บททั้งหมดของ Too Late to Love Me, Mr. Elizalde: บทที่ 111 - บทที่ 120

Ang bawat paghinga ni Maria "Ria" Soliven ay tila isang pakikipaglaban sa kamatayan. Ang nanunuot at nakasusulasok na amoy ng krudo ay hindi lamang pumupuno sa kaniyang baga kundi tila lumalamon din sa kaniyang pag-asa. Sa loob ng madilim, malawak, at mapanganib na bodegang iyon, ang bawat segundo ay tila tumitigil, nagiging isang mahaba at masakit na dekada ng paghihirap at takot. Ang bawat kalabog sa kaniyang dibdib ay sumasabay sa tulo ng malapot na likido sa paligid—isang babala na anumang sandali ay maaaring magmitsa ng isang impyerno.Sa isang sulok, sa ilalim ng malamig na anino ng mga naglalakihang kagamitan, nakita niya ang kaniyang asawang si Javier. Mahigpit ang yakap ni Javi sa umiiyak at nanginginig na si Gabriel, na tila sinusubukang maging isang kuta laban sa paparating na panganib. Sa likuran ni Javi, nakatago ang panganay nilang si Liam; ang bata ay walang kaimik-imik, ngunit ang kaniyang panginginig ay sapat na upang madama ni Ria ang bigat ng takot na pas

Alas-tres na ng madaling araw, ang oras kung kailan ang mundo ay tila humihinto sa pag-inog. Ang buong isla ng Siargao ay nababalutan ng isang makapal at malamig na amog, isang maputing kumot na tila ba ang kalikasan mismo ay nakikiramay at nagdadalamhati sa mga trahedyang naganap. Sa gitna ng katahimikang ito, nakatayo si Maria "Ria" Soliven sa tapat ng tanyag na Cloud 9. Ito ang kaniyang paboritong lugar—ang dambana ng kaniyang mga pangarap—ngunit ngayon, ito ang magsisilbing entablado ng kaniyang huling pakikipagtungali.Sa kaniyang nanginginig ngunit matatag na palad, hawak niya ang singsing ng kaniyang ama. Ang bawat ukit at kurba nito ay tila nagpapadaloy ng isang kakaibang enerhiya sa kaniyang katawan; bawat bahagi ng metal na iyon ay bulong ng lakas mula sa yumaong si Don Teodoro."Nandito na ako, Julian!" ang sigaw ni Ria na bumasag sa ugong ng nagngangalit na mga alon. "Alam kong naririyan ka lang sa dilim! Alam kong naririnig mo ako!"Mula sa ma

Ang itim na envelope na iyon ay tila isang malamig na bulong mula sa libingan, isang paalala na ang mga anino ng nakaraan ay hindi basta-basta naglalaho sa isang pagsabog o pagbagsak sa bangin. Sa loob ng kanilang tahimik na villa sa Siargao, dahan-dahang binuksan ni Maria "Ria" Soliven ang sobre. Sa kaniyang tabi, si Javier ay tila hindi rin humihinga, ang kaniyang mga mata ay nakapako sa bawat galaw ng asawa. Inilabas ni Ria ang isang lumang piraso ng papel; ang mga kanto nito ay nanilaw na sa panahon, ngunit ang sulat-kamay ay pamilyar—kay Teodoro Elizalde, ang kaniyang biyenan na naging biktima rin ng sariling pamilya.“Maria, Javier,” panimula ng sulat. “Kung ang mga salitang ito ay nararating na sa inyong mga mata, ibig sabihin ay natalo niyo na ang kadilimang dala ni Julian. Ngunit bago kayo tuluyang magdiwang, may isang huling katotohanan na kailangan ninyong pasanin. Ang yaman ng mga Soliven ay hindi lamang para sa inyong dalawa. May isa pang tagapagmana na sadyang

Ang unang sikat ng araw sa Siargao ay laging nagdadala ng bagong pag-asa para kay Ria. Ngunit sa umagang ito, ang kaniyang atensyon ay nakatuon sa batang lalaking tahimik na kumakain ng almusal sa harap niya. Si Mateo. Ang kaniyang kapatid. Ang mukha nito ay halos kopya ng kaniyang ama na si Augusto—ang parehong hugis ng ilong, ang parehong kislap sa mga mata, at ang parehong paraan ng paghawak sa kutsara na tila ba bawat galaw ay pinag-iisipan."Mateo, nagustuhan mo ba ang pancake?" tanong ni Ria, ang kaniyang tinig ay malambot, puno ng pag-iingat na tila ba ang bata ay isang marupok na kristal.Tumango si Mateo at nagbigay ng isang tipid na ngiti. "Opo, Ate Ria. Mas masarap po ito kaysa sa kinakain namin sa ampunan."Kumirot ang puso ni Ria. Sa loob ng maraming taon, namuhay siya sa luho at hirap sa Manila habang ang kapatid niya ay lumalaki sa isang institusyong walang kasiguraduhan. Ang kasalanan ng kanilang mga magulang ay tila naging isang mabigat na

Ang tensyon sa loob ng penthouse ay tila isang kuryenteng dumadaloy sa bawat sulok. Nakatayo si Ria sa tapat ng monitor ng intercom, ang kaniyang mga daliri ay nanginginig ngunit ang kaniyang mukha ay nananatiling matatag. Sa labas ng pinto, alam niyang nakatayo si Dante Elizalde—ang bagong kalaban na tila laging isang hakbang na nauuna sa kanila."Huwag mong bubuksan, Ria," mahinang sabi ni Javi, ang kaniyang kamay ay nasa kaniyang baril na nakatago sa ilalim ng kaniyang jacket."Kailangan ko siyang harapin, Javi. Kung hindi ngayon, kailan pa? Dante is not Julian. He won't go away just because we hide," sagot ni Ria. Huminga siya nang malalim at pinindot ang button para buksan ang main door.Pumasok si Dante nang may kakaibang grasya. Ang kaniyang suot na charcoal gray suit ay walang gusot, at ang kaniyang mga mata ay tila nagsusuri sa bawat detalye ng silid. May dala siyang isang bote ng mamahaling alak, gaya ng sinabi niya sa intercom."A pleas