All Chapters of นางบำเรอกับจอมบงการ : Chapter 41 - Chapter 50

“เธอมาเป็นพนักงานรีสอร์ทของพี่ธัญญ์เหรอคะ” บัวบุษบาถามอีก แล้วแสร้งเดินไปดูนั่นดูนี่เหมือนว่าสนใจมากกว่า แต่ในใจจดจ่อรอฟังคำตอบ“เห็นพี่ธัญญ์บอกว่าเป็นพนักงานทำความสะอาดน่ะ พี่ก็ยังงงๆ คุณวิไม่น่าจะมาทำงานในตำแหน่งนั้น”“จริงเหรอคะ!” บัวบุษบาถามเสียงสูง ก่อนจะหัวเราะร่วน“ใช่ แล้วบัวมีอะไรกับเค้าล่ะ”“เปล่าค่ะ บัวกลับก่อนนะคะ แค่แวะมาหาพี่นิเท่านั้น บายค่ะ”บัวบุษบายิ้มมาดร้ายเมื่อได้คำตอบที่ต้องการแล้ว ก่อนจะเดินไปถามทางพนักงานว่าแผนกแม่บ้านไปทางไหน สุนิสามองอย่างงงๆ ก่อนจะกลับไปทำงานของเธอต่อ“ไม่นึกว่าหล่อนจะต่ำต้อยเพียงนี้ แต่ก็ดี ฉันจะตบแกให้คว่ำเลย นังวิธาดา โทษฐานที่แกทำกับฉันเมื่อเช้า”“นี่หล่อน ฉันหมั่นไส้ยัยวิเสียจริง มันเดินเชิดเหมือนนางพญาอย่างนั่นแหละ” พิมพ์พา ลาวัลย์และจิตราแอบซุบซิบกันอีกด้าน“แต่คุณธัญญ์สั่งห้ามว่าไม่ให้ยุ่งกับมันอีกนี่นา” จิตราพูดอย่างเซ็งๆ เธอรู้สึกกลัวเพราะเจ้านายหนุ่มมองเธอด้วยสายตาแปลกๆ ยังไงก็ไม่รู้ เหมือนรู้ทุกอย่างว่าอะไรเป็นอะไร“ก็ถ้าไม่มีใครเห็น นังนั่นมันจะบอกใครได้ ไม่มีพยานไม่มีหลักฐาน ปกติมันก็ชอบหาเรื่องคนอื่นอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ”บัวบุษ

“อย่าดื้อน่า ไม่กลัวเป็นรอยแผลเป็นหรือไง” เขาพูดเสียงดุ เธอจึงจำต้องยอมเขา“เป็นห่วงฉันเหรอ” คำถามของเธอทำให้ธัญญ์นิ่งอึ้ง“ไม่ใช่เสียหน่อย ฉันกลัวไม่มีพนักงานทำความสะอาดต่างหาก” เขาบอกเสียงขรึม วิธาดานึกน้อยใจนัก อยากจะลุกหนี แต่เพราะสัมผัสอ่อนโยนทำให้เธอลอบมองใบหน้าหล่อเหลาอย่างเผลอไผล“อุ๊ย!”“แสบเหรอ” เขาเงยหน้ามอง สบตากับเธอ ทั้งสองนิ่งงันไปชั่วขณะ“ก็แสบนิดหน่อย” เธอหลบตาเขา ธัญญ์ค่อยๆ เช็ดน้ำยาล้างแผลและใส่ยาให้เธอ เขาหลุบตามองหน้าอกที่เป็นรอยเขียวช้ำ รวมถึงซอกคอที่มีสภาพไม่ต่างกัน“เจ็บไหม” เขาวางมือเบาๆ เธอสะดุ้งมองเขาอย่างตื่นๆ“ไม่ ฉันง่วงแล้ว” เธอส่ายหน้าจะลุกหนี“วิ” เขาเรียกเสียงทุ้ม มองสบตากับเธอ ก่อนจะค่อยๆ ก้มลงจุมพิตกลีบปากหวานล้ำที่เผยอน้อยๆหญิงสาวเผลอโต้ตอบจูบดูดดื่มของเขา ใบหน้าคมคายถอดถอนออกอย่างเสียดายเขาตวัดอุ้มร่างอรชรขึ้นสู่อ้อมแขน เธอสวมกอดเขาหลวมๆ ซุกหน้าที่อกกว้าง ยอมให้เขาพาขึ้นห้องอย่างง่ายดายธัญญ์วางร่างหล่อนบนเตียงกว้าง ค่อยๆ แนบชิดสนิทกาย ลำนำรักอ่อนหวานเกิดขึ้นอีกครั้งในค่ำคืนที่มืดมิดมีเพียงแสงจันทราและหมู่ดาวบนท้องฟ้าเป็นพยานความรักที่ก่อเกิดข

วันนี้วิธาดาต้องผิดหวังเมื่อธัญญ์ไม่ได้กลับมาทานอาหารเย็นที่บ้าน แต่กลับออกไปทานอาหารกับสุนิสาข้างนอกแทน หญิงสาวนั่งหงอยเหงาทานข้าวไม่ลงเพราะเธอรู้สึกน้อยใจเขา แล้วทำไมเธอต้องน้อยใจด้วย เขาแค่ไปกินข้าวกับผู้หญิงคนอื่นเท่านั้น“คุณวิไม่ทานอะไรเสียหน่อยหรือคะ” บัวผันถามหญิงสาวด้วยความห่วงใย ตั้งแต่กลับมาจากที่ทำงาน หญิงสาวดูเหน็ดเหนื่อย แต่ยังมาช่วยงานครัว ซึ่งแตกต่างจากหญิงสาวขี้โวยวายในครั้งแรกที่เจอกันโดยสิ้นเชิง“ไม่ค่อยหิวค่ะ” เธอตอบแล้วเสมองไปทางอื่น ไม่อยากให้ใครเห็นความอ่อนแอของตัวเอง“งั้นถ้าหิวก็ทานนะคะ” บัวผันบอกอย่างห่วงใย ก่อนผละไปเมื่อเห็นหญิงสาวยังนั่งหงอยอยู่หน้าบ้านเสียงรถที่แล่นมาจอดทำให้หล่อนมองชายหนุ่มที่เดินลงจากรถ เขาคงเพิ่งไปส่งสุนิสามา หลังจากทานอาหารเสร็จคงไปต่อที่ไหนกันอีกตามประสาคนคบหาดูใจเธอได้ยินคนอื่นเขาพูดกันถึงความสัมพันธ์ของคนทั้งสอง แล้วได้เห็นด้วยตาว่าทั้งสองสนิทสนมกันเพียงใด แต่เธอไม่อยากยอมรับเท่านั้นเองวิธาดาหลับตาลง กำลังคิดว่าเธอมาทำอะไรอยู่ที่นี่ เธอทนอยู่ที่นี่เพราะอะไร และได้คำตอบคือเธออยากอยู่ใกล้ๆ ผู้ชายคนนี้ ผู้ชายที่ครั้งหนึ่งเคยรักน้องส

“ปล่อยสิ ฉันเน่าขนาดนี้ ฉันมั่ว ฉันสำส่อน ก็อย่ามายุ่ง อย่ามายุ่งกับฉันสิ!” หญิงสาวตะโกนใส่หน้า เขากอดรัดร่างอรชรแนบอก บดจูบดุเดือดจนกลีบปากสวยชอกช้ำ“กรี๊ด...” วิธาดากรีดร้องสุดเสียงเมื่อเขาจับเธออุ้มพาดบ่าเดินออกจากห้องน้ำ โยนเธอไปบนเตียง ใบหน้าสวยเหยเกด้วยความเจ็บจุก มองเขาด้วยสายตาวาวโรจน์“คนบ้า คนป่าเถื่อน คนเผด็จการ” เธอคลานหนีไปอีกด้าน ไม่อยากอยู่ใกล้เขาอีกแล้ว“จะหนีไปไหน คนป่าเถื่อนแบบฉันก็เป็นผัวเธออีกคน ฉันคิดว่าตัวเองทำให้เธอติดใจได้นะ ไม่งั้นคงไม่ร้องครางลั่นห้อง”“เพียะ! ปากสุนัข” เธอตบเขาด้วยความโมโหจัด อารมณ์อยากยั่ว อยากเอาชนะหายไป ตอนนี้อยากหนีเขาไปให้ไกลๆ ผู้ชายร้ายกาจธัญญ์ใช้ลิ้นดุนดันข้างแก้ม ใบหน้าที่หันไปตามแรงตบหันกลับมามองหญิงสาวอีกครั้ง“เธออย่าหวังว่าคืนนี้จะได้นอนอย่างมีความสุข” เขากระชากแขนเรียวเอาไว้ กดร่างหญิงสาวลงบนที่นอนกว้าง วิธาดาดิ้นรนกรีดร้องเสียงดัง เธอทั้งเตะทั้งถีบด้วยความโมโหถ้าเธอยินยอมพร้อมใจเธอจะเหมือนลูกแมวยั่วสวาท แต่ถ้าเธอไม่ยอมเธอจะเหมือนหมาบ้า“ปล่อย กรี๊ด” วิธาดาเกลียดที่สุดกับการถูกบังคับจิตใจ เธอไม่ชอบให้ใครบังคับจิตใจ หญิงสาวกรี

แต่อาหารเช้าของเธอเป็นหมันเพราะธัญญ์ไม่ได้แตะต้องเหมือนของหญิงสาวอีกคนที่มาร่วมรับประทานด้วย“คุณวิอิ่มแล้วเหรอคะ” สุนิสาเลิกคิ้วเล็กน้อย แต่ยังยิ้มแย้มให้วิธาดาเมื่อเห็นหญิงสาวยกน้ำขึ้นดื่ม“อิ่มแล้ว ขอตัวก่อน” เธอทำท่าจะลุกแต่ได้ยินเสียงถามของสุนิสาก็ต้องชะงัก“คุณวิทำงานเป็นยังไงบ้างคะ ไม่ได้เจอกันเลย” รอยยิ้มพิมพ์ใจที่สุนิสาส่งมาให้ ไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกดีขึ้นมาเลยแม้แต่น้อย“ก็ดีค่ะ วันก่อนเราเจอกันแล้วนี่คะ แต่คุณนิคงความจำไม่ดี”หญิงสาวแสร้งพูด สุนิสาหน้าเสียเล็กน้อย แต่ยังยิ้มหวานให้อีกฝ่ายอย่างไม่นึกโกรธ“วิธาดา”“ขา... เรียกวิมีอะไรเหรอคะ” วิธาดาเข้าไปแทรกตรงกลางระหว่างธัญญ์กับสุนิสาที่ยังนั่งอยู่ที่โต๊ะรับประทานอาหาร หญิงสาวกอดคอเขาแน่น แล้วหอมแก้มฟอดใหญ่ สุนิสาถึงกับตาโตอ้าปากค้างในการกระทำของวิธาดา“วิธาดา ทำอะไรนี่” ธัญญ์สะบัดร่างหญิงสาวออก เธอเม้มริมฝีปากเล็กน้อยก่อนจะคลายออก พร้อมกับส่งสายตาจิกไปยังสุนิสาจนอีกฝ่ายรีบก้มหน้าทันที แต่ทุกอย่างก็ไม่พ้นสายตาของธัญญ์ไปได้“พี่ต้องขอโทษด้วยนะครับ ที่วิธาดาเค้าทำกิริยาไม่ดีแบบนี้ใส่น้องนิ”“ไม่เลยค่ะพี่ธัญญ์ อย่าไปว่าคุณวิเค้าเ