All Chapters of นางบำเรอกับจอมบงการ : Chapter 31 - Chapter 40

“ป้าครับ ผมฝากเอาขนมกับน้ำไปให้วิธาดาด้วย รู้สึกว่าเธอยังไม่ได้ทานอะไร ป้าไม่ต้องบอกนะครับว่าผมเป็นคนสั่ง”“ค่ะคุณธัญญ์”“หนูกำลังหิวเลยค่ะ วันนี้ยังไม่ได้กินข้าวเลย พอดีมีเรื่องเสียก่อน”“ไม่ต้องรีบค่ะ ไม่มีใครแย่งหรอก” สายใจพูดอย่างเอ็นดู เมื่อเห็นวิธาดาวางมือจากงานแล้วรีบกินขนมอย่างเอร็ดอร่อย ดื่มน้ำตามด้วยความกระหาย“ขอบคุณค่ะป้า ถ้าไม่มีป้า หนูคงต้องแขวนท้องถึงเย็น แล้วหนูก็เริ่มตาลายแล้วด้วย”“ความจริง...” สายใจชะงักไปที่จะพูดให้จบประโยค ทำให้วิธาดาเงยหน้าขึ้นมองอย่างสงสัย“ความจริงอะไรคะ”“ไม่มีอะไรค่ะ คุณกินเถอะค่ะ เดี๋ยวต้องทำงานอีกเยอะ”“เหนื่อยจังเลยป้า” เธอบ่นด้วยใบหน้าเหนื่อยหน่าย“ทนๆ ไปก่อนเถอะค่ะ มีคนที่ไม่มีข้าวกิน ไม่มีงานทำ และอดอยากอีกมาก คุณถือว่าโชคดีนะคะที่มีข้าวกิน มีงานทำ มีที่พัก ไม่ต้องนอนข้างถนน” วิธาดาชะงักไป เธอกำลังคิดตาม เมื่อก่อนเธอเคยดูถูกพวกขอทาน หรือพวกที่นอนข้างถนน สกปรกและน่ารังเกียจ แต่ตอนนี้เธอกำลังนึกสงสารขึ้นมาวูบหนึ่งหญิงสาวรีบเร่งทำงาน พรุ่งนี้เขาบอกว่าเธอจะได้หยุดเพราะเป็นวันอาทิตย์ พนักงานหลายคนคงคิดแบบเธอ วันหยุดคงเป็นวันที่ได้พักผ่อนแล

แต่คนภายนอกมักบอกว่าเธอทำผิด เธอไม่เข้าใจ บางครั้งสับสนกับความผิดชอบชั่วดีที่ทำอยู่ พยายามปรับปรุงตัวเองขึ้น แต่ท่านยังบอกว่าเธอถูก และเธอปรับปรุงตัวเองไม่ได้ เพราะเธอก็คือเธอแต่หลังจากวันนั้น มารดากลับเริ่มพูดให้เธอไปเรียนให้จบ บอกให้เธอประหยัด และไม่เคยพูดถึงพิณทิราอีกเลย แล้วทำไมเธอต้องทำตามด้วย ทำไมเธอต้องยอมน้องสาวที่ได้ดีไปกว่าเธอ ทำไมมารดาถึงกลับคำตอนนี้ทุกคนทุ่มเทความรักไปให้พิณทิราจนหมด ขนาดไอศูรย์ที่เมื่อก่อนยังตามใจเธอบ้าง ก็ไม่ตามใจอีก อดิศรเหมือนคนแปลกหน้า เพราะเธอเรียกเขาว่าอามาตลอด มารดาไม่เคยว่ากล่าวพิณทิราให้เธอฟังอีกเธอจึงไม่อยากอยู่บ้าน ไม่อยากอยู่ที่นั่น ที่ที่เธอเคยภาคภูมิใจว่าเธอเป็นที่รักของบิดามารดา แต่ทุกคนเปลี่ยนไปหมด ยิ่งรู้ว่าไอศูรย์ไม่ใช่พ่อแท้ๆ ที่สำคัญมารดามีชู้ ติดการพนัน เธอรับไม่ได้ ตอนนี้ไม่รู้ว่าท่านเลิกหรือยัง เธอไม่เคยนึกอยากใส่ใจ ระยะห่างระหว่างเธอกับมารดาจึงเกิดขึ้นเรื่อยๆ เธอเที่ยวเตร่นอกบ้านมากกว่ากลับบ้าน มันทำให้เธอรู้สึกอิสระ ลืมความทุกข์และเศร้าใจ เงินไม่พอใช้ก็ขอท่านเอา และท่านก็เต็มใจให้วิธาดากอดเข่าพร้อมกับสะอื้นเบาๆ เธอร้อนในอกแทบ

เขาโมโหจับข้าวของเธอโยนทะเลไปหมดเพราะเธอพยศนักตอนที่เขาพาขึ้นเรือ มือหนุ่มแนบกรีดลากไปกับรอยแยกของช่อบุปผาชาติ หญิงสาวอ้าปากร้องสะดุ้งด้วยความเสียวซ่านเมื่อนิ้วหยาบหนาเริ่มขยับเร็วขึ้นกรีดไล้ระรัว พร้อมกับหัวใจของเธอที่ระรัวยิ่งกว่าธัญญ์สอดมือเข้าใต้สะโพกแล้วดึงชั้นในตัวน้อยบางเบาออกอย่างเบามือ เธอยกสะโพกผายอำนวยความสะดวกให้เขาเต็มที่ เสียงแหบห้าวถึงกับครางเมื่อได้ยลกับความงดงามเบื้องหน้า เขาไม่อยากจะเชื่อว่าเธอผ่านผู้ชายมามากมาย กลีบเนื้อเนียนละมุนยังผุดผ่อง เพียงแค่เขาใช้นิ้วแยกกลีบบุปผาออกจากกัน ภายในยังเป็นสีชมพูสดไม่ได้หมองคล้ำเลยสักนิด“อ๊ะ!” วิธาดาร้องอุทาน เธออับอายเกินไปที่จะมอง หญิงสาวหลับตาลงยินยอมให้เขาสัมผัสทุกสัดส่วนในร่างกายธัญญ์แทบอดใจไม่ไหว เขาค่อยๆ ก้มใบหน้าลงแนบกับเนื้อนางสาว แค่เพียงปลายลิ้นสัมผัส เขาก็พบกับความอ่อนหวานที่ซุกซ่อนอยู่ภายในแทบไม่อยากจะเชื่อว่าผู้หญิงที่ผ่านผู้ชายมามากจะยังคงเหลือรสชาติหวานละมุนลิ้นอยู่เช่นนี้ เขาคิดไปเองว่าคืนนั้นอาจเมาเลยคิดว่าเธอหอมหวาน แต่ตอนนี้สติสัมปชัญญะของเขาครบถ้วน เขาพบว่ามันไม่ใช่สิ่งที่เขาคิดไปเองสักนิดธัญญ์ค่อยๆ สอดลิ

บัวผันกับลีลามองหน้ากันยิ้มๆ แต่ก็คอยช่วยอยู่ห่างๆ“พี่ธัญญ์ตัวโต ทำให้ครัวคับแคบนะคะ”“น้อยใจจัง พี่อุตส่าห์อยากช่วย” คนตัวโตว่าให้“ไม่ว่าแล้วค่ะ งั้นพี่ธัญญ์ช่วยชิมนะคะ”“คุณนิเก่งจังค่ะ ทำอาหารคล่องเชียว” ลีลาเอ่ยชมไม่ขาดปาก รู้สึกชื่นชอบหญิงสาวยิ่งนัก“นิชอบทำอาหารตั้งแต่เด็กค่ะ ตอนคุณแม่ยังอยู่ นิก็ช่วยคุณแม่ทำอาหาร เป็นลูกมือตลอดเลยค่ะ”“คุณแม่คุณนิน่ารักจังนะคะ”“ใช่ค่ะคุณพ่อติดใจฝีมือกับข้าวของคุณแม่ จนไปไหนไม่รอดค่ะ นั่นเป็นคำพูดของคุณพ่อนะคะ” เธอบอกด้วยรอยยิ้มวิธาดาที่ยืนฟังอยู่หน้าประตูรู้สึกไหววูบในใจ มารดาของสุนิสาช่างน่ารักนัก ยิ่งนึกยิ่งสะท้อนในอก เธอไม่เคยได้ทำอาหารหรือเข้าครัวเลย นอกจากแต่งตัวสวยๆ และชี้นิ้วสั่งคนอื่น“อ้าว... คุณวิ ตื่นแล้วเหรอคะ” คำพูดของบัวผันเรียกความสนใจของทุกคนให้หันไปมอง วิธาดาจะหลบก็หลบไม่ทัน หญิงสาวจำต้องเดินออกมาจากประตูที่ซ่อนตัวไว้ในตอนแรกเพื่อแอบดูชายหนุ่มอยู่ห่างๆเธอมองสบตาธัญญ์แวบหนึ่ง แต่เขากลับหันไปสบสายตากับ สุนิสาแทน หญิงสาวรู้สึกว่าก้อนเนื้อข้างซ้ายเจ็บปวดเหมือนมีใครมาบีบ มันหวิวๆ แทบยืนไม่อยู่ แต่เธอต้องกัดฟันอดทน“ค

ไม่กี่วินาทีเธอก็ได้ยินเสียงคำรามห้าวดังก้องไปทั่วห้องคล้ายสัตว์ที่บาดเจ็บสาหัสร่างกายเธอแทบแตกเป็นเสี่ยงๆ สมองหมุนเคว้งรุนแรงรอบกายพลิกหลายตลบคล้ายตีลังกาลอยออกไปนอกจักรวาลเขื่อนที่กักเก็บน้ำร้อนดั่งลาวาแตกลงในบัดดลที่เสียงคำรามก้อง ความร้อนทะลักไหลเข้าช่องท้องเธอจนอุ่นวาบอารมณ์สาวที่เพริดเตลิดแทบกู่ไม่กลับ ทะยานขึ้นสู่เบื้องบนอีกครั้งเหมือนยานอวกาศที่ถูกปล่อยออกไปนอกโลกทุกอย่างวูบไหวเหมือนวิญญาณหลุดลอยและกลับเข้าร่างอย่างรุนแรง หนุ่มสาวกลับมาสู่ความเป็นจริงอีกครั้ง และสัมผัสว่าตัวเองกำลังนอนอยู่บนเตียงกว้าง เสียงครางหวิวไหวสั่นๆ ของคนใต้ร่างทำให้ธัญญ์ที่หมดท่าทาบทับซุกที่ซอกคอระหง ผงกศีรษะขึ้นมอง ริมฝีปากร้อนบดขยี้กลีบปากหวานล้ำที่เผยอรอคอยเขาอยู่ก่อนหน้าเขาดูดดื่มกับเรียวปากหวานจนพอใจ ซุกไปตามซอกคอที่โซมไปด้วยเหงื่อ ก่อนจะวกขึ้นไปขบกัดใบหูเนียน กระซิบเบาๆ ด้วยความกระสันเสียว“วิ... ฉันขออีกรอบนะ” เธอตาโตเล็กน้อย แต่ยอมเขาโดยดี เร่งเร้าโดยการบีบแก่นกายกระตุ้นให้เขาตื่นตัวอีกครั้ง รู้ว่าเขายังแข็งแกร่งไม่ได้ล่าถอย แม้จะปลดปล่อยออกมาแล้วก็ตาม บทรักดำเนินไปอีกหลายชั่วโมงธัญญ์พลิก