جميع فصول : الفصل -الفصل 40

เมื่อเห็นคนในอ้อมกอดหลับเอาดื้อๆ ทัพเทวาก็จัดการประคองร่างของคุณหมอสาวให้นอนในท่าสบายๆ ทันที แล้วรีบลุกไปใส่เสื้อผ้าที่อาทิตย์เตรียมไว้ให้“เดี๋ยวผมกลับมานะครับทูนหัว…” ทัพเทวากระซิบพร่าข้างใบหูเล็กๆ แล้วจุ๊บแก้มนวลหนึ่งฟอด มือหนาจัดการคลี่ผ้าห่มขึ้นมาคลุมถึงปลายคางมน ขณะมองดวงหน้าสวยหวานที่ตราตรึงอยู่ในมโนสำนึกทั้งยามหลับและยามตื่น ก่อนจะตัดใจจากไปเพื่อทำงานสำคัญริทกับอาทิตย์ และคนอื่นๆ รออยู่หน้าห้องพักฟื้น เห็นเจ้านายเปิดประตูออกมาก็ก้มศีรษะให้เล็กน้อย ริทส่งปืนคู่ใจให้ ทัพเทวารับมาเช็กความพร้อมแล้วเหน็บไว้ที่ซอกเอว“คืนนี้พวกมันจะลำเลียงของจากเมืองสองคอนฝั่งประเทศลาวมาให้กับเอเยนต์ซึ่งรอรับอยู่ที่ตำบลเขมราฐครับนาย พงษ์ฤทธิ์เป็นคนคุมงานด้วยตัวเอง” ริทรายงานพร้อมกับส่งเสื้อกันกระสุนให้“มันส่งของให้ใครฉันไม่สน แต่มันต้องไม่ใช้กาสิโนของฉันเป็นที่ระบายของ” ทัพเทวาคำรามเสียงเข้ม แววตาแข็งกร้าว โชคดีที่ในกาสิโนของเขายังมีคนที่จงรักภักดีอยู่ ยอมส่งข่าวให้ทันทีที่อาทิตย์ติดต่อไป“นายอยู่ดูแลสายป่านที่นี่นะอาทิตย์ ฉันกับริทจะไปลุยพวกมันเอง”“ถ้าคุณหมอตื่นมาถามหานายล่ะครับ ผมโกหกไม่เป็นด้ว

เวลาผ่านไปร่วมๆ เกือบสามชั่วโมง สายป่านก็รู้สึกตัวอย่างงัวเงีย เปลือกตาคู่สวยกะพริบปริบๆ สองสามครั้ง ก่อนจะเปิดขึ้นพร้อมกับมองไปรอบๆ และเห็นตนเองนอนอยู่ในห้องเพียงลำพัง ร่างระหงสมส่วนจึงลุกขึ้นนั่ง คิ้วโก่งสวยราวกับคันธนูขมวดเข้าหากันเป็นเครื่องหมายคำถาม“เอ๊ะ...ไปไหนของเขากันนะ...”เมื่อพึมพำเสร็จสายป่านก็ก้าวลงจากโซฟาแล้วเดินไปเปิดประตูเพื่อจะถามคนของทัพเทวา อาทิตย์เห็นคุณหมอสาวทำหน้าตึงๆ โผล่ออกมาจากห้องก็รู้สึกหวั่นๆ ในใจ“เจ้านายคุณไปไหนเหรอคะ”“เอ่อ…คือว่า...”จู่ๆ อาทิตย์ก็ติดอ่างเอาดื้อๆ เพราะไม่รู้จะสรรหาคำพูดใดมาแก้ต่าง หากจะตอบตามจริงก็กลัวผู้เป็นนายจะโดนว่าที่มาดามเล่นงานหนัก ที่หนีออกจากโรงพยาบาลไปทั้งๆ ที่หมอสั่งห้ามเด็ดขาด“ว่าไงคะ” สายป่านหรี่ตาลง ทำหน้าหมิ่นๆ“นายไปข้างล่างครับ” อาทิตย์พูดได้ยาวที่สุดเท่านั้น คุณหมอสาวก็เอียงคอมองด้วยความสงสัย ก่อนจะเดินไปที่ลิฟต์เพื่อลงไปตามทัพเทวา“นายหญิงจะไปไหนครับ” อาทิตย์ขยับตามเพื่ออารักขาหัวใจของเจ้านายตัวเอง สายป่านหันกลับไปหาทำเอาบอดี้การ์ดหนุ่มต้องชะงักก้าวทันที“ไปตามเจ้านายของคุณน่ะสิคะ ดึกดื่นป่านนี้ลงไปทำไมก็ไม่รู้” เธอ

“ไปทำแผลก่อนแล้วค่อยคุยกัน” ทัพเทวามองหน้าแตกยับของบอดี้การ์ดหนุ่มอย่างเห็นใจ จากนั้นก็เดินตามเหลียงหยางเข้าไปในห้องทำงาน เพราะรู้ว่าคนในห้องกำลังรอเขาอยู่“แผลเป็นไงบ้าง” เหลียงหยางถามอย่างเป็นห่วง“แค่มดกัดครับ ว่าแต่บททดสอบพ่อบุญธรรมแรงไปหรือเปล่าครับ” ทัพเทวาเอ่ยถามยิ้มๆ กับแผนการทดสอบความหนักแน่นของเสิ่นเหวิน“ด่านแรกถือว่าผ่าน แต่คงต้องดูกันยาวๆ” แม้จะรู้ว่าเสิ่นเหวินไม่มีวันทำให้บุตรสาวเสียใจ แต่เหลียงหยางก็อยากให้คนที่มารับช่วงต่องานทั้งหมดแข็งแกร่งและยืนหยัดด้วยตัวเองได้“ผมเชื่อว่าอาเหวินจะไม่มีวันทำร้ายพวกเราครับ” ทัพเทวายืนยัน เหลียงหยางยิ้มอย่างพอใจและรู้สึกเสียดายที่ไม่ได้ลูกบุญธรรมคนนี้มารับช่วงต่อธุรกิจกาสิโนทั้งหมดของตน“ถ้าพ่อเป็นอะไรไป อย่าทิ้งน้องกับอาเหวินนะ”“พ่อบุญธรรมอย่าพูดอย่างนั้นสิครับ พ่อบุญธรรมยังแข็งแรงไม่เป็นอะไรง่ายๆ หรอกครับ” ทัพเทวาบอกเสียงเครียด เหลียงหยางหัวเราะร่วน แล้วยกน้ำชาที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นจิบ“อะไรก็ไม่แน่นอนหรอกลูกรัก โดยเฉพาะการโหวตเลือกประธานสมาคมผู้ประกอบการกาสิโนนั้น มีการแข่งขันกันสูงมาก และการที่ลูกไปตัดท่อน้ำเลี้ยงของนายชาญชัยกับพงษ

“หวัดดีครับคุณหมอ”“อุ๊ย...คุณนี่...มาไม่ให้ซุ่มให้เสียงเลย” สายป่านหันมาเผชิญหน้าทำให้อยู่ในอ้อมแขนเขาไปโดยปริยาย หญิงสาวหันขวับไปมองบิดา แต่โชคยังเข้าข้างเมื่อท่านยังยุ่งอยู่กับหลานๆ ตัวน้อย ส่วนอาทิตย์และริท พอเห็นเจ้านายหนุ่มอี๋อ๋อกับคุณหมอคนสวยก็รู้งาน รีบส่งซิกให้กันแล้วเดินไปคุมเชิงอยู่ด้านหลัง“หิวจังเลย…” ทัพเทวาแสร้งเอ่ยเสียงแหบพร่า ลำแขนแกร่งข้างหนึ่งยังคงโอบเอวคอดเอาไว้ไม่ยอมปล่อย“จะกินอะไรล่ะคะ กับข้าวมีหลายอย่าง” สายป่านไม่กล้าหันไปมองเพราะกลัวจะโดนเขาขโมยหอมแก้ม จึงได้แต่ยืนนิ่งๆ อยู่แบบนั้น แต่สุดท้ายก็ไม่รอดจนได้ เจ้าพ่อหนุ่มหรี่ตาลงหมิ่นๆ อย่างมีแผนการ ก่อนจะใช้จมูกโด่งๆ กดเข้าที่แก้มนุ่มนิ่มจนบู้บี้ แล้วผละใบหน้าออกมายิ้มยวนยั่ว“จริงๆ ก็อยากทานของหวานนะครับ แต่พอได้ชิมแล้วก็เลยเปลี่ยนใจขอทานข้าวก่อนดีกว่า…” เขาบอกข้างหูใบเล็กๆ สายป่านได้ยินแบบนั้นก็ขยับไปตักอาหารใส่จานให้ ทว่าทัพเทวาไม่ได้รับจานจากเธอ แต่กลับไปจับข้อมือน้อยๆ แทน วินาทีนั้นหญิงสาวเงยหน้าขึ้นมอง พลันสายตาก็ไปสะดุดเข้ากับรอยลิปสติกสีแดงจางๆ ที่เขาเช็ดออกไม่หมด ทำเอาทัพเทวาถึงกับใจแป้วลงเพราะมีชนักติด

“คุณจะไปจูบกับใครมันก็ไม่เกี่ยวกับฉันนี่” หญิงสาวเมินหน้าหนีปลายจมูกที่กำลังคลอเคลียอยู่ไม่ห่าง“เกี่ยวสิครับ เพราะคุณคือหัวใจของผม...” น้ำเสียงเขาเว้าวอนจนคนฟังเกือบเผลอไผล แต่ความเสียใจในวันนี้และอาจจะมีในวันข้างหน้าทำให้เธอลังเล“ถามตัวเองดูอีกครั้งนะคะว่าพร้อมจะหยุดทุกอย่างเพื่อใครสักคนหรือยัง ถ้ายัง...ฉันกับคุณก็คงเป็นเพียงเส้นขนานกันเท่านั้น” สายป่านหันมาสบตาคม“ผมถามตัวเองมาตลอดหลายเดือนที่ห่างคุณ คำตอบมันชัดเจนอยู่ในหัวใจผม และผมเชื่อเหลือเกินว่ามันก็อยู่ในหัวใจคุณเช่นกัน” ชายหนุ่มบอกพร้อมกับเบียดร่างใหญ่เข้าไปใกล้ๆ เพื่อให้ได้กลิ่นหอมกรุ่นของร่างบอบบาง ที่ยังคงติดตรึงอยู่ตลอดเวลาตั้งแต่ได้สัมผัสเธอครั้งแรก“อย่าเหมารวมว่าฉันจะคิดเหมือนคุณ เพราะบางทีฉันอาจจะมีใจให้กับคนอื่นแล้วก็ได้” พูดจบเธอก็ได้ยินเสียงหายใจแรงๆ ของเขา“ผู้กองหิรัญเป็นได้แค่กิ๊กเท่านั้น ส่วนผมนี่สิของจริง เป็นทั้งสามีและพ่อของลูกคุณ” ทัพเทวากระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น จนสายป่านขยับร่างไปไหนไม่ได้“ห้ามทำอะไรบ้าๆ นะคะ” หญิงสาวทำหน้าดุๆ ใส่“รู้ด้วยเหรอว่าผมจะทำอะไร?” ชายหนุ่มพูดยิ้มๆ ซึ่งสายป่านก็รู้ว่าตนพลาดไปเสีย