Todos os capítulos de เสน่หาวิวาห์ป่วน: Capítulo 71 - Capítulo 80

“พี่ก้องคะ หวานมีเรื่องจะถามค่ะ”ชายหนุ่มที่กอบกุมมือนุ่มนิ่มเอาไว้กระชับมั่น หันมามองแวบหนึ่ง แล้วจูงร่างน้อยให้เดินตาม ก่อนถามภรรยาด้วยน้ำเสียงเรื่อยๆ แต่แสดงความสนใจใคร่รู้“หือ ว่ามาสิ มีเรื่องสงสัยอะไรจะถาม ถามมาได้เลย”“ถ้าวันไหนพี่ก้องเกิดเบื่อหวานขึ้นมา แล้วหวานทำกับข้าวอร่อยแค่ไหน พี่ก้องก็คงบอกว่าไม่อร่อยใช่ไหมคะ”คำพูดของภรรยา ทำให้ก้องทวีปเลิกคิ้ว เขาเงียบไปอึดใจเหมือนแกล้งให้คนรอใจเต้นไม่เป็นส่ำชายหนุ่มหันหน้ามองร่างบาง ก่อนหันกลับไปมองเบื้องหน้าดังเดิม“ไม่หรอก พี่ไม่ใช่คนรักง่ายหน่ายเร็ว พี่มั่นใจว่าจะดูแลหวานตลอดไป และไม่มีวันเบื่อด้วย ถ้ามีอะไรเราก็ต้องคุยกันให้รู้เรื่อง... อย่าเก็บเอาไว้ให้ค้างคาใจ เพราะยังไงเราก็เป็นสามีภรรยากันแล้วนะ”เขากระชับร่างบางเขามาหาคำตอบของสามีเรียกรอยยิ้มแก่หญิงสาว แต่เธอก็อยากถามอะไรเขาอีก...“ถึงหวานจะทำกับข้าวกินไม่ลงน่ะเหรอคะ”“อันนั้นพี่ก็บอกแล้วว่าค่อยพัฒนาไป พี่เชื่อว่าหวานทำได้”“ถึงหวานจะรีดผ้าพี่ก้องไหม้... น่ะเหรอคะ”“เสื้อผ้าเป็นของนอกกาย ไหม้ก็ซื้อใหม่ได้ ยังไงก็ค่อยฝึกไป ที่สำคัญ มันอยู่ที่ความตั้งใจ ไม่ใช่หาเรื่องแกล้งพี่

“คิดถึงตอนแรกที่เจอพี่ก้อง”“แสดงว่าหวานแก่แล้ว”“อือ มาว่าหวานแก่ได้ยังไง”หญิงสาวรีบผละออกจากอ้อมแขน ผงกศีรษะมองเขาตาวาววับ“ก็จริงนี่ เขาบอกคนแก่ชอบเล่าความหวัง โอ๊ย!”พูดแค่นั้นก็โดนกำปั้นน้อยทุบให้“ต่อไปพี่คงช้ำหมด โดนเมียต่อยทุกวัน”“นี่หวานบันยะบันยังแล้วนะคะ ถ้าจะเอาให้มากกว่านี้ก็ได้”เธอย่นจมูกให้ กลับไปซุกอ้อมอกอุ่นๆ ของเขาต่อด้วยรอยยิ้มน้อยๆ“ไม่เอาแล้วจ้ะ เดี๋ยวพี่ก็ได้น่วม ไม่มีแรงผลิตหลานให้บรรดาพ่อๆ กันพอดี” เขาพูดจ้ะจ๋าฟังแล้วรู้สึกดีพิลึก“พี่ก้องคะ”“ว่าไง”เขาเลิกคิ้ว ก้มมองคนในอ้อมแขน อันดามันหน้าแดงในความมืด ซุกหน้าอกแกร่ง แต่สัมผัสลูบไล้ไปทั่วร่างเขา ก้องทวีปหัวเราะร่วนที่เห็นกิริยาของเมียสาว“นี่แน่ะ” เธอหยิกให้“โอ๊ย! หยิกพี่ทำไม” ก้องทวีปโอด อันดามันรีบพลิกร่างหนี“แล้วมาหัวเราะหวานทำไมล่ะ”ก็แค่จะถามว่าไม่ทำกิจกรรมอะไรก่อนเหรอ จะนอนแล้วเหรอ ประโยคหลังหญิงสาวต่อในใจ การที่ภรรยาจะเปิดเผยความต้องการให้สามีรู้มันเป็นเรื่องน่าตลกหรือไง หรือสามีทำได้ฝ่ายเดียว เดี๋ยวไม่ให้แอ้มเลย เริ่มงอนแก้มป่อง“ไม่หัวเราะก็ได้ กำลังจะขออยู่พอดี”“ไม่ต้องมาขง...มาขอเลย” คนแสนงอ

“พี่ธีจะกลับวันไหนคะ”ธีรวัชรขมวดคิ้วเมื่อเห็นหญิงสาวเปลี่ยนเรื่อง“ก็คงอีกวันสองวัน มีอะไรไม่สบายใจหรือเปล่า”เขาถามด้วยความห่วงใย อันดามันหลบสายตาเสไปมองทางอื่น“หวานไม่ไว้ใจพี่แล้วเหรอ”ชายหนุ่มเดินเข้าไปใกล้ลูบศีรษะหญิงสาวเบาๆ“หวานไว้ใจพี่ธีค่ะ แต่ไม่มีอะไรจริงๆ”อันดามันจับมือของเขาที่บางบนศีรษะมาถือไว้ ยิ้มอย่างขอบคุณก้องทวีปชะงักฝีเท้าที่จะเดินลงมาตามภรรยา... ที่สำคัญอยากขอโทษเธอด้วย ส่วนเพ็ญพิชชาก็ชะงักตาม... หันมองเบื้องหน้าตามชายหนุ่มก็ได้แต่ยืนนิ่งอึ้ง“อะแฮ่ม”ก้องทวีปกระแอมเดินไปหาคนทั้งสอง อันดามันจับมือของชายหนุ่มมาจับไว้ แค่อยากแกล้งสามีเล่นๆ แต่เหลือบไปเห็นใบหน้าเศร้าสร้อยของเพ็ญพิชชา เธอจึงสำนึกว่าไม่ควรเป็นอย่างยิ่งก้องทวีปมองมือเรียวของภรรยาตาคมกริบ แล้วหันไปโอบมือบนไหล่มนของอดีตคนรัก“พี่กับเพ็ญทำกับข้าวเสร็จแล้ว ไปกินได้เลย”คราวนี้ธีรวัชรเป็นฝ่ายตาเข้มมองมือของก้องทวีปไม่วาง ชายหนุ่มหันไปสัมผัสรังสีความไม่พอใจจากดวงตาคู่คมก็ค่อยๆ ปล่อยมือทั้งสองฝ่ายต่างจ้องกันไปคนละอารมณ์ ก้องทวีปจ้องมองสบตากับอันดามันอย่างไม่มีใครยอมใคร ส่วนธีรวัชรจ้องมองเพ็ญพิชชาด้วยสายตาห

หญิงสาวยกขาข้างหนึ่งเพื่อหมุนร่าง แรงเสียดสีเร่งความกระสันเสียวให้ริมฝีปากปล่อยเสียงพร่าออกมา ดวงตาคมเข้มสบกับดวงตาสวยใสที่ปรือเยิ้มด้วยฤทธิ์รัก มือนุ่มอ้อมไปโอบกอดรอบคอแกร่งขยับร่างแนบสนิทตวัดโอบอุ้มสะโพกสอบของเขาแน่น ก้องทวีปซุกใบหน้าหล่อเหลาเข้าหา ยกร่างกระแทกกายสาวโดยไม่รั้งรอมือทั้งสองโอบอุ้มบั้นท้ายให้รอรับการสับลีลารักเข้าออกลึกล้ำ สายน้ำอุ่นกายช่วยทำให้กายที่เชื่อมต่อเคลื่อนไหวอย่างดีเยี่ยม เขารวบขาทั้งสองยกขึ้นทั้งที่ยังกระชั้นจังหวะ ก่อนจะแยกให้เรียวขาพาดบนขอบอ่าง“พี่ก้อง”อันดามันเรียกเสียงขาดเป็นห้วงที่เขาจัดท่วงท่าให้สอดลึกมากยิ่งขึ้นก้องทวีปเท้าแขนในอ่างน้ำโหมกายควบขับบนกายสาวอย่างเร่าร้อน ริมฝีปากควานหากลีบปากฉ่ำหวานสีระเรื่อ ดูดกลืนรวบเม้มเรียวลิ้นอุ่นหวานละมุนละไม เท้าเล็กน่ารักที่พาดบนขอบอ่างจิกเกร็งเมื่อต้องรับแรงรักหน่วงหนักดั่งพายุโหมกระหน่ำ มือบอบบางโอบกอดร่างหนาแน่นทุกครั้งที่แอ่นกายสาวรับท่วงท่าควบขยับชำแรกรุกเร้า ก้องทวีปเลื่อนมือที่เท้าบนพื้นอ่างเพื่อกอบกุมสะโพกงอนงามยกขึ้นรับลีลาสวาทระอุร้อนอีกหลายครั้งก่อนปลดปล่อยธาราร้อนผสมกับหยาดน้ำค้างหวานจากโพรงบุหงาบ

แม้นมทิพย์จะบอกว่าบิดาแข็งแรงดี โรคประจำตัวที่เกิดขึ้นไม่ได้กำเริบ แต่ก็อยากไปหาให้แน่ใจในฐานะลูกที่ดีคนหนึ่ง“ได้ค่ะ แต่ต้องมีข้อแลกเปลี่ยน”ถามแล้วก็ต้องหัวเราะเมื่อหญิงสาวเอื้อมมือมาเกาคางให้“นี่จั๊กจี้นะ” ก้องทวีปปัดมือภรรยาออกเบาๆ“จั๊กจี้หรือคะนึกว่าอยากให้เกาคางให้ด้วย” เธอล้อเสียงใส“ไม่ใช่แมวสักหน่อย ข้อแลกเปลี่ยนพี่รู้แล้วว่าเราต้องการอะไร”“จะไปเยี่ยมพ่อของพี่ทั้งที่ ข้อแลกเปลี่ยนก็ต้องพิเศษหน่อย บางทีอาจไม่เป็นอย่างที่พี่ก้องคิดก็ได้นะคะ”“ไม่เป็นอย่างที่คิด ยังไง” เขาพลิกกายหันมาหาภรรยา“ก็เพราะว่าเพิ่มเป็นหนึ่งอาทิตย์ค่ะ”“โห... หวาน ก็เคยตกลงว่าสามวันไง”“ก็ใช่ค่ะ แต่ถ้าไม่อย่างนั้นก็ไม่ไป”คนอยากแกล้งพลิกกายไปอีกด้าน ความจริงไม่ได้คิดว่าต้องให้เขาทำงานเป็นอาทิตย์แค่อยากลองใจว่าเขาจะตกลงหรือไม่เท่านั้น“ก็ได้ แต่ลดหน่อยไม่ได้เหรอ” ยังต่อรองทั้งที่รู้ว่าคงไม่สำเร็จ“ถ้าโอดครวญก็ไม่ไป” อันดามันยื่นไม้ตาย“ทำไมใจร้ายชะมัด โอ๊ย!”เขาร้องโอดโอยเมื่อหญิงสาวแกล้งเกาหลังแรงๆ“เจ็บนะ... แทนที่จะหลับ สงสัยพี่ตายก่อน มือหนักชะมัด”เขาสะดุ้งหันมารวบมือเอาไว้“ว่าหวานใจร้ายเหรอ งั้