All Chapters of นางบำเรอกับจอมบงการ : Chapter 51 - Chapter 60

“เรื่องแค่นี้เองนะ ที่ทำให้พวกเธอถึงกับทำร้ายฉัน มัดฉันไว้ข้างทางแบบนั้น”“ใช่” พิมพ์พายอมรับด้วยสายตามาดร้าย“แล้วคราวนี้จะไม่มีใครมาช่วยเธอแน่ ฉันจะมัดเธอเอาไว้ในห้องพัก จนกว่าจะมีคนมาเปิดใช้ห้อง เอาด้านในสุดดีไหม ห้องนั้นไม่ค่อยมีแขกมาพักเพราะมันไกล ให้เธออดข้าวอดน้ำ แล้วก็ขาดใจตายคาหักพักไปเลย”“พิมพ์” ลาวัลย์เขย่าแขนเพื่อน เมื่อเห็นว่าเรื่องจะไปกันใหญ่วิธาดาถอนเท้าหนีเมื่อเห็นสามสาวทำท่าจะเข้ามารุมทึ้งเธอ มือของพิมพ์พาคว้าผ้าเช็ดหน้าในกระเป๋าออกมาเพื่อจะมัดปากหญิงสาวเอาไว้ แต่วิธาดาดิ้นรนไม่ยินยอมง่ายๆ“หล่อนนี่มันฤทธิ์มากจริงๆ แต่ไม่เป็นไร เดี๋ยวฉันจะตบให้หน้าบวมอีกรอบ จับมันให้แน่น ที่โรงอาหารก่อนหน้าฉันตบมันไม่ถนัด วันก่อนก็ตบมันยังไม่สะใจพอ วันนี้ขอตบให้เสียโฉมทีเถอะ”“ถ้าเธอทำแบบนั้น นอกจากจะถูกไล่ออกจากงานแล้ว คงต้องไปคุยกันที่สถานีตำรวจ” เสียงดุดันที่ดังมาจากทางด้านหลังทำให้สามสาวสะดุ้งสุดตัว“คะ... คุณธัญญ์” พิมพ์พาตาโต ส่วนอีกสองสาวตกใจแทบสิ้นสติ รีบปล่อยแขนของวิธาดาออกทันที“ในที่สุดพวกเธอก็ยอมรับว่าทำจริง ฉันคงปล่อยพวกเธอเอาไว้ไม่ได้อีกแล้ว”“คุณธัญญ์อย่าไล่พวกเราออก

“เอาสิ ฉันจะให้ทางรีสอร์ทจัดของเยี่ยมไปให้ ฉันเองก็ยังไม่ได้ไปเยี่ยมป้าสายใจเลย ฝากเยี่ยมด้วยแล้วกัน” วิธาดายิ้มกว้างเมื่อได้รับคำตอบที่พึงพอใจ อย่างน้อยเวลาเธอขออะไรเขาก็ไม่เคยขัด แม้จะดุๆ ไปบ้างก็ตาม“ขอบใจนะ” เธอวิ่งไปกอดเขา หอมแก้มเสียหลายครั้ง ธัญญ์ได้แต่ยกมือขึ้นลูบแก้มแดงๆ อย่างหวั่นไหวในการกระทำของอีกฝ่าย“ขอบใจมากอุตส่าห์มาเยี่ยมกันถึงบ้าน” สายใจรับผลไม้ที่จัดมาเต็มกระเช้าอย่างซาบซึ้งใจ ปัญญาลูกชายคนโตของนางช่วยรับกระเช้าดังกล่าวไปวางไว้อีกด้าน“เดี๋ยวผมไปเอาน้ำให้คุณวินะครับ นั่งคุยกับแม่ไปก่อน” ปัญญาเลี่ยงออกมา“ป้าสายเป็นยังไงบ้างคะ ไม่เห็นหลายวัน หนูรู้สึกคิดถึงยังไงไม่รู้” วิธาดาคุยจ้อด้วยความคิดถึงจากใจจริง นางเป็นคนแรกที่เป็นมิตรที่สุดในที่ทำงาน“ก็โรคคนแก่ ความจริงหายแล้ว แต่คุณธัญญ์ให้พักก่อน”“พักแล้วก็ดีค่ะ แต่ต่อไปหนูต้องทำงานที่บ้านของเจ้านายป้าแทน คงไม่ได้มาทำงานที่รีสอร์ทอีกแล้ว”“อ้าวทำไมล่ะ มีเรื่องอะไรหรือเปล่า” นางรีบถามอย่างห่วงใย“เรื่องมันเป็นอย่างนี้ค่ะ...” วิธาดาเล่าทุกอย่างให้สายใจฟังอย่างไม่ปิดบัง“โธ่.. นังสามคนนั่น ไม่น่าทำอะไรรุนแรงถึงขนาดนี้เลย”

“ฉันรู้ว่าเธอตื่นแล้ว” ธัญญ์กระชากแขนเรียวของคนที่นอนอยู่บนเตียงให้ลุกขึ้นมา“โอ๊ย!!! เจ็บนะ ปล่อย” เธอสะบัดแขนออก ลูบแขนปอยๆ มองเขาตาเขียว“ไม่ต้องมามองฉันด้วยสายตาแบบนี้เลย เรื่องอาหาร เธอแกล้งฉันกับสุนิสาใช่ไหม”“ใช่ มีอะไรไหม” เธอลอยหน้าลอยตาเชิดคางขึ้นตอบอย่างกวนอารมณ์ ธัญญ์กัดกรามจนขึ้นสันให้กับความร้ายกาจของอีกฝ่าย“วิธาดา” ธัญญ์เรียกหญิงสาวเสียงเข้ม“ว้าย! จะพาฉันไปไหน ปล่อยนะ”“ฉันจะพาเธอไปกินอาหารที่เธอทำไง เธอจะได้รู้ว่าอร่อยขนาดไหน” ธัญญ์กระชากแขนหญิงสาวให้เดินตาม วิธาดาส่ายหน้าพยายามขืนตัวเอาไว้“ไม่นะ ปล่อย ฉันไม่ไป คนบ้า คนเฮงซวย นายก็ออกไปกินข้าวกับยัยคุณหนูลูกผู้ว่าแล้วนี่ น่าจะพอใจแล้ว”“ใช่ ฉันพอใจมากที่ออกไปกินข้าวกับสุนิสา แต่ยังไม่พอใจที่เธอยังไม่ได้กินอาหารฝีมือตัวเอง” วิธาดาเม้มริมฝีปากแน่นเมื่อได้ยินคำพูดนั้นของเขา“ปล่อยนะ ไปกินข้าวกันสองคนคงอร่อยสิ อย่ามายุ่งกับฉันนะ”“อร่อยมาก แถมน้องนิทั้งน่ารัก อ่อนหวาน อีกไม่นานฉันคงขอเธอหมั้นหรือแต่งงานกับเขา” คำพูดของธัญญ์ทำให้วิธาดาหยุดดิ้น มองเขาอย่างน้อยใจและตัดพ้อ“นะ... นายว่าอะไรนะ”“ฉันกำลังคบหาดูใจกับสุนิสา อี

“อื้อ...” ยิ่งเธอครางยิ่งเหมือนต้องการให้เขาเผด็จศึกเธอเร็วขึ้น เขามองถึงความพรั่งพร้อมของหญิงสาวใต้ร่าง สวมกอดร่างหอมกรุ่นแน่น ยังคงเพลิดเพลินกับการซุกไซ้ทรมานเธอต่อไป ใบหน้าคมยังอ้อยอิ่งกับการดูดเม้มยอดอกเพื่อทวีความเสียวซ่านให้มากยิ่งขึ้นสุนิสาแอ่นอกให้เขาอย่างเผลอตัว ส่วนปลายของความแข็งแกร่งเริ่มลากไล้ถูไถกับกลีบเกสรสาวเบื้องล่างเพื่อสร้างความคุ้นเคย ร่องหลืบอ่อนละมุนเริ่มฉ่ำชื้นด้วยหยาดน้ำผึ้งหวาน หลั่งออกมาตามกระแสอารมณ์ซ่านกระสันที่ก่อเกิดในกาย เธอเริ่มปรือตามองเขาอีกครั้ง เริ่มต้นปฏิเสธอีกคราเมื่อความผิดชอบชั่วดีแล่นเข้ามาในจิตสำนึกใบหน้าหวานที่ส่ายหนีทำให้ณเดชสบถอย่างหัวเสีย เขากดมือทั้งสองที่เริ่มทุบตีดิ้นรนอย่างมีสติแนบลงกับเตียงกว้าง“อย่านะ ไม่นะ” สุนิสาปฏิเสธเสียงหลง เธอต้องต่อสู้ดิ้นรนให้หลุดพ้นจากกรงเล็บของเสือร้ายอย่างเขาให้จงได้“คุณเป็นอะไรหรือเปล่า ใจลอย” ดิเรกถามภรรยาเมื่อเขาเรียกเธอหลายครั้งก็ไม่ตอบ“คุณว่าอะไรนะคะ”“ผมถามว่าเป็นอะไรคุณนารา ใจลอยไปถึงไหน ผมถามไม่ตอบ”“เปล่าค่ะ แค่เหนื่อยๆ”“วันนี้คุณบอกว่าพ่อเดชมาใช่ไหม”“ใช่ค่ะ” นาราตอบแล้วลอบผ่อนลมหายใจหนัก

“ไม่!” วิธาดากำเงินในมือแน่น เป็นครั้งแรกที่เธอคิดว่าเงินน้อยนิดแค่นี้มันมีค่า มันสำคัญ ไม่ใช่เศษเงินอย่างที่แล้วมา มันเป็นน้ำพักน้ำแรงของเธอที่ทำงานมาตั้งครึ่งเดือน“แล้วแต่เธอ ฉันคิดดอกเบี้ยทบต้นทบดอก ถ้าเธอไม่จ่ายก็ไม่เป็นไร” ธัญญ์พูดอย่างเจ้าเล่ห์ เขารไม่อยากให้เธอจากไปเร็วนัก เขาไม่แน่ใจว่าความรู้สึกนี้มันคืออะไร แต่เขาอยากทำตามความต้องการของหัวใจเพียงเท่านั้น แค่เขาโกงเธอนิดๆ หน่อยๆ คงไม่เป็นไร ปกติวิธาดาไม่ใช่คนละเอียดลออที่จะตรวจสอบอะไรได้เหมือนคนอื่นอีกหลายคน“ฉันขอจ่ายก่อนครึ่งนึงได้ไหม” วิธาดาต่อรอง มองเงินในมือตาละห้อย“ต้องเอามาเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์” ธัญญ์ตอบรับเสียงขรึม หญิงสาวยื่นเงินให้เขาอย่างแสนเสียดาย ก่อนจะรีบเก็บเงินอันน้อยนิดเอาไว้หน้าหมองๆวิธาดาแอบมองสปาที่เธอเคยคิดว่าจะมาขัดผิวตาละห้อย ถ้าเธอเอาเงินส่วนนี้ไปสปา จะไม่เหลือเงินเก็บเลย แถมยังเป็นหนี้เขาอีก วันนี้เธอได้ออกไปตลาดกับลีลาและบัวผันอีกครั้ง หญิงสาวมองรอบกายเศร้าๆ แต่ความต้องการก็มาเหนือสิ่งอื่นใด แค่อาหารที่น่าอร่อยมากมายวางเรียงรายอยู่ เธอจึงตัดสินใจซื้อเพราะความอยากกินนั่นเอง“คุณวิ ปลาหมึกนั่นน่าอร่อย