All Chapters of Chasing The Wife He Threw Away: Chapter 81 - Chapter 90

KrystalLumipas ang ilang araw nang hindi kami nagkikita o nag kakausap man lang ni Conor. Hindi ko na rin sinubukan na makipagkita o tumugon sa kaniyang mga mensahe, kahit na dama kong nagwawala ang kaniyang kagustuhan na maabot ako. I have my own goal, at ang mga pansarili niyang motibo ay wala na sa mga plano ko. Ang bawat hakbang ko ngayon ay nakatutok lang sa iisang bagay ang bawiin ang katotohanan at pagbayarin si Valeria Del Valle sa lahat ng kasalanan niya.Napatingin ako sa aking cellphone at doon ko nakita ang oras at ang araw ngayon. May plano kaming dalawa ni Chin na magkita at kumuha ng mga karagdagang ebidensya batay sa mga lumang medikal na dokumentong ibinigay ni Lucas sa akin noong nakaraang araw.Habang binabasa ko muli ang mga papeles sa ibabaw ng mesa, hindi ako makapaniwala sa mga nakasulat doon. Hindi ko alam na sukdulan talaga ang kasamaan na mayroon si Valeria. Para lang makuha ang kaniyang pansariling kagustuhan na maikasal ang kaniyang anak sa pamilya Montem

Conor"Seryoso ako sa mga sinasabi ko, Krystal," madiin at pabulong kong ulit sa kaniya habang nakatitig nang diretso sa kaniyang mga mata. "I am willing to risk everything to have you back."Hindi siya agad nagsalita. Naramdaman ko ang paninigas ng kaniyang balikat habang nakatayo kami sa gitna ng malamig at tahimik na emergency exit hallway ng mall. Kita sa kaniyang mga mata ang matinding pagkagulat, pagtataka, at ang labis na kalituhan na tila hindi niya alam kung paano tatanggapin ang bawat salitang binitawan ko.Bahagya siyang napahinga nang malalim, at ang kaniyang mga mata ay dahan-dahang bumaba sa sahig, umiiwas sa matinding titig ng aking mga paningin.Ang kaniyang magkabilang kamay na mahigpit kong hawak-hawak kanina ay dahan-dahan niyang itinulak at tinanggal mula sa aking pagkakahawak. Binitiwan niya ako. Dahan-dahan siyang nag-angat ng tingin sa akin, at isang maliit, mapait, ngunit napakapormal na ngiti ang sumilay sa kaniyang mga labi—isang ngiti na tila naglalagay ng n

Conor"He's also allergic to peanuts? Strange... bakit mayroon siyang genetic condition na eksaktong gaya ng sa akin?"Iyon ang mga tanong na hindi matigil sa pagtakbo sa isip ko habang nakatitig ako sa kabilang dulo ng hapag-kainan. Hindi ko na halos naririnig ang mga kwentuhan ng mga magulang ni Celestine at ang mga pilit na tawa ng anak nila. Ang buong mundo ko ay parang biglang huminto at nagpumilit na umikot sa isang katotohanang matagal nang pilit na ibinabaon sa dilim.Why am I suddenly asking this to myself? Bakit ko kinukwestiyon ngayon ang buong pagkatao at pinagmulan ni Leo? Pitong taon ko siyang minahal at inalagaan bilang anak ko nang walang alinlangan. Hindi ko dapat ginagawa ang bagay na ito, but then... why is it happening now? Bakit ngayon pa kung kailan bumalik si Krystal at kung kailan gising na gising ang puso ko sa mga kasinungalingan ng pamilya ko?Matapos ang napakabigat at napakaplastik na hapunan, agad kong inihabilin si Leo sa yaya para makapaglaro muna sa fa

KrystalNapahinga ako nang malalim habang nakatitig sa mukha ni Conor. Kitang-kita ko ang matinding pagkaseryoso at panggigil sa kaniyang mga mata, na para bang may ginawa akong napakalaking kasalanan sa kaniya. Pero bakit? Ano naman ang ginawa ko in the first place? Una sa lahat, hindi na kami kasal. Hindi ko alam kung paano nangyari ang baga na iyon, pero alam ko na during nung time na naaksidente ako, alam ko na may ginawa si Valeria para mapawalang bisa ang kasal naming dalawa. Napaismid si Marco at napatawa nang sarkastiko, itinuturo pa si Conor habang nakatingin sa akin. "Patawa ka ba, bro? Asawa ka niya? Paano mangyayari 'yon? Tumingin ka nga sa kaniya, wala man lang siyang suot na wedding ring o kahit anong patunay! So back off and let us finish our drinks."Hindi ako kumilos. Napahinga lang ako nang malalim at hindi na nangialam pa sa kanilang dalawa. Napabaling ang tingin ko sa baso at muling ininom ang matapang na liquor, nilalasap ang init niyon habang gumuguhit pababa s

KrystalNatigilan si Conor. Ang mga mata niyang kanina lamang ay nagliliyab sa ligaya at kapusukan ay unti-unting napalitan ng matinding gulat, bago iyon tuluyang nilamon ng pait at panggigil."Ano'ng sabi mo?" paos, mababa, at nanginginig niyang tanong, nanatiling nakatitig nang diretso sa aking mukha habang hindi pa rin umaalis sa ibabaw ko. "Tapos na? Gano'n na lang 'yon para sa 'yo matapos ang lahat ng nangyaring 'to?""Bingi ka ba o kailangan ko pang ulitin nang mas malinaw?" Malamig kong sagot, pilit na pinatitigas ang aking boses kahit pa kumakabog nang marahas ang aking dibdib. Iniiwas ko ang aking tingin sa kaniyang hubad na katawan at pilit siyang itinutulak palayo. "Sinabi ko na sa 'yo kanina bago mo buksan ang pinto ng kotseng 'to, Conor. I only wanted to use you to forget the damn pain. Binigay mo ang gusto ko, nakuha mo ang gusto mo. We're even. Kaya umalis ka na sa ibabaw ko dahil naninikip na ang paghinga ko."Isang mapait at sarkastikong tawa ang kumawala sa kaniyang