جميع فصول : الفصل -الفصل 20

เช้าของอีกวัน หลินยืนมองตัวเองในกระจก ทุกคนต่างบอกว่าเธอเป็นคนน่ารักและสวยสดใส ใครอยู่ใกล้ก็มีความสุข แต่สำหรับเธอแล้วความสุขคือการได้อยู่กับคนรัก ไม่ใช่แต่งงานเพียงเพราะความเหมาะสมเท่านั้น“เสร็จหรือยังหลิน”เสียงถามดังอยู่ด้านนอกทำให้หญิงสาวต้องรีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติ ก่อนจะเดินไปเปิดประตู ทัพเทวามองดวงหน้าหมดจดแล้ววางมือบนศีรษะนุ่ม“พี่ขอโทษที่ไม่ได้พาหลินไปไหว้พระ”“ไม่เป็นไรค่ะพี่เทวา หลินไปกับพี่เหวินก็ได้ เขาไม่ปล่อยให้หลินเป็นอะไรหรอกนะคะ ใช่ไหมพี่เหวิน” หลินคลี่ยิ้มให้คนที่รักเธอสุดหัวใจจนไม่ยอมไปไหน ทั้งๆ ที่ตระกูลของเขาก็มีธุรกิจผลิตบุคลากรอารักขาบุคคลสำคัญของรัฐบาล แต่มีเพียงเหตุผลเดียวที่เสิ่นเหวินยังคงอยู่ก็คือ ต้องการปกป้องผู้หญิงอันเป็นที่รักนั่นเอง“อยากไปไหว้พระแบบนี้แสดงว่าจะขออะไรจากท่านใช่ไหมหืม” ทัพเทวาโยกศีรษะเล็กไปมาเบาๆ หลินจับมือหนาที่วางอยู่บนศีรษะมากุมแล้วสบตาคม“หลินจะขอพรพระให้พี่เทวามีความสุขและปลอดภัยค่ะ”“ขอบใจจ้ะ ทุกวันนี้พี่มีหลินและคุณพ่อ พี่ก็มีความสุขอยู่แล้ว” ทัพเทวายิ้มขณะมองหญิงสาวอย่างรักใคร่ หากหัวใจแกร่งกลับเจ็บแปลบๆ ทุกครั้งที่ประหวัดคิดถึ

เพียะ!!!...ใบหน้าหล่อสะบัดหันไปตามแรงตบ รอยนิ้วมือสีแดงผุดขึ้นเป็นริ้วๆ ก่อนจะหันขวับกลับมาสาดสายตาวาวโรจน์ใส่เธอ“ฉะ...ฉันขอโทษ...” สายป่านบอกอย่างหวาดหวั่น สีหน้าและท่าทางของเขาในเวลานี้ไม่ต่างจากยมทูตที่โผล่ขึ้นมาจากขุมนรก“คำขอโทษไม่ทำให้หายเจ็บหรอกนะ...” น้ำเสียงของเขาเย็นยะเยือก แต่ลมหายใจที่พ่นออกมานั้นกลับร้อนผ่าวดั่งเปลวเพลิงก็ไม่ปาน“ฉันจะหายาทาให้ ปล่อยค่ะ” หญิงสาวหาทางเลี่ยงพร้อมกับดิ้นขลุกขลักในวงแขนแข็งแรง“ยารักษาแค่แผลภายนอก แต่แผลในใจรักษายังไงก็ไม่หาย” เขาเค้นเสียงบอก ขณะลดใบหน้าลงไปหา จนเธอรู้สึกวูบวาบไปทั้งกาย“แผลในใจต้องใช้เวลานะคะ”“หึหึ ผมไม่ชอบรอนานขนาดนั้น ผมต้องได้รับการรักษาเดี๋ยวนี้ แล้วก็ต้องหายหลังจากนั้นไม่นาน” เขามองหน้าซีดๆ อย่างไร้ความปรานี“ฉันไม่มียาดีอย่างที่คุณต้องการหรอกนะ”“มีสิ…” เขาบอกสั้นๆ ทำเอาสายป่านต้องขมวดคิ้วมุ่น พร้อมกับจ้องมองใบหน้าหล่อเหลาอย่างไม่ไว้ใจ และยิ่งเมื่อเห็นสายตาคู่คมดั่งใบมีดที่ฉายประกายวิบวับ เธอก็ยิ่งหวาดหวั่นมากขึ้นเป็นเท่าทวี“แล้วคุณจะให้รักษายังไง ฉันเป็นหมอแผนปัจจุบันนะคะ รักษาแบบหมอจีนไม่เป็น…” คุณหมอสาวหยั่งเชิง

“พวกเราแค่อยากมาทำความรู้จัก ในฐานะคนที่ทำธุรกิจเดียวกันเท่านั้น ผมชาญชัยแล้วนี่ก็พงษ์ฤทธิ์” ชาญชัยรีบเปลี่ยนท่าทีอย่างรวดเร็ว ในใจรู้สึกหวาดหวั่นยิ่งนัก ในขณะที่ทัพเทวาเหยียดยิ้ม ดวงตาวาวโรจน์อย่างน่ากลัว“ฉันจำได้ว่าเจ้าของเดิมชื่อ ‘ทัพเทวา’ ไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงเปลี่ยนมาเป็นพวกแกได้” ประมุขใหญ่แห่งเดอะโอเชียลวันเอ่ยถาม จนคนฟังรู้สึกเครียด“ไอ้ทัพเทวามันตายไปแล้ว ฉันเป็นญาติก็เลยเข้ามาบริหารแทน” พงษ์ฤทธิ์เป็นคนบอก พร้อมกับสังเกตปฏิกิริยาของอีกฝ่าย แต่ทัพเทวาคุมเกมได้ดีกว่า“หึหึ ระวังวิญญาณเจ้าของเดิมตามมาหลอกหลอนเอานะ ฉันได้ยินข่าวว่าเมื่อสามวันก่อนกาสิโนของพวกแกโดนวางระเบิดที่ลานจอดรถนี่ แถมยังจับตัวคนทำไม่ได้อีกด้วย...” ทัพเทวาหัวเราะในลำคอ ซึ่งนั่นเหมือนไปกระตุ้นต่อมความโมโหของพงษ์ฤทธิ์ทันที“มึงใช่ไหมที่ให้คนไปบอมกาสิโนกู” พงษ์ฤทธิ์กัดฟันกรอด เตรียมจะขยับเข้าหาอย่างคุกคาม แต่ถูกชาญชัยยกมือห้ามไว้ได้ทัน“ถ้าฉันทำจริงๆ พวกแกคงไม่ได้มายืนพ่นน้ำลายเน่าๆ อยู่ตรงนี้หรอก” ทัพเทวาพูดยิ้มๆ หากเป็นรอยยิ้มที่ทำให้ชาญชัยต้องสุดสะพรึง “อ้อ...แต่ฉันมีลางสังหรณ์ว่าเร็วๆ นี้ไอ้คนที่ลอบวางระเบิดพว

“เด็กน้อยเอ๊ย…” ทัพเทวาหัวเราะพร้อมกับไล้ปลายนิ้วไปบนแก้มเนียนใส“หลินเป็นสาวแล้วนะคะ ไม่ใช่เด็กอีกต่อไป”“พี่รู้จ้ะ แถมยังรู้อีกว่าน้องสาวคนนี้ทั้งสวยทั้งน่ารักมากแค่ไหน” ทัพเทวากล่าวชมจากใจจริง“ขอบคุณคร้า” หลินย่นจมูกใส่อย่างน่ารัก ซึ่งผิดกับคนเป็นพี่ที่แสร้งทำเป็นยิ้ม แต่ในใจนั้นกำลังเดือดพล่านราวกับลาวาร้อนๆ ในปล่องภูเขาไฟคุณหมอสาวพอรู้ว่าตัวเองตกเป็นเป้าสายตาของใครบางคนก็ไม่อยากอยู่ในสถานการณ์ที่ชวนอึดอัด จึงลุกขึ้นไปเข้าห้องน้ำทันที“พี่เทวาคะ ตำรวจคนนั้นเป็นแฟนหมอป๊อบเหรอคะ” หลินเอ่ยถามขึ้นเมื่อเห็นทัพเทวาเอาแต่มองไปที่โต๊ะของสายป่าน“ไม่รู้สิ พี่ไม่เคยเห็นเขามาก่อน หลินอยู่คนเดียวสักครู่ได้มั้ย พี่ไปทำธุระส่วนตัวแป๊บเดียว เดี๋ยวพี่กลับมา”“อยู่ได้สิคะ พี่เหวินก็อยู่ข้างนอก” หลินบอกยิ้มๆ ทัพเทวาลุกขึ้นไปจูบกลางกระหม่อมบาง แล้วเดินผ่านหิรัญไป หลินเอี้ยวตัวมองตามร่างสูงจึงรู้ว่าสายป่านก็ไม่ได้อยู่ที่โต๊ะเช่นกัน หญิงสาวถอนหายใจเบาๆ แล้วยกแก้วน้ำส้มขึ้นดื่มจนหมดด้านสายป่านพอทำธุระส่วนตัวเสร็จก็เดินออกมายืนอยู่หน้ากระจก ก่อนจะสูดหายใจยาวๆ เข้าปอดแรงลึกเพื่อเรียกความเข้มแข็งให้กลั

“มึงให้คนสืบเรื่องคุณหมอกับนังหมวยคนนั้นว่าสำคัญกับไอ้เทวาแค่ไหน” พงษ์ฤทธิ์สั่งเสียงเหี้ยม ริมฝีปากแสยะยิ้มออกมาอย่างมีแผนการสายป่านพาทัพเทวาเข้ามาในห้องตรวจ แล้วคนไข้เจ้าเล่ห์ก็แอบล็อกประตูโดยที่อีกฝ่ายไม่รู้ตัว สายป่านยืนเผชิญหน้าเขาอย่างไม่พอใจ เรียวปากอวบอิ่มเม้มเข้าหากันแน่นเพื่อคุมอารมณ์ตนเองให้นิ่งที่สุด“วันนี้เป็นอะไรมาคะ” เธอถามเหมือนคนไข้ทั่วไป แต่คนไข้รายนี้ไม่ได้อยู่ในอาการที่พร้อมจะตรวจ แต่พร้อมจะหาเรื่องมากกว่า“แน่นอก…” เขาบอกด้วยน้ำเสียงเหมือนชวนวิวาท สายป่านลอบถอนหายใจแล้วนั่งลงบนเก้าอี้“เชิญนั่งค่ะ” หญิงสาวผายมือเชิญแต่เขาไม่ยอมนั่งจับเธอลุกขึ้นยืนแล้วกอดเอาไว้ทั้งตัว “คุณเทวา จะทำอะไรคะ คุณหลินอยู่หน้าห้องตรวจนะ”“ถ้าผมไม่เปิดไม่มีใครเข้ามาได้”“นี่คุณล็อกประตูเหรอ!?” หญิงสาวถามอย่างตกใจ เพราะกลัวว่าคนอื่นจะเข้าใจผิด แต่ชายหนุ่มไม่สนอะไรทั้งนั้น“ใช่ หรือคุณจะให้คนทะเล่อทะล่าเข้ามาเห็นภาพพวกเรากำลังจูบกันอยู่” ลำแขนแข็งแรงของทัพเทวาใช้จังหวะนั้นเลื้อยรัดกระชับเอวกิ่วของสายป่านเอาไว้อย่างรวดเร็ว“ว้าย...อย่าทำบ้าๆ นะคุณเทวา”“ไม่บ้าได้ยังไง คุณเล่นโปรยเสน่ห์ไปทั่ว