All Chapters of เงาแค้น พันธการรัก: Chapter 31 - Chapter 40

แสงแดดยามเช้าลอดผ่านผ้าม่านเนื้อหนาเข้ามาในห้องนอนหรู กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางปะปนกับกลิ่นอุ่น ๆ ของค่ำคืนที่ผ่านมา ราวกับย้ำเตือนถึงช่วงเวลาที่เพิ่งผ่านพ้นไปพาขวัญขยับตัวอย่างเกียจคร้าน ก่อนจะค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ใบหน้าหวานอิ่มเอิบไปด้วยความผ่อนคลาย สิ่งแรกที่เธอเห็นคือแผ่นอกกว้างตรงหน้าแผ่นอกกว้างตรงหน้าของคนที่นอนตระกองกอดเธอไว้ แขนแข็งแรงยังโอบรั้งเอวเธอไว้แน่นราวกับกลัวว่าหญิงสาวจะหายไปไหน ความอบอุ่นนั้นทำให้พาขวัญเผลอยิ้มด้วยหัวใจพองโตเธอยกมือขึ้นเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาบนหน้าผากของชายหนุ่มอย่างแผ่วเบา หัวใจดวงน้อยเต้นแรงทุกครั้งที่ได้มองใบหน้าหล่อเหลายามหลับ สำหรับเธอ...ผู้ชายคนนี้ไม่ใช่แค่เจ้านายทรงอิทธิพลที่เธอเคยเกรงใจ...กลับกลายเป็นผู้ชายคนเดียวที่เธออยากอยู่ใกล้มากที่สุด และตอนนี้เขากลายเป็นคนที่เธอรักหมดหัวใจไปแล้ว‘พี่ธันรักเราจริง ๆ ใช่ไหม...’ เพียงคิดเท่านั้น รอยยิ้มหวานก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าอย่างห้ามไม่อยู่ เธอไม่รู้ว่าตัวเองตกหลุมรักเขาลึกเพียงใด รู้เพียงว่า... หากอ้อมแขนนี้ยังคงโอบเธอไว้ เธอก็ไม่อยากตื่นจากความฝันนี้เลยทว่าในเวลาเดียวกันนั้นเอง เปลือกตาของเศรษฐวัฒน์ก็เปิดขึ

กึก…เสียงลูกบิดดังเบา ๆ พาขวัญชะงักไปทันที ประตูเปิดออก ง่ายดายอย่างน่าประหลาด ทั้งที่ปกติห้องนี้มักถูกล็อกไว้อย่างแน่นหนา หรือบางที... ความรีบร้อนก่อนออกจากห้องอาจทำให้เศรษฐวัฒน์ลืมล็อกมัน เธอพยายามหาเหตุผลให้กับตัวเอง ก่อนจะค่อย ๆ ก้าวเข้าไปด้านในบรรยากาศภายในห้องแตกต่างจากพื้นที่ส่วนอื่นอย่างชัดเจน มันเงียบ...เย็น...และให้ความรู้สึกห่างไกลจากความอบอุ่นที่เศรษฐวัฒน์มักมอบให้เธอ กลิ่นน้ำหอมประจำตัวของเขายังคงลอยอวลอยู่จาง ๆ ในอากาศพาขวัญกวาดสายตามองไปรอบห้องอย่างระมัดระวัง โต๊ะทำงานขนาดใหญ่ตั้งอยู่กลางห้อง เอกสารหลายแฟ้มถูกจัดวางไว้อย่างเป็นระเบียบ คอมพิวเตอร์ยังคงปิดอยู่ ข้าวของทุกอย่างดูเหมือนจะไม่มีอะไรผิดปกติจนกระทั่ง...สายตาของเธอสะดุดเข้ากับลิ้นชักด้านข้างของโต๊ะ มันแง้มออกมาเพียงเล็กน้อย ราวกับมีใครบางคนเปิดทิ้งเอาไว้โดยไม่ได้ตั้งใจ หัวใจของพาขวัญเต้นแรงขึ้นอีกครั้ง เธอเหลือบมองไปทางประตู ไม่มีใคร ความอยากรู้ผลักให้มือเรียวค่อย ๆ ดึงลิ้นชักออกครืด…ภายในไม่มีเอกสารลับทางธุรกิจ ไม่มีแฟ้มคดี หรือสิ่งใดที่ดูเกี่ยวข้องกับงานของเศรษฐวัฒน์อย่างที่เธอคิด มีเพียงกรอบรูปไม้ขนาดเล็

ตลอดทั้งวัน พาขวัญแทบไม่มีสมาธิทำงานเลย เอกสารตรงหน้าถูกเปิดค้างไว้หลายต่อหลายครั้ง แต่ข้อความเหล่านั้นกลับไม่เข้าหัวหัวสมองเลยแม้แต่น้อย สายตาหวานเผลอเหลือบมองเก้าอี้ทำงานฝั่งตรงข้ามอยู่บ่อยครั้ง... เก้าอี้ที่ควรจะมีใครบางคนนั่งอยู่ และทุกครั้งที่นึกถึงประโยคก่อนเขาจะออกไปเมื่อวาน หัวใจเจ้ากรรมก็ยังแอบมีหวังเล็กๆ ผุดขึ้นมา‘เดี๋ยวผมไปธุระกับคุณแองจี้ข้างนอก อาจจะกลับเข้ามาเย็นๆ’ เย็นๆ ... คำพูดเรียบนิ่งไม่กี่คำ กลับกลายเป็นเหตุผลเหนี่ยวรั้งให้พาขวัญนั่งรออย่างอดทน พนักงานคนอื่นทยอยกลับกันจนหมด หนึ่งทุ่ม... สองทุ่ม... เข็มนาฬิกาเดินผ่านเวลาเลิกงานไปนานแล้ว ออฟฟิศทั้งชั้นเงียบสงัดลงเรื่อยๆ แต่พาขวัญยังคงนั่งอยู่ที่เดิม โทรศัพท์มือถือวางอยู่ข้างมือ เธอหยิบมันขึ้นมาเปิดดูเป็นระยะ ไร้ข้อความ ไร้สายเรียกเข้า... ไม่มีแม้แต่ข้อความสั้นๆ บอกว่าเขาจะไม่กลับมาแล้ว จนกระทั่งเธอเงยหน้ามองออกไปนอกกระจก ท้องฟ้าข้างนอกมืดสนิท ความหวังริบหรี่ที่เกาะกุมอยู่ในใจมาตลอดหลายชั่วโมงค่อยๆ ดับลง พาขวัญเม้มริมฝีปากแน่น พยายามเก็บเอกสารบนโต๊ะด้วยมือที่สั่นเทาบางที... คำว่า ‘เย็นๆ’ ของเขา อาจไม่ได้แปลว่าเขาจะ

ร่างบางที่นอนซมอยู่บนเตียงสะดุ้งตื่นขึ้นมาจากอาการคลื่นไส้ที่พุ่งขึ้นมาอย่างกะทันหันพาขวัญรีบยกมือปิดปาก ลุกจากเตียงแทบไม่ทัน ก่อนวิ่งเข้าไปในห้องน้ำเสียงอาเจียนดังขึ้นท่ามกลางความเงียบเธอคุกเข่าอยู่หน้าโถสุขภัณฑ์จนกระทั่งไม่เหลืออะไรให้ขย้อนออกมาอีก ร่างกายสั่นสะท้านจากความอ่อนแรง หายใจหอบอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนค่อย ๆ ลุกขึ้นไปเกาะขอบอ่างล้างหน้าน้ำเย็นจากก๊อกไหลผ่านปลายนิ้ว พาขวัญวักน้ำขึ้นล้างหน้า เงยหน้ามองตัวเองในกระจก ใบหน้าซีดเซียว ดวงตาบวมแดงจากการร้องไห้ตลอดคืน เธอหลับตาลง สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ แล้วความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นมาพาขวัญลืมตา มือที่กำลังจะเอื้อมไปหยิบผ้าเช็ดหน้าชะงักอยู่กลางอากาศประจำเดือน...เธอหันกลับไปหยิบโทรศัพท์จากข้างเตียง เปิดปฏิทินในเครื่อง แล้วเลื่อนย้อนดูวันที่ นิ้วเรียวเลื่อนไปทีละเดือนครั้งหนึ่ง...สองครั้ง...ก่อนหยุดนิ่ง พาขวัญนับวันที่อีกครั้ง แล้วนับซ้ำ ริมฝีปากที่เคยเม้มแน่นค่อย ๆ แยกออกจากกัน“ไม่จริง...” เธอวางโทรศัพท์ลงบนขอบอ่าง ก่อนหยิบขึ้นมาดูใหม่ราวกับหวังว่าตัวเลขจะเปลี่ยนไป แต่ทุกอย่างยังเหมือนเดิม วันที่เลยกำหนดมานานกว่าที่ควรจะเป็น พาขวัญยืนนิ่งอ

“เพราะฉะนั้น...ตำแหน่งเลขาส่วนตัวก็คงต้องเปลี่ยนแปลงอะไรสักหน่อย”ปลายนิ้วของพาขวัญจิกเข้าหากันแน่นจนเกร็ง อัญยิการะบายยิ้มอย่างพอใจเมื่อได้เห็นปฏิกิริยาเจ็บปวดนั้น “แต่คุณไม่ต้องกังวลหรอกนะคะ” น้ำเสียงของเธอกลับฟังดูอ่อนโยนอย่างน่าขนลุก “ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อแย่งงานคุณ” เธอหยุดจังหวะ แล้วตอกย้ำประโยคถัดมาอย่างเน้นย้ำ “ฉันแค่กำลังเข้ามารับตำแหน่งที่ควรเป็นของฉัน” อัญยิกายังคงยิ้ม “คุณเข้าใจใช่ไหมคะ”ไม่มีเสียงตอบรับใด ๆ สายตาของพาขวัญเลื่อนต่ำลงมองมือของตัวเอง มืออีกข้างค่อย ๆ ขยับไปแตะกระเป๋าสะพายที่วางอยู่ข้างเก้าอี้โดยอัตโนมัติ... ภายในนั้นมีซองเอกสารจากโรงพยาบาล และแผ่นผลตรวจขึ้นสองขีดที่เธอยังไม่มีโอกาสได้บอกใคร'ฉันกับคุณธันกำลังจะแต่งงานกันค่ะ' ประโยคนั้นตอกย้ำดังก้องอยู่ในหัวไม่หยุดหย่อน พาขวัญเม้มริมฝีปากแน่นจนซีดขาว หากเขาตกลงใจจะแต่งงานกับหญิงอื่นแล้ว... เรื่องสำคัญที่เธอกำลังจะบอกเขา จะยังคงมีความหมายอะไรอีก เธอค่อย ๆ ลูบกระเป๋าแล้วละมือลง ปล่อยให้มันซ่อนตัวอยู่ใต้โต๊ะเงียบ ๆ ไม่ให้ใครได้ทันสังเกตเห็น โดยเฉพาะชายหนุ่มที่กำลังเดินกลับเข้ามาในห้องเสียงฝีเท้าหนักแน่นอั