บททั้งหมดของ Too Late to Love Me, Mr. Elizalde: บทที่ 91 - บทที่ 100

Ang gabi sa Siargao ay nabalutan ng isang mabigat na katahimikan matapos ang trahedya sa bodega. Habang ang mga bumbero ay pilit na inaapula ang huling baga ng apoy, si Ria at Javi ay nasa loob ng isang pribadong ambulansya. Si Ria ay nakatulala, hawak ang kaniyang telepono na tila ba ito ang tanging koneksyon niya sa katotohanan. “Ria, kailangan nating ipagamot ang mga sugat mo,” mahinang sabi ni Javi, habang ang nars ay nililinis ang kaniyang sariling mga paso sa braso. “Ang Mommy ko, Javi…” bulong ni Ria. “Sabi nila, sinadya raw ang sunog sa Switzerland. At may nakitang footage… isang babaeng kamukha ko ang tumakas mula sa lugar bago ang pagsabog.” Nanigas si Javi. Ang kaniyang isip ay mabilis na naglakbay sa bawat detalye ng kanilang laban kay Elena at Robert. “Imposible. Ang alam ko, ang Mommy mo ay matagal nang walang malay, ’di ba? Sabi ni Elena, she was in a vegetative state.” “Iyon ang sabi nila. Pero paano kung la

Ang villa sa Lucerne ay napaliligiran ng nakabibinging katahimikan. Tanging ang marahang paghampas ng tubig sa gilid ng lawa ang naririnig. Ngunit para kay Ria, ang katahimikang ito ay mas nakakatakot pa sa tunog ng baril. Ang bawat hakbang niya patungo sa veranda ay tila paghakbang sa isang patibong na sampung taon nang inihahanda para sa kaniya.“Mommy…” bulong ni Ria. Ang kaniyang boses ay puno ng pait, galit, at isang bahagi ng pag-asa na sana ay lahat ng ito ay isang masamang panaginip lamang.Lumingon si Sofia Soliven. Ang kaniyang mukha ay walang bakas ng sakit o panghihina. Siya ay mukhang isang reyna—eleganteng naka-silk na damit, ang buhok ay maayos na pagkaka-style, at ang kaniyang mga mata ay kasing-talim ng agila. Sa tabi niya, si Donya Esmeralda ay nakaupo nang tuwid, bagaman may mga benda pa ang mukha nito mula sa mga nakaraang gulo.“Maupo kayo, Maria. Javier,” malumanay na sabi ni Sofia, na tila ba isang ordinaryong reunion lamang ito. “Gu

Ang bawat pag-ikot ng cassette tape sa loob ng player ay tila tunog ng isang orasan na nagbibilang ng huling sandali ng katahimikan sa pagitan nina Ria at Javi. Sa loob ng marangyang opisina sa Makati, ang hangin ay naging kasing-lamig ng yelo. Napatitig si Ria kay Javi, na kakapasok pa lamang na may dalang isang pumpon ng mga bulaklak. Ang ngiti sa mga labi ng asawa ay dahan-dahang naglaho nang makita ang matandang lalaki sa wheelchair at ang cassette player na nakapatong sa mesa. "Ria? Sino siya? Anong nangyayari?" tanong ni Javi, ang kaniyang boses ay puno ng pagtataka ngunit may halong kaba. Hindi sumagot si Ria. Pinindot niya ang 'Play'. Ang static na tunog ay sinundan ng isang pamilyar na boses—ang boses ng kaniyang ama, si Augusto Soliven. Ngunit hindi ito ang boses ng amang malakas at masayahin. Ito ay boses ng isang taong naghihingalo, hinihingal, at puno ng takot. "Teodoro... bakit? Akala ko ba ay p

Ang amoy ng antiseptic at ang nakabibinging tunog ng heart monitor ang tanging kasama ni Ria sa loob ng Intensive Care Unit. Nakaupo siya sa tabi ng kama ni Javi, hawak ang kaniyang kamay na puno ng mga tubo at karayom. Ang mukha ni Javi ay maputla, tila ba isa na lamang siyang estatwa na gawa sa porselana."Huwag mong gagawin ito sa akin, Javi," bulong ni Ria, ang kaniyang boses ay basag na dahil sa ilang araw na pag-iyak. "Kakaayos lang natin. Ngayon ko lang nalaman ang lahat... ngayon ko lang naintindihan kung gaano mo ako pinrotektahan. Huwag mo akong iwan nang hindi mo man lang naririnig ang tawad ko."Pumasok si Dr. Valdes, ang kaisa-isang doktor na pinagkakatiwalaan ni Ria. Ang kaniyang mukha ay seryoso. "Ria, kailangan nating mag-usap. Ang lason na nasa katawan ni Javi ay isang neurotoxin. Inaatake nito ang kaniyang nervous system. Kung hindi tayo makakahanap ng antidote sa loob ng 48 oras, ang kaniyang mga internal organs ay magsisimulang mag-shut down."

Napakaganda ng dapit-hapon sa Siargao, isang uri ng kagandahang tila ipininta ng isang dalubhasang kamay sa malawak na kanbas ng kalangitan. Ang kulay kahel, lila, at rosas na langit ay dahan-dahang humahalik sa naglalakihang alon ng asul na dagat—isang tagpo ng ganap na kapayapaan na tila isang panaginip para kina Ria at Javi. Matagal nilang inasam ang sandaling ito, ang pagkakataong huminga nang malalim nang walang takot, nang walang itinatagong lihim, at nang walang banta ng nakaraan.Sa dalampasigan ng Soliven Haven, ang tunog ng tawanan ni Liam at ng kaniyang mga pinsan ay sumasabay sa marahang paghampas ng alon sa pampang. Masaya silang nagtatakbuhan, ang kanilang mga maliliit na yapak ay naiiwan sa basang buhangin bago muling burahin ng tubig. Habang pinapanood sila, si Ria ay tahimik na nakaupo sa isang duyan na gawa sa abaka, dahan-dahang naga-ugoy habang karga ang mahimbing na natutulog na sanggol na si Gabriel. Ang init ng katawan ng anak at ang amoy ng sanggol a