LOGINแสงแดดยามเช้าลอดผ่านผ้าม่านเนื้อหนาเข้ามาในห้องนอนหรู กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางปะปนกับกลิ่นอุ่น ๆ ของค่ำคืนที่ผ่านมา ราวกับย้ำเตือนถึงช่วงเวลาที่เพิ่งผ่านพ้นไปพาขวัญขยับตัวอย่างเกียจคร้าน ก่อนจะค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ใบหน้าหวานอิ่มเอิบไปด้วยความผ่อนคลาย สิ่งแรกที่เธอเห็นคือแผ่นอกกว้างตรงหน้าแผ่นอกกว้างตรงหน้าของคนที่นอนตระกองกอดเธอไว้ แขนแข็งแรงยังโอบรั้งเอวเธอไว้แน่นราวกับกลัวว่าหญิงสาวจะหายไปไหน ความอบอุ่นนั้นทำให้พาขวัญเผลอยิ้มด้วยหัวใจพองโตเธอยกมือขึ้นเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาบนหน้าผากของชายหนุ่มอย่างแผ่วเบา หัวใจดวงน้อยเต้นแรงทุกครั้งที่ได้มองใบหน้าหล่อเหลายามหลับ สำหรับเธอ...ผู้ชายคนนี้ไม่ใช่แค่เจ้านายทรงอิทธิพลที่เธอเคยเกรงใจ...กลับกลายเป็นผู้ชายคนเดียวที่เธออยากอยู่ใกล้มากที่สุด และตอนนี้เขากลายเป็นคนที่เธอรักหมดหัวใจไปแล้ว‘พี่ธันรักเราจริง ๆ ใช่ไหม...’ เพียงคิดเท่านั้น รอยยิ้มหวานก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าอย่างห้ามไม่อยู่ เธอไม่รู้ว่าตัวเองตกหลุมรักเขาลึกเพียงใด รู้เพียงว่า... หากอ้อมแขนนี้ยังคงโอบเธอไว้ เธอก็ไม่อยากตื่นจากความฝันนี้เลยทว่าในเวลาเดียวกันนั้นเอง เปลือกตาของเศรษฐวัฒน์ก็เปิดขึ
“พี่ธัน ขวัญ... อ๊ะ!”ยังไม่ทันได้ทัดทาน เขาก็ส่งท่อนกายแกร่งกระแทกสวนเข้าไปทีเดียวจนมิดด้าม ความใหญ่โตที่ขยายโตเต็มที่เติมเต็มช่องทางรักจนพาขวัญต้องแหงนหน้าสูดหายใจเข้าลึกด้วยความจุกผสานเสียวซ่าน สองมือไขว่คว้าพนักพิงโซฟาไว้แน่น“ซี๊ดดด... แน่นมาก อ๊าาาา โคตรฟิตเหมือนเดิมเลยครับเมียพี่ นี่ขนาดเอาเกือบทุกวัน” ชายหนุ่มครางต่ำในลำคอด้วยความสะใจเมื่อความอุ่นร้อนโอบรัดตัวตนของเขาไว้แน่นหนา“อ๊ะ! เจ็บ... พะ... พี่ธัน... จุกเหลือเกิน... อื้ออ” พาขวัญน้ำตาคลอเบ้าจิกไหล่กว้างแน่นด้วยความจุกผสานเสียว“ผ่อนคลายหน่อยสิคนเก่ง... ตอดรัดพี่ขนาดนี้ อยากให้พี่ซอยแรงๆ ใช่ไหม หืม” เศรษฐวัฒน์แกล้งกระแทกย้ำจุดกระสันเน้นๆ จนหญิงสาวสะดุ้งเฮือก ร่างบางโยกคลอนตามแรงโถมกายอันดุเดือดของเขาตั่บ! ตั่บ! ตั่บ!ดวงตาคมวาววับไปด้วยเพลิงอารมณ์ เขาขยับสะโพกสอบกระแทกเข้าออกเน้นย้ำตามจังหวะ หนักแน่นและเร่าร้อน เสียงเนื้อกระทบเนื้อแนบชิดผสานกับเสียงลมหายใจหอบกระเส่าดังระงมไปทั่วห้องทำงานประธานบริหารตั่บ ตั่บ ตั่บ“อ๊า... อ๊ะ... เบาหน่อยค่ะ... พี่ธัน... ขวัญไม่ไหว...ขวัญจุก... อื๊ออ”“เบาได้ไง เบาไม่ได้แล้วครับ... ขวัญ
“เอกสารเรียบร้อยแล้วค่ะพี่ธัน ขวัญตรวจเช็กตัวเลขให้ครบถ้วนแล้ว เซ็นชื่อตรงนี้ได้เลยค่ะ”พาขวัญวางแฟ้มลงบนโต๊ะทำงานทรงยาวของท่านประธาน ก่อนจะทำท่าจะถอยห่างออกตามปกติ ทว่ายังไม่ทันได้ก้าวขา“เดี๋ยวครับ” เศรษฐวัฒน์ยังคงจับจ้องสายตาอยู่ที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ ทั้งที่ริมฝีปากหยักกำลังพูดกับเธอ “ขวัญช่วยเดินอ้อมมาทางนี้หน่อยสิครับ... เปิดหน้าที่พี่ต้องเซ็นให้ด้วย พี่จะได้เห็นชัดๆ”น้ำเสียงทุ้มสั่งความอย่างถือสิทธิ์ พร้อมรอยยิ้มมุมปากที่จุดขึ้นอย่างมีเลศนัย พาขวัญขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความสงสัย แต่ก็ยอมเดินอ้อมโต๊ะเข้าไปหยุดอยู่ข้างเก้าอี้ทำงานตัวใหญ่ของเขา“พี่ธันเซ็นตรงนี้ค่ะ... อ๊ะ!”พูดยังไม่ทันขาดคำ มือหนากระชับข้อมือเรียวแล้วออกแรงดึงเพียงเล็กน้อย ร่างบางที่ไม่ทันตั้งตัวก็ลอยลงมานั่งเกยอยู่บนตักกว้างของเขาอย่างหมดท่า แฟ้มเอกสารเกือบหลุดมือ ดีที่พาขวัญรีบไขว่คว้าขอบโต๊ะไว้ได้ทัน“พี่ธัน! ทำอะไรคะเนี่ย ตกใจหมดเลย” หญิงสาวอุทาน เสียงหวานตระหนก ใบหน้าสุกปลั่งขึ้นสีเรื่อทันตาเมื่อรับรู้ถึงอ้อมกอดแกร่งที่รัดเอวเธอไว้แน่นจากด้านหลัง“ก็บอกว่ามองไม่ชัด ถ้านั่งตรงนี้ค่อยชัดขึ้นหน่อย”สายตาคมมองหน้า
“นี่ เจ้านายขวัญค่ะแม่”เศรษฐวัฒน์ยกมือไหว้แม่ของหญิงสาวอย่างนอบน้อม“สวัสดีครับคุณน้า”“สวัสดีจ้ะ” พิมพรรณรับไหว้ พลางมองชายหนุ่มตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าอย่างพิจารณา ก่อนหันกลับมามองลูกสาวด้วยแววตาแปลกใจ“เจ้านายขวัญเหรอ”“ค่ะ”“แล้วทำไมถึงมาด้วยกันแต่เช้าล่ะลูก”คำถามตรง ๆ ทำให้พาขวัญชะงักไปเล็กน้อย“คือ...” เธอยังไม่ทันคิดว่าจะตอบอย่างไร เศรษฐวัฒน์ก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสุภาพ“เมื่อคืนผมต้องขอโทษคุณน้าด้วยนะครับ”แม่ของพาขวัญหันไปมองเขา “เมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นหรือจ๊ะ”“เมื่อคืนผมกับขวัญต้องเร่งแก้เอกสารสำคัญด้วยกันจนดึกครับ กว่าจะเสร็จก็เกือบเที่ยงคืนแล้ว ผมไม่อยากให้ขวัญนั่งรถกลับบ้านคนเดียวดึก ๆ” เขาสบตาแม่ของเธออย่างจริงใจ“ผมเลยตัดสินใจให้ขวัญพักที่คอนโดของผมครับ”พาขวัญรีบก้มหน้าลงด้วยความเขิน“ผมทราบดีว่าควรแจ้งคุณน้าให้ทราบก่อน แต่ตอนนั้นดึกมากแล้ว ผมเลยให้ขวัญส่งข้อความบอกคุณน้าไว้แทน วันนี้ผมเลยตั้งใจว่าจะเข้ามาขอโทษคุณน้าด้วยตัวเองครับ”พาขวัญเงยหน้าขึ้นทันที เมื่อคืนตอนเธอง่วงจนแทบลืมตาไม่ขึ้น เธอจำได้ลาง ๆ ว่าเศรษฐวัฒน์บอกให้เธอส่งข้อความหาแม่ แต่เธอก็เผลอหลับไป เพียงเห็นร
“อ๊ะ... พี่ธัน ขวัญยังเจ็บอยู่เลยนะคะ ค่อยๆ เข้าไปนะ”“ซี้ด... แน่นมากครับ” เศรษฐวัฒน์ครางเสียงต่ำในลำคอ เมื่อโดนความคับแคบโอบรัดแน่น ขณะที่เขาส่งผ่านความแข็งแกร่งเข้าไปในช่องทางรัก จังหวะสุดท้ายเขาดันกายกระแทกความใหญ่โตเข้าไปทีเดียวจนมิดลำ“สวบ”“อายยย เจ็บ... อือ พี่ธัน” พาขวัญครางลั่นเมื่อความเจ็บและความเสียวซ่านจู่โจมพร้อมกัน มือเรียวบีบแขนแกร่งของเขาแน่นจนเกร็ง ปากบางสั่นระริก “พี่ธันมันแน่น... ขวัญอึดอัด เอาออกไปก่อนได้ไหม ขวัญ อ๊าา…ขวัญไม่ไหวแล้ว”ชายหนุ่มยิ้มด้วยความเอ็นดูในความไร้เดียงสาของเธอ อย่างน้อยเขาก็ภูมิใจที่เขาได้เป็นคนแรกของเธอ เขามองใบหน้าหวานที่เหยเกด้วยความเสียวซ่าน ก่อนจะยอมขยับกายตามที่เธอบอก เพียงแต่ว่าเขาไม่ได้ถอนกายออกไปเสียทีเดียว แต่เริ่มขยับเข้าออกเนิบนาบ ยิ่งสร้างความวาบหวามจนคนไร้ประสบการณ์ถึงกับหัวใจเต้นระส่ำด้วยความความทรมาน“ขวัญอย่าตอดพี่แน่นสิครับ... เดี๋ยวพี่จะเสร็จก่อนนะ” สะโพกสอบเริ่มขยับเร็วและเร่งจังหวะหนักแน่นขึ้นตามอารมณ์ที่พุ่งสูง ร่างบางคลอนแคลนไปตามแรงอารมณ์ หัวของเธอสั่นคลอนแทบจะกระแทกหัวเตียง เสียงเนื้อกระทบเนื้อแนบชิดผสานกับลมหายใจห
นาฬิกาดิจิทัลข้างเตียงบอกเวลาเกือบตีสอง ความเงียบสงัดครอบคลุมไปทั่วห้องนอนใหญ่ของเพนต์เฮาส์ พาขวัญรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาท่ามกลาง ความอบอุ่นจากอ้อมกอดที่ตระกองกอดเธอไว้จากด้านหลัง พร้อมกับความเมื่อยล้าตามผิวกาย ทำให้เหตุการณ์ที่เพิ่งผ่านพ้นไปย้อนกลับเข้ามาในหัวอย่างชัดเจนใบหน้าหวานร้อนผ่าวขึ้นมาทันทีในความมืด เธอจำได้ว่าสัญญากับแม่ไว้ว่าจะกลับบ้านหลังงานเสร็จ แต่ความเหนื่อยล้าจากบทรักของคนข้างกายกลับทำให้เธอเผลอหลับไปชั่วครู่ หญิงสาวค่อยๆ ขยับตัวกะจะลุกขึ้นทว่าทันทีที่เธอขยับตัว แขนแกร่งที่โอบเอวบางไว้ก็รั้งกระชับแน่นขึ้น“ตื่นแล้วเหรอครับ” เสียงทุ้มต่ำพร่าดังขึ้นชิดใบหู ลมหายใจอุ่นรินรดซอกคอ ก่อนที่จมูกโด่งจะกดหอมลงบนแก้มใสนุ่มแรงๆพาขวัญรีบหดคอหนีด้วยความเขินอาย “พี่ธัน ปล่อยขวัญก่อนค่ะ ตีสองแล้ว ขวัญต้องกลับบ้าน”เศรษฐวัฒน์ไม่เพียงไม่ปล่อย แต่กลับพลิกตัวเธอให้หันกลับมาหา ทาบทับตัวลงมาเบาๆ นัยน์ตาคู่คมวาววับในความมืดสลัว เขาจ้องมองใบหน้าแดงเรื่อของเธอด้วยสายตาหวานซึ้ง ก่อนจะกดจูบลงบนริมฝีปากบางเบาๆ“ดึกขนาดนี้แล้ว จะกลับยังไงครับ... คืนนี้นอนที่นี่แหละ เดี๋ยวตอนเช้าพี่ไปส่ง”“แต่ขวัญบ
ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานประธานบริษัทคล้ายกับเวลาถูกหยุดเดิน ทันทีที่ชื่อนั้นหลุดออกมาจากปากของธวัช“พรรณวัตร…”เศรษฐวัฒน์ทวนชื่อนั้นเบา ๆ แต่น้ำเสียงสั่นพร่า มือที่กำลังจะเปิดแฟ้มหยุดชะงักกึกค้างกลางอากาศ เส้นเลือดที่ขมับปูดขึ้นมาทันทีอย่างห้ามไม่อยู่ ความรู้สึกชื่นชมในความคิดสร้างสรรค์ของเด็ก
อาคารกระจกสูงของ KC. LUXURY AUTO สะท้อนแสงเช้าจนดูเหมือนประติมากรรมคริสตัลขนาดยักษ์ โลโก้สีเงินนูนเด่นอยู่เหนือประตูทางเข้า ให้ความรู้สึกหรูหราแบบไม่พยายามอวด. พาขวัญก้าวเท้าเข้าไปในล็อบบี้ที่อบอวลด้วยกลิ่นน้ำหอม Signature ของแบรนด์กลิ่นหนังผสมไม้หอมที่ให้ความรู้สึกมั่งคั่งและเข้าถึงยาก “ตื่นเต้น
“พาขวัญ แกกรอกเลย” อัญญาดันโน้ตบุ๊กเข้ามาใกล้ พร้อมชี้หน้าจอเว็บไซต์รับสมัครงาน“เอาจริงเหรอ”“จริงดิ รอไร มาฉันกรอกให้เอง” อัญญาหันโน้ตบุ๊กกลับมากรอกข้อมูลสมัครงานให้เพื่อน“อ่ะ ขวัญ แกเช็คดู แล้วก็โหลดข้อมูล เสร็จแล้ว แกก็กด Submit เลย ไม่ต้องคิดเยอะ” อัญญา พลิกหน้าจอโน้ตบุ๊ก กลับมาทางเพื่อนสนิท
บรรยากาศในมหาวิทยาลัยช่วงท้ายเทอมคึกคักปนความกดดัน นักศึกษาปีสุดท้ายในชุดนักศึกษาถูกระเบียบยืนจับกลุ่มกันหน้าอาคารเรียน บางคนกอดแฟ้มเอกสารแน่น บางคนพิมพ์อะไรบางอย่างลงบนแล็ปท็อปหรือไอแพดอย่างเร่งรีบ ทุกสายตาเต็มไปด้วยความคาดหวังและความกังวลที่ซ่อนอยู่ “ขวัญ ทางนี้”เสียงอัญญา เพื่อนสนิทเรียกจากโต๊







