Lahat ng Kabanata ng Chasing The Wife He Threw Away: Kabanata 61 - Kabanata 70

KrystalTahimik akong nakaupo sa gilid ng hospital bed habang pinagmamasdan ang mahinang sikat ng araw na unti-unting pumapasok sa bintana ng silid. Ilang oras na ang mabilis na lumipas mula nang makausap ko si Kuya Zoren, ngunit ang kaniyang presensya ay tila nakaiwan ng isang napakabigat na anino sa paligid ko. Hanggang sa mga sandaling ito, paulit-ulit pa ring tumatakbo at sumasabog sa loob ng isip ko ang kaniyang huling binitawang katanungan bago siya tuluyang lumabas ng pinto.“Kung ikaw ang nasa kalagayan niya... ano ang gagawin mo?”Mariin kong ipinikit ang aking mga mata, pilit kong ibinabaon ang aking mga kuko sa aking palad upang pigilan ang tindi ng emosyon. No, Krystal. Huwag mo siyang bigyan ng kahit anong dahilan. Huwag mong hahayaan ang sarili mo na humanap ng hustisya para sa kaniya. Dahil kahit anong pilit kong pag-ikot sa lohika ng utak ko, iisa at pinal lang ang palaging bumabalik sa alaala ko. Ang gabing iyon pitong taon na ang nakararaan. Ang malamig at madilim

Krystal Lumipas ang halos tatlong linggo, patuloy pa rin ang pagkukunwari ko. Tatlong linggong araw-araw kong kinakaharap at kinakausap si Conor para sa mga huling detalye ng proyekto. Tatlong linggo ring araw-araw kong tinititigan ang mukha ng lalaking minsan kong minahal nang buong-buo, ang lalaking naging sentro ng aking uniberso bago ang pitong taon ng kadiliman. At sa loob ng tatlong linggong iyon, araw-araw kong pinipilit at pinahihirapan ang sarili ko na huwag ipakita o ipahalata na bumalik na ang bawat piraso ng aking alaala.Hindi naging madali ang bawat segundong lumipas. Doon ko napatunayan na mas matindi at mas nakapapagod pala ang magkunwari at magtago ng katotohanan kaysa ang mabuhay na walang maalala. Noong wala akong memorya ng aking kahapon, natural ang bawat tanong ko sa kaniya. Natural ang bawat ngiti na ipinapakita ko, at natural ang bawat pagtingin ko sa kaniyang mga brown na mata dahil wala akong alam na bigat. Pero ngayon... alam ko na ang lahat. Alam kong

KrystalDumating din ang araw na pinakahihintay ng lahat. Ang grand opening ng Aurelius Cove, ang proyektong halos ilang linggo rin naming puyatan at pinaghandaan ng buong team.Mula pa lang madaling araw, punong-puno na ng tao at sunod-sunod na ang dating ng mga luxury vehicles sa main entrance ng resort. Napakaraming malalaking pangalan ang imbitado mga kilalang negosyante, foreign investors, sikat na celebrities, pati na rin government officials at influencers. Siyempre, hindi rin mawawala ang iba't ibang media companies para sa live coverage at press conference ng event.Sa bawat sulok na lingunin mo, may mga camera, reporters, at photographers. Sobrang ganda ng kinalabasan ng resort na ako mismo ang tumulong magdisenyo, pero sa likod ng karangyaang iyon, ramdam ko ang unt-unting paggiba sa katahimikan ng puso ko.Huminga ako nang malalim habang nakatayo sa VIP reception area. Suot ko ang isang simpleng champagne-colored formal dress na ako mismo ang nagdisenyo, maayos ang pagkaka

Conor Hindi ko agad sinundan ang programa matapos ang opening remarks. Habang nagsasalita ang host sa entablado at abala ang mga bisita sa pagkuha ng litrato sa gitna ng lobby ng Aurelius Cove, iba ang laman ng isip ko. Hindi ang investors, hindi ang media, at hindi ang tagumpay ng grand opening na ito ang nagpapatakbo sa utak ko ngayon. Kundi ang nangyari ilang minuto lang ang nakalipas sa reception area. Bakit ganoon tumingin si Mom kay Krystal? Hindi iyon simpleng pagkagulat ng isang business chairwoman. Hindi rin iyon tingin ng isang taong nagkamali lang ng pagkilala sa dami ng tao. It was something else. It was dark, heavy, and full of unspoken tension. Parang may malalim silang pinagsamahan o lihim na ako lang ang hindi alam. Huminga ako nang malalim habang naglalakad papunta sa private lounge na nakalaan para sa board members, malayo sa nagniningningang mga ilaw ng ballroom. Pagbukas ko ng pinto, naroon na siya. Tahimik na nakatayo si Mom sa harap ng floor-to-ceiling glass

KrystalHindi ko alam kung ano ang nangyayari sa pamilya nila. Alam ko na galit na galit ang mom ni Conor na makita ako dito, but who cares. Hindi ba siya ang dapat na magalit sa sarili niya dahil sa mga pinaggagawa niya? Siya ang may kagustuhan na paghiwalayin kaming dalawa ni Conor, just because hindi lang kasing yaman ng pamilya namin ang pamilya nila. Ngayon ang hindi ko naman maintindihan sa lalaking ito ay kung bakit niya ako hinatak paalis sa party niya. Hindi ba dapat hindi kami umalis doon dahil andoon ang mga bisita niya?Kanina ay seryoso pa kaming dalawa, knowing na alam ko na mabigat din sa kaniya ang mga nangyayari kanina. I get him, dahil alam ko naman na sobrang nakakainis din ang mom niya. But really, hindi ko rin in-expect na dito niya ako dadalhin sa lugar na ito. Sa lugar kung saan kami laging pumupunta noon. But what reason? Bakit dito? Dahil meron lang siyang gustong patunayan? Gusto niya na maalala ko ang mga bagay na ito? Inayos ko ang upo ko at napatingin s