไม่ทิ้งรอยแผลเป็นไว้เหมือนแผลที่ใบหน้าข้า” พูดเรื่องนี้แล้วแววตาเขาหมองลงเล็กน้อย “เรื่องเมื่อคืน ขออภัยที่ข้าบังอาจถอดหน้ากากของท่านโดยพลการ” “เจ้าไม่กลัวข้าหรือ” “มีสิ่งใดน่ากลัวกันเล่า ก็แค่รอยแผลเป็นที่หายดีแล้ว ถึงหน้าท่านจะมีรอยแผลเป็นแต่สำหรับข้าท่านก็เป็นบุรุษที่งดงามผู้หนึ่ง” นางยิ้มให้เขา

เช่นนั้นหานตงหยางจะอดใจไหวหรือ เขาโน้มใบหน้าลงมาขโมยจูบนางคราหนึ่ง ทว่าเนิ่นนานวาบหวามและพลิ้วไหว เจียนใจทั้งสองจะขาดสะบั้น คราวนี้มือใหญ่อดไม่ได้ที่จะบีบเคล้นบั้นท้ายงามของภรรยา บดเบียดกลางกายเข้ากับกายนาง เป็นครั้งแรกที่หลิวหนิงเจียวตกใจที่สุดเมื่อสัมผัสได้ถึงบางอย่างที่ทิ่มแทงหน้าท้องของนาง นางผละออกอย่างรวดเร็ว เวลานี้ไม่เหมาะที่จะทำเรื่องอย่างว่ายิ่งนัก อีกทั้งนางไม่แน่ใจว่าเขาเป็นบุรุษที่มีความชอบเรื่องเพศที่ไม่สามัญปานใด “ท่านแม่ทัพ” คิ้วเข้มเลิกสูงขึ้น เมื่อเห็นแววตาหวาดหวั่นของนาง “ไม่เต็มใจหรือ?” “เวลานี้ไม่เหมาะ อีกทั้งด้านนอกทุกคนยังรอท่านอยู่เจ้าค่ะ” “ช่างพวกเขาปะไร” ตอนนี้ไฟราคะในกายของเขาปะทุขึ้นมาแล้ว อีกทั้งยังยากจะมอดดับ เขาต้องอดทนอดกลั้นมานานแค่ไหน “วันนี้ท่านยังมีประชุมตอนเช้ากับเหล่าทหารด้วยนะเจ้าคะ” ถึงแม้ยามนี้ศึกจะสงบลงแล้วแต่ถึงอย่างไรก็ต้องมีประชุมทุกสามวัน เขาถอนหายใจคราหนึ่ง ใบหน้ายังยับย่น กล่าวออกเสียงขุ่น “ได้ เช่นนั้นเจ้าช่วยข้าเปลี่ยนชุดเถิด” หลิวหนิงเจียวล

หานตงหยางไม่อยากเสียเวลาจึงหันมากล่าวกับภรรยา “เจียวเจียว รอข้าอยู่ที่นี่นะ ข้าไปไม่นาน” “เจ้าค่ะ” ผู้ใต้บังคับบัญชาได้หยินท่านแม่ทัพเรียกฮูหยินเช่นนั้นถึงกับทำหน้าเลิ่กลั่ก รองแม่ทัพเฉิงยิ่งรู้สึกจั๊กจี้รูหู ราวกับแยงขนนกเข้าไปปั่นในนั้น แม่ทัพหานกลายเป็นคนอ่อนโยนเช่นนี้ไปตั้งแต่เมื่อใด หานตงหยางคุยไปเดินไปกับผู้ใต้บังคับบัญชากลุ่มนั้น จนไปถึงหน้าลานฝึกยุทธ์ เหล่าทหารทั้งค่ายหวงซานจึงเห็นใบหน้าเขาทั้งสิ้น ทุกคนต่างส่งเสียงอึงอลกันไปทั่ว หาไม่แล้วใบหน้าแม่ทัพแดนบูรพาอาจจะไม่ได้อัปลักษณ์มาก่อน ไม่เช่นนั้นแผลคงไม่หายสนิทเช่นนี้ ข่าวเรื่องใบหน้าของแม่ทัพแดนบูรพาหานตงหยางถูกพูดปากต่อปากจนเป็นวงกว้าง สามีที่เป็นทหารก็เล่าให้แก่ภรรยาที่เรือนตนฟัง รวมถึงจวนสกุลหานก็ล่วงรู้เรื่องนี้เช่นกัน “เป็นไปได้อย่างไรเจ้าคะท่านแม่ ข้าอยากเห็นหน้าลูกชายใจจะขาดแล้วเจ้าค่ะ” ลู่ซื่อพูดกับมารดาสามีด้วยความตื่นเต้นดีใจ “สายลับที่ข้าส่งไปบอกว่าใบหน้าหยางเอ๋อร์หายดีเพราะยาของหนิงเจียว” “จริงหรือเจ้าคะ” “หยางเอ๋อร์เป็

เซี่ยจางลี่ได้ยินท่านพ่อกล่าวเช่นนั้นก็นั่งบิดม้วนตัวไปมาด้วยความเขินอาย นางอยากออกเรือนนานแล้วถ้าไม่ติดว่ายังมีข้อผูกมัดกับหานตงหยางนางก็คงไม่ต้องรอจนอายุสิบเจ็ดปีเช่นนี้ แต่ท่านพ่อของนางเป็นคนฉลาด คบค้ากับขุนนางสูงศักดิ์นางจึงเป็นอิสระจากคนอัปลักษณ์เช่นนั้นได้ “ท่านพ่อ ข้าอยากเชิญแม่ทัพหานกับภรรยามาในงานนี้ด้วยเจ้าค่ะ” อยากรู้นักว่าสตรีชะตาขาดผู้นั้นยังอยู่ดีหรือไม่ หรือรูปร่างหน้าตานางจะอัปลักษณ์สมกันกับหานตงหยางเพียงใด เพราะหลังจากทั้งสองแต่งงานกัน ก็ได้ยินข่าวว่าเขาพาภรรยาไปอยู่ค่ายทหารนั้นด้วย ช่างน่าสงสารสตรีนางนั้นจริง ๆ ได้เป็นถึงฮูหยินแม่ทัพแดนบูรพา แต่กลับต้องไปใช้ชีวิตที่ลำบากเช่นนั้น “เรื่องนั้นแม่จัดการให้เจ้าแล้ว” หูฮุ่ยเฟินบอกกับบุตรสาว เรื่องนี้นางเตรียมการไว้แล้ว ถึงไม่ได้เกี่ยวดองกับสกุลหาน แต่ผูกมิตรไว้ก็ไม่เสียหาย อย่างน้อยหานตงหยางก็เป็นถึงแม่ทัพใหญ่ผู้มีอำนาจในมือมากผู้หนึ่ง ถึงคราวเดือดร้อน สกุลเซี่ยยังสามารถพึ่งพาเขาได้ “ขอบคุณเจ้าค่ะ” เซี่ยจางลี่เหมือนคิดวิธีเล่นสนุกกับฮูหยินของแม่ทัพหานได้แล้วสิ สามพ่อแม่ลูกยิ้