LOGIN“พูดดีนะ” เขาประชดให้ แต่รู้สึกดีและภูมิใจในคำพูดของเธอไม่น้อย เหมือนเธอเชื่อมั่นในตัวเขา“ยัยวิวเป็นยังไงบ้างคะ” เธออดถามไม่ได้ แม้จะได้รับข่าวคราวจากลีลาอยู่บ่อยครั้งก็ตาม“อยากรู้ก็ไปดูเอง” เขาตอบกวนๆ“ธัญญ์จะมาติดต่อเรื่องสินค้าที่บริษัทเหรอ” เธอพูดเป็นงานเป็นการขึ้นมา เพราะเมื่อครู่ยังไม่ทันได้พูดเรื่องงาน เขาก็ลากเธอออกมาเสียก่อน“ใช่ ถ้าวิทำให้ธัญญ์ไม่ถูกใจ ก็ไม่ซื้อ” วิธาดาเม้มริมฝีปากแน่น“ตอนนี้ทำตัวเหมือนสาวโสดเลยนะ ทั้งๆ ที่มีลูกกับผัวรออยู่ ออกไปทานข้าวกับผู้ชายสองต่อสอง” วิธาดาขมวดคิ้วมุ่นก่อนจะคลายออก“ธัญญ์แอบตามวิหรือไง”“เปล่า แค่บังเอิญเห็นเรื่องน่าอายของใครบางคน” คำตอบของเขาทำให้เธอเงียบไป เขาชอบพูดแบบนี้ แล้วเธอจะมั่นใจได้ยังไงว่าเขารักเธอ“นี่จะพาวิไปไหน”“กลับบ้าน” เขาบอกโดยไม่หันมอง เพราะขออนุญาตบิดามารดาของเธอแล้ววิธาดาจะหนีลงจากรถก็ไม่ได้ เธอจึงนั่งเงียบไปตลอดทาง ธัญญ์ฮัมเพลงอย่างสบายอารมณ์เมื่อเธอยอมแต่โดยดีไม่โวยวายดื้อแพ่งอีก“ตื่นได้แล้ว” ธัญญ์ปลุกหญิงสาวในตอนเช้าของอีกวันเพราะเขาขับรถกลับตั้งแต่เย็น ไม่อยากแวะค้างคืนที่ไหน“ถึงแล้วเหรอคะ”“ใช่” เขาบอก เ
เธอหวีดร้องเสียงหลงเมื่อผวากอดร่างสูงแน่น สะโพกสอบทำงานต่อเนื่องหลังจากถูกบีบรัดรุนแรงด้วยความต้องการที่ยังไม่สิ้นสุด“กลับบ้านกันนะ” เขายังไม่ละความพยายามวิธาดาส่ายหน้าไปมา มองเขาตาเยิ้ม ธัญญ์เริ่มขยับสะโพกรัวเร็วขึ้นกว่าเดิม เหมือนลงทัณฑ์คนดื้อ หรืออีกนัยเพื่อเร่งปลดปล่อยความต้องการที่มากล้นให้หลุดพ้นโดยเร็ว“ดื้อนัก...” ธัญญ์คำรามลั่นก่อนจะซบที่ซอกคอหอมกรุ่นอย่างหมดเรี่ยวหมดแรงและหมดใจ เมื่อเขาทำไม่สำเร็จเขาง้อให้เธอกลับไม่ได้ จะขอความช่วยเหลือจากใคร ก็ไม่มีใครช่วย มีแต่คนบอกให้เขาจัดการเอง วิธาดาเป็นคนดื้อมาแต่ไหนแต่ไร ถ้าเธอไม่ได้ในสิ่งที่ต้องการ เธอจะไม่ยินยอม หรือถ้าเธอจะยอมก็เมื่อเธอสมัครใจเท่านั้นธัญญ์ไม่รู้ว่าเขาต้องทำยังไง ถึงจะทำให้เธอยอมกลับไป คงต้องใช้แผนที่เขาคิดได้เมื่อครู่เสียแล้ววิธาดาตื่นขึ้นมาด้วยความเพลีย เพราะเมื่อคืนธัญญ์แทบไม่ปล่อยเธอห่างกายเลยแม้แต่น้อย หญิงสาวลูบมือเบาๆ ที่ใบหน้า ก่อนเดินลงจากเตียง ในห้องเงียบกริบ บุตรสาวไม่ได้อยู่ที่เปล เธอจึงเดินลงมาด้านล่าง“พี่แมวคะ ธัญญ์กับยัยหนูไปไหนคะ” เธอเดินหาจนทั่วบ้านก็ไม่เจอ จึงเอ่ยปากถามสาวใช้“คุณธัญญ์พาคุณห
“ทำไมล่ะ บอกมาสิ ว่าวิมีเหตุผลอะไร หรือจะหาผัวใหม่ อย่าหวังเลยว่าจะทำแบบนั้นได้ ธัญญ์ไม่มีวันยอมให้วิทำแบบนั้นแน่นอน”“คนเลว ใจสกปรก” เธอผลักเขาออกห่างอย่างเสียใจ“ไม่ต้องมาพูดจาบ่ายเบี่ยง” เขาเข้าสวมกอดเธอทางด้านหลัง แม้อีกฝ่ายจะดิ้นหนีเพียงใดแต่ทำไม่สำเร็จ ธัญญ์เอื้อมมือมากอบกุมทรวงสาว เคล้นคลึงหนักๆ ลูบคลำไปตามผิวผ่อง“ธัญญ์พอเถอะ พอสักที” แม้แรกๆ ที่เขามาตาม เธอจะปรนนิบัติเขาอย่างดี แต่เธอไม่ชอบให้ใครมาบังคับจิตใจแบบนี้ธัญญ์กระชากเสื้อตัวสวยออกจากร่างของภรรยา ลูบไล้ยกทรงสีขาวสะอาดตา“ธัญญ์ บอกให้พอยังไงเล่า”“จะกลับไปกับธัญญ์ไหม” เขาแสร้งทำป่าเถื่อนเพื่อบีบบังคับเธอ“ธัญญ์ วิเจ็บนะ” เธอนิ่วหน้าเมื่อเขาบีบเคล้นทรวงสาวแรงๆ“ถอดออกเดี๋ยวนี้เลยวิ” เขาบอกเสียงพร่า คราแรกอยากข่มขู่ให้เธอกลับ แต่ทำไปทำมาอารมณ์พิศวาสเริ่มก่อตัวเธอไม่ทำตาม เขามีวิธีจัดการกับชุดสวยให้หลุดร่วงลงจากกายสาว ส่วนเรื่องต้องการให้เธอกลับบ้านค่อยตกลงหลังจากนี้ก็ได้ ถ้าไม่ยอม เขามีไม้ตาย ธัญญ์คิดในใจว่าจะต้องสำเร็จแน่นอน“ว้าย!!! คนบ้าปล่อยนะ คนเอาแต่ใจ” เธอใช้มือปิดกั้นไว้กลางกาย ไม่ใช่เพราะอาย แต่เพราะอยากขัดขื
“ไม่ต้องหรอก อยากอยู่กันสามคนพ่อแม่ลูก” ธัญญ์ห้ามไว้ อ้าปากรับการป้อนของภรรยา วิธาดายิ้มอย่างมีความสุข ธัญญ์มองภรรยาด้วยความรัก“เดี๋ยวทานข้าวเสร็จเราออกไปเที่ยวกันไหม”“ก็ดีนะ ยัยหนูจะได้ออกไปเปิดหูเปิดตาด้วย ชอบล่ะสิ”วิธาดาจับแก้มป่องๆ ของบุตรสาว แล้วอมยิ้ม ถ้าใครได้เห็นภาพนี้ก็คงคิดว่าเป็นครอบครัวที่รักกันมาก และน่าอิจฉามาก แต่จริงๆ แล้ว สามีกำลังตามง้อขอให้ภรรยากลับไปอยู่ด้วยกันที่บ้านธัญญ์พาภรรยาออกมาเที่ยวห้างสรรพสินค้า ซื้อของทุกอย่างให้อย่างเอาใจ แม้วิธาดาจะบอกว่าไม่ต้องการเขาก็ซื้อให้ พร้อมกับซื้อให้ลูกสาวตัวน้อยที่นั่งรถเข็ญอย่างอารมณ์ดีที่ได้ออกมาเที่ยวข้างนอก“ธัญญ์พาวิมาที่นี่ทำไม” วิธาดาถามเมื่อสามีพาเดินเข้ามาในร้านเพชร“ธัญญ์อยากซื้ออะไรให้วิบ้าง ตั้งแต่แต่งงานกันมา ธัญญ์ไม่เคยซื้อเครื่องประดับให้วิเลยนะ”“ขอบใจจ้ะ” เธอกล่าวขอบคุณ เขาให้เธอเลือกเอง แต่หญิงสาวส่ายหน้าปฏิเสธ“ธัญญ์เลือกเองดีกว่า อยากซื้ออะไรให้วิ ธัญญ์ซื้ออะไรให้ วิก็ชอบทั้งนั้นล่ะ” เธอบอกยิ้มๆ“งั้นเอาชุดนี้นะครับ” เขาชี้ไปที่เครื่องเพชรชุดใหญ่“เพชรน้ำงามมาก ธัญญ์ตาถึงจัง แต่มันแพงมากนะ” วิธาดาลูบเค
นี่เธอจะเสียใจแค่ไหนที่เขาว่าร้ายเธอขนาดนั้น แต่ชายหนุ่มพยายามบังคับรถให้แล่นกลับบ้านโดยเร็วที่สุด เขามีหลายอย่างอยากคุยกับเธอ และเคลียร์กันให้เข้าใจ“พี่ธัญญ์ฟังนิอยู่หรือเปล่าคะ”“ครับ ขอบใจน้องนิมากครับที่บอกความจริงกับพี่”“ยังไงนิก็ขอให้พี่ธัญญ์โชคดีนะคะ” สุนิสาอวยพรให้ชายหนุ่ม“ครับ” ธัญญ์รับคำ ตอนนี้ใจเขาเดินทางไปถึงบ้านไตรสุรเดชเรียบร้อย เสียงรถที่แล่นเข้ามาจอดทำให้วิธาดาอมยิ้ม มองโต๊ะอาหารแล้วเดินไปรับสามีที่เดินคอตกเข้ามาในบ้าน ธัญญ์มองรอยยิ้มของภรรยาด้วยหัวใจที่เต้นแรง เขารู้สึกผิดเต็มหัวใจ“วิ” ธัญญ์ผวากอดร่างหญิงสาวแนบอก วิธาดาอึ้งไปสักครู่ ก่อนจะกอดตอบเขา คิดไปว่าเพื่อนของเขาเป็นอะไรร้ายแรงหรือเปล่า“คุณณัฐเป็นยังไงบ้าง”“ไม่เป็นอะไรแล้ว” เขาผละห่างเล็กน้อยก่อนตอบ มองสบตาภรรยานิ่ง“ธัญญ์หิวหรือยัง วิจัดโต๊ะอาหารเรียบร้อยแล้ว ยัยวิวกำลังหลับ” เธอบอกเขา ก่อนผละห่างเดินไปยังโต๊ะอาหาร“วิ” ธัญญ์ดึงภรรยามากอดอีกครั้ง“เป็นอะไรคะ” เธอมองเขาด้วยความสงสัย“ฉันขอโทษ”“ขอโทษ” เธอทวนประโยคของเขาด้วยความงุนงง ก่อนจะยิ้ม เขาคงหมายถึงเรื่องที่ผ่านมา แค่เธอเห็นเขาอุ้มบุตรสาวและแสดงความ
“ณัฐมีปัญหานิดหน่อย ฉันจะรีบกลับมานะ” หญิงสาวเอาชุดมายื่นให้เขา ธัญญ์ดึงภรรยามากอดแน่น กดจุมพิตที่หน้าผากมนหนักๆ ด้วยความรู้สึกรักที่ก่อเกิดขึ้นมาในหัวใจเมื่อไหร่เขาไม่แน่ใจ แต่รู้ว่าตอนนี้มันเต็มตื้นขึ้นมาจนแทบล้น การได้อยู่ห่างกัน มันทำให้คิดถึงแบบนี้นี่เอง แต่พอเธออยู่ใกล้ชิด เขากลับไม่สนใจสภาพของเพื่อนที่มาเปิดประตู ทำให้ธัญญ์ต้องส่ายหน้า“พอเถอะ เรื่องมันเป็นยังไง ไหนลองเล่ามา” ธัญญ์รู้ว่าเพื่อนรักปาริชาติมาก และมีเรื่องทะเลาะกันบ่อย และหลังๆ ดูจะหนักขึ้น“ปามีคนอื่น ฉันไม่ดีตรงไหนวะเพื่อน ฉันดูแลเอาใจใส่เค้าอย่างดี ตามใจเขาทุกอย่าง” ณัฐร้องไห้อย่างไม่อาย เพราะเขารักผู้หญิงคนนี้มาก“นายไม่ผิดหรอกเพื่อน แต่เรื่องแบบนี้มันเป็นเรื่องของคนสองคน ฉันไม่รู้ว่าจะพูดยังไงเหมือนกัน ฉันเชื่อว่าคู่กันแล้วย่อมไม่แคล้วกัน บางทีนายกับปาอาจไม่ใช่เนื้อคู่กันก็ได้เพื่อน”“ช่างเถอะ แล้วนายล่ะ เรื่องนายกับคุณวิเป็นยังไงบ้าง” ณัฐตบต้นคอตัวเองเบาๆ แล้วพิงศีรษะหลับตาเหมือนคนเป็นทุกข์หนัก ธัญญ์ตบไหล่เพื่อนอย่างปลอบๆ“เรื่องของฉันเหรอ ตอนนี้ฉันอยากให้วิกลับบ้านไปกับฉัน ถึงเธอไม่ได้แสดงท่าทีโกรธเกรี้ยวด







