นางบำเรอกับจอมบงการ のすべてのチャプター: チャプター 61 - チャプター 70

“มานั่งทำอะไรอยู่ตรงนี้คนเดียว” เสียงนุ่มคุ้นหูทำให้เธอเงยหน้ามอง“คุณนุ” นุติส่ายหน้ายิ้มๆ “เรียกพี่นุดีกว่า เรียกคุณดูห่างเหินจัง”“พี่นุ หายไปไหนมาตั้งนานค่ะ” เธอยิ้มให้เขาอย่างดีใจ เพราะไม่ได้เจอกันเลยหลังจากวันนั้น“ดีใจที่เจอพี่เหรอ”“ใครบอกล่ะคะ” เธอหัวเราะเสียงใส น่าแปลกที่ผู้ชายคนนี้ทำให้เธอยิ้มได้เหมือนชลันธร“ออกไปในงานกันเถอะ มานั่งหลบมุมอะไรอยู่ตรงนี้”“ไม่ไปค่ะ” วิธาดาขืนมือเอาไว้เมื่อนุติพยายามลากเธอไปที่งาน“ทำไมล่ะ” เขาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอบอุ่น“ก็...” วิธาดาก้มมองชุดของตัวเอง เธอซ่อมซ่อเกินกว่าจะเข้าไปในงานได้“งั้นเอาของฝากของพี่ไป” นุติยกถุงใบหนึ่งที่เขาหิ้วเอาไว้นานแล้วมาตรงหน้าหญิงสาว“อะไรคะ?” เธอรับมาอย่างงงๆ แล้วเปิดออกดู“พี่นุ!” วิธาดาอุทานเพราะมันเป็นชุดที่เธอเลือกไว้เมื่อวาน“ชอบใช่ไหมล่ะ”“พี่นุไปซื้อชุดนี้มาจากไหนคะ”“พี่เสกมาน่ะ เอามาให้นางซินแถวนี้” นุติพูดติดตลก ดันหลังบอบบางให้เข้าไปเปลี่ยนในห้องน้ำ“ส่วนนี้อุปกรณ์แต่งหน้า เราน่ะหน้ามันมากรู้ไหม จะอาบน้ำก่อนน่าจะดี ในห้องน้ำมีอุปกรณ์ครบครัน”“พี่นุ” วิธาดาประหลาดใจในสิ่งที่อีกฝ่ายบอก แต่เพราะเขาไม่ใ

“แบบนี้ไม่ได้เรียกปันใจ เพราะฉันไม่เคยมีใจให้นาย”“เหรอ? หนูนิของน้ารู้หรือเปล่าว่ากำลังท้าทายกับอะไรอยู่”เขากระซิบเสียงดุ สุนิสาผวาด้วยความกลัว“ก๊อกๆๆ คุณนิค่ะคุณนิ เป็นอะไรหรือเปล่าคะ สายแล้วยังไม่ลงไปทานข้าว” เสียงสาวใช้ที่เคาะประตูอยู่หน้าห้องทำให้เธอสะดุ้ง เม้มริมฝีปากแน่นไม่กล้าส่งเสียงครางออกมา แม้ห้องนี้จะเป็นห้องเก็บเสียง แต่ระยะใกล้แบบนี้เธอกลัวว่าสาวใช้จะได้ยิน กลัวว่าทุกคนจะรู้เรื่องที่ ณเดชเข้ามาข่มเหงเธอถึงในห้อง“บอกไปสิว่านอนตื่นสาย เดี๋ยวจะลงไป” เขากระซิบเสียงดุหลังจากพลิกร่างเธอให้หันหน้าเข้าประตู สุนิสาจำต้องกดมือกับประตูเอาไว้ในขณะที่เขากำลังกระแทกกายกระทบกับสะโพกงามงอนของเธออย่างบ้าคลั่ง“พะ... พอแล้ว เดี๋ยวใครได้ยิน” เธอกัดฟันบอก“เร็วสิ ถ้าไม่อยากให้ใครรู้” สุนิสาเหงื่อไหลโซมกาย ริมฝีปากสั่นระริกด้วยความเสียวซ่าน“คุณนิคะ เป็นอะไรหรือเปล่า” สาวใช้ยังคงเป็นห่วงเจ้านาย“มะ... ไม่ มะ... มีอะไรจ้ะ ฉะ... ฉัน ตะ... ตื่นสาย อื้อ...”สุนิสากัดฟันพูดด้วยความเสียวซ่าน เขาผ่อนแรงการชำแรกกาย แต่แรงเสียดสีหนักหน่วงทำให้เธอสั่นสะท้านไปทั้งร่าง หญิงสาวเม้มริมฝีปากสลั

ตอนนี้ฉันอายุ 16 แล้ว กำลังจะเรียนจบชั้นม.ปลายพอดี ถ้าแม่ยังอยู่คงภูมิใจในตัวของฉันมิใช่น้อย ถึงฉันจะขาดแม่แต่ฉันก็ยังมีคุณพ่อ ท่านเป็นข้าราชการที่ซื่อสัตย์และเป็นที่รักของประชาชน ฉันภูมิใจเหลือเกินที่เกิดมาเป็นลูกของท่านวันนี้ฉันรู้สึกเศร้าใจเหลือเกิน ฉันไม่อยากให้คุณพ่อมีภรรยาใหม่ ไม่อยากให้ใครมาแทนคุณแม่ แต่เพื่อความสุขของท่าน ฉันจึงต้องยอม ภรรยาใหม่ของคุณพ่อที่อายุน้อยกว่าท่านหลายปี เป็นพี่สาวฉันเลยด้วยซ้ำ ฉันเห็นเค้าครั้งแรก เค้าก็ดูยิ้มแย้มดีแต่เวลาอยู่ด้วยกันเค้ามักเจ้ากี้เจ้าการกับฉัน บอกว่าฉันควรจะเรียนต่อด้านโน้นด้านนี้ เธอมักบอกว่าตั้งครรภ์ลูกของพ่อ บอกฉันว่าฉันกำลังจะมีน้อง ต่อไปพ่อก็จะไม่รักฉันอีกฉันเศร้าใจมาก เพราะดูพ่อจะโอ๋ภรรยาใหม่มากกว่าฉัน ฉันทำอะไรก็ดูไม่ถูกอกถูกใจไปเสียหมด ฉันกำลังจะเรียนจบ ฉันคิดว่าจะไปเรียนที่ไหนก็ได้ที่ไกลๆ วันนี้เป็นอีกวันทีฉันเสียใจมากที่สุด ภรรยาใหม่ของคุณพ่อ เวลาอยู่ต่อหน้าฉันเธอร้ายกาจเหลือเกิน แต่เมื่อมีคุณพ่ออยู่ด้วย เธอมักพูดจาดี เธอใส่ความหาว่าฉันผลักเธอตกบันได ฉันไม่ได้ผลัก แต่มันเป็นอุบัติเหตุ เราทะเลาะกัน ฉันก็แค่เด็กคนหนึ่งที่ร

เพียะ!!!“เธอกล้าตบฉันเหรอ”“ปากสกปรก โสโครก นายเป็นพ่อของลูกฉัน ฉันต้องนึกถึงนายสิ นายทำฉันท้องก็ต้องรับผิดชอบ จะไปนึกถึงคนอื่นทำไม ฉันไม่เคยมีอะไรกับผู้ชายอื่น”“เธอ… ฉันไม่ยอมรับเด็กบ้านี่เป็นลูก”“รับไม่รับ นายก็แต่งงานกับฉันแล้ว อย่าคิดที่จะไปหมั้นหรือแต่งงานกับคนอื่นอีก” ธัญญ์คิดว่าตัวเองคิดผิดถนัด เขาคิดว่าเธอจะเสียใจในคำพูดของเขาวันนั้นเสียอีกตอนนั้นเขาไม่รู้ว่าเพราะอะไรถึงได้อ้างว่าจะหมั้นและแต่งงานกับสุนิสา บางทีแค่อยากผลักไสเธอออกไป บางทีอยากให้เธออยู่ใกล้ๆ และเขาก็สับสนกับความรู้สึกของตัวเอง“ถึงนายจะไม่รับ แต่ยังไงนายแต่งงานกับฉันแล้ว นายปฏิเสธความเป็นพ่อของเด็กคนนี้ไม่ได้” เธอเชิดหน้าขึ้นอย่างไม่เกรงกลัว“งั้นเหรอ ต้องให้ฉันช่วยต่อแขนต่อขาด้วยไหมล่ะ” เขาสาวเท้าเข้าหา แทบกระชากกระดุมเสื้อของตัวเองออก ดวงตาวาวโรจน์ เขาน่ากลัวนักในความคิดของวิธาดา เธอถอนเท้าหนี ลอบกลืนน้ำลายลงคอ พยายามแสดงทีท่าว่าไม่กลัวเขา“ฉันร้อนอยากอาบน้ำ ว้าย!” เธอก้าวถอยหนีไม่กี่ก้าว เขากระชากเธอกลับไปสู่อ้อมแขนอีกครั้ง“จะรีบไหนไหนล่ะ ฉันว่าเราคงต้องทำอะไรร้อนกว่านี้อีกไม่กี่นาทีข้างหน้า”“ไหนนายบอก

รอวันที่เธอจะให้อภัยเขา หรืออาจจะไม่มีเลยก็ได้ แต่เขายังแอบหวังและเฝ้ารอวันนั้น“ไม่ต้องมายุ่ง” เธอสะบัดร่างหนีเมื่อเขาสวมกอดอย่างอ้อนๆ“อยากยุ่งกับเมีย”“ฉันไม่ใช่เมียนาย อย่ามายุ่ง ไปยุ่งกับลูกสาวเจ้าของไร่ที่สนิทกับนายตั้งแต่เด็กโน่น” ณเดชขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะคลายออก“หึงเหรอ”“ใครจะหึง คนบ้า! ถอยไปนะ”“แล้วรู้ได้ยังไงว่าน้าสนิทกับนิชมนตั้งแต่เด็ก” เขาถามด้วยความสงสัย“หลานสาวสุดที่รักของนายบอก ฉันไม่ได้ถามนะ เค้าบอกเอง” เธอรีบออกตัว“จริงเหรอ ไม่อยากจะเชื่อเลย แต่เชื่อก็ได้ ว่าเมียน้าไม่ขี้หึง ไม่ขี้หวง ไม่รักน้าเลย ถ้าน้าจะมีเมียใหม่”“ก็ลองดูสิ คนบ้า”“ไหนว่าไม่หวงไง” สุนิสาเอามือปิดปาก มองเขาตาโต“เมียจ๋าดีกันนะ ไม่รักใครหรอก รักเมียคนเดียว” ณเดชอ้อนกอดรัดง้องอน“ไม่ดีด้วย” เธอดิ้นหนี แอบอมยิ้มเมื่อเขากอดไว้ทางเบื้องหลัง ณเดชพาหญิงสาวไปที่เตียงกว้าง เขาจุมพิตใบหน้าสวยถ้วนทั่ว ก่อนจะประทับริมฝีปากอิ่ม“น้ารักหนูนินะครับ”“ไม่เชื่อ”“เชื่อสิ จะไปทาบทามสู่ขอแล้ว”“ใครจะยอมตกลง”“ตกลงนะ ตกลง เดี๋ยวมีลูกไม่ทันใช้ น้าแก่แล้วนะ อยากมีลูกไว้อุ้มสักโหลสองโหล”“บ้า!” เธอทุบอกเขาด้วยควา