Todos os capítulos de เสน่หาวิวาห์ป่วน: Capítulo 61 - Capítulo 70

ร่างน้อยครางบิดเร่าไปมา แล้วเลื่อนริมฝีปากต่ำลงเรื่อยๆ จนมาถึงกลางลำตัวชุ่มฉ่ำของหญิงสาวที่หลั่งรินน้ำทิพย์ออกมาต้อนรับภมรหนุ่มแสนกระหายที่กำลังหิวโซ ก้องทวีปค่อยๆ แยกขาหญิงสาวออกให้นอนชันเข่า ใบหน้าหล่อเหลาค่อยๆ ใช้ปากแดงๆ ครอบครองกุหลาบแสนสวย เขาใช้ขบเม้มดูดเลียอย่างเอร็ดอร่อย“อือ... พี่ก้อง” หญิงสาวครางอย่างเสียวซ่านสุดใจหลังจากโลมเลียด้วยความเอร็ดอร่อย น้ำหวานที่พรั่งพร้อมก็ไหลซึมออกมาไม่ขาดสาย ชายหนุ่มดูดกินด้วยความหิวกระหาย ค่อยๆ ใช้ลิ้นดุนดันเข้าหาซอกทางรักเรียกเสียงครวญครางไม่เป็นส่ำจากริมฝีปากจิ้มลิ้มอีกเป็นเท่าตัวก้องทวีปละใบหน้าออกมาจากกุหลาบแสนสวย ใช้นิ้วกลางสอดประสานเข้าไปแทน หญิงสาวสะดุ้งน้อยๆ รับนิ้วเรียวแกร่งของชายหนุ่ม แล้วครางด้วยความซ่านสุข ค่อย ๆ ขยับนิ้วเข้าออกเสียดสีเส้นทางรักในจังหวะเชื่องช้าจนระรัวเร็วตามแรงอารมณ์ของหญิงสาว อันดามันครางไม่เป็นภาษารู้แต่ว่าสุขสมและหฤหรรษ์ สุดท้ายหญิงสาวก็คว้าสวรรค์มาไว้ในอุ้งมือ... ไม่เพียงเท่านี้ ก้องทวีปยังเปลี่ยนท่าโอบกอดร่างภรรยาแสนสวยให้ยืนขึ้น จับหญิงสาวแยกเรียวขาออกจนกว้าง ให้ร่างกายเธอซบที่อกกว้าง แล้วสอดนิ้วเข้าไปตาม

“หวานจะไปอาบน้ำรอพี่ธี เดี๋ยวจะไม่สวย”อันดามันประชดให้ แม้จะเก็บอารมณ์และเตือนตัวเองให้มีเหตุผล แต่พอได้ยินเมียพูดแบบนั้น ก้องทวีปก็ชักกรุ่นโกรธเหมือนกัน“ทำมาพูดโน่นพูดนี่ ที่แท้ก็ดีใจจนออกนอกหน้าที่อดีตแฟนเก่าแต่เป็นสามีคนอื่นจะมาหา ถึงหวานจะสวยไม่สวยเขาก็มีเมียแล้ว จำเอาไว้” ก้องทวีปจับร่างสาวให้หันมาเผชิญหน้า“พี่ก้องก็เหมือนกัน ทำมาพูดโน่นพูดนี่ มาบอกว่าจะมีคนมากินข้าว ที่แท้ก็ดีใจจนออกนอกหน้าเหมือนกันที่แฟนเก่าจะมา ถึงจะดีใจแค่ไหนเขาก็เป็นเมียของคนอื่นไปแล้วเหมือนกัน” อันดามันพูดจบก็สะบัดหน้าใส่เดินเข้าห้องไปอาบน้ำแต่งตัวอย่างแสนงอนการที่เธอชวนธีรวัชรกับภรรยามารับประทานอาหาร เพื่อจะทำให้ก้องทวีปตัดใจจากคนรักเก่าเสียที อีกจุดประสงค์คือต้องการให้เขารู้ว่าเธอไม่มีอะไรกับธีรวัชรอย่างที่เขาคิดแล้วนั่นเองนี่คือสิ่งที่อันดามันคิดในตอนนี้ส่วนก้องทวีปก็ออกปากชวนเพ็ญพิชชาและสามีมารับประทานอาหาร เพราะอยากจะให้อันดามันสำนึกว่าธีรวัชรแต่งงานมีภรรยาไปแล้ว... เขาไม่ได้คิดอะไรกับเพ็ญพิชชาอีกต่อไป นอกจากเอ็นดูเหมือนน้องสาวคนหนึ่ง อยากให้เธอรู้ ไม่อยากให้เธอเข้าใจผิดอยู่แบบนี้ชายหนุ่มมองประตู

ด้วยความที่สนิทกันมากเพราะเป็นรุ่นพี่ที่มหาวิทยาลัยอันดามันเป็นคนมาจีบเขาก่อน แล้วในที่สุดก็ตัดสินใจตกลงเป็นแฟนกัน ความน่ารักสดใสของเธอ เขารู้สึกดีด้วยจึงคบกันเรื่อยมาเข้าใจกันเสมอ... บางครั้งเขาคิดว่ารักกันเหมือนพี่น้องมากกว่า แต่เพราะความเข้าใจ ต่างคนต่างไม่หึงหวง จึงคิดว่าการแต่งงานและใช้ชีวิตอยู่ร่วมกัน อาจจะมีความสุข... อยู่ด้วยความเข้าใจกันมากกว่ารักกันหวานหยดเหมือนคู่อื่น... แต่พักหลังเขากลับเริ่มหวั่นไหวมากขึ้นทุกวัน ยิ่งเห็นภรรยา ก็ชักเกิดความผิดปกติเกิดขึ้นในใจ แล้วก็แอบมองเธอไม่วางตา ไม่ให้เจ้าตัวรู้ แถมยังอยากเข้าไปกระชากแล้วปล้ำเสียให้รู้แล้วรู้รอด นึกละอายใจที่เคยว่าเธอเอาไว้จึงหนีไปนอนบริษัท แล้วก็ว้าวุ่นอยู่คนเดียวจนมารดาจัดการให้เขามาฮันนีมูนกับเธอสำเร็จ หลังจากแต่งงานยังไม่ได้ฮันนีมูนกันด้วยซ้ำ ตอนนี้เริ่มหวั่นไหวไปกับหญิงสาวที่อยู่ข้างกายมากกว่าหญิงสาวที่นั่งอยู่บนตักสามีตรงข้ามกับเขาเสียอีก“กะว่ากลับไปคราวนี้ครับ”ก้องทวีปตอบหน้าตาเฉย อันดามันหน้าแดงก่ำหันไปหยิกเขาด้วยความอาย“โอ๊ย! เมียจ๋า... เจ็บนะ พูดเรื่องจริงนี่นา”เขาทำตาปรอยยกสะโพกสอบขึ้นเบียดกายขยับลีลาร

“ทำให้เจ็บจะได้รู้ ตอบไม่ตรงคำถาม”เขาบีบจมูกด้วยความมันเขี้ยว“งั้นหวานจะถามพี่ก้องบ้าง พี่ก้องยังรักคุณเพ็ญอยู่อีกไหมคะ”เธอไม่ตอบแต่ถามกลับ“ไหนหวานบอกให้พี่ถามก่อน พี่ก็ควรได้คำตอบก่อน”“งั้นเป่ายิงฉุบกัน” เธอต่อรอง“ได้เลย”ทั้งสองหันหน้าเข้าหากันเป่ายิงฉุบกันอย่างไม่มีใครยอมใคร แล้วสุดท้ายก้องทวีปก็แพ้ เพราะเขาเป็นกระดาษเลยถูกกรรไกรตัดฉับๆ ไม่ยั้ง“ตัดให้ขาดเลย ฉับๆๆ”อันดามันใช้สองนิ้วคีบตัดฝ่ามือชายหนุ่มอย่างแสนซน“โอเค พี่แพ้แล้ว” พอเขาจะเล่า เธอก็ใช้นิ้วชี้ปิดปากเขาไว้ก่อน“พี่ก้องต้องสัญญาว่าจะพูดความจริง หวานอยากได้ยินความจริงจากปากของพี่”เธอขอร้องเขาด้วยความรู้สึกจากภายในจิตใจ แม้คำตอบจะเป็นเช่นไร เธอก็เตรียมพร้อมแล้ว“พี่รักหวาน”ก้องทวีปกลั้นใจรีบพูดออกไป แล้วก็ต้องหน้าแดงแกล้งเป็นกอดเธอแน่นกดศีรษะน้อยให้ซุกอก ไม่อยากมองสบตากับเธอ อันดามันดิ้นรนออกจากอ้อมอก“หายใจไม่ออกแล้ว”คำพูดของเธอทำให้เขาปล่อยด้วยความตกใจ หญิงสาวเงยหน้ามองเขาอย่างตะลึง ทั้งสองมองกันเพื่อถ่ายทอดความรู้สึกที่เก็บงำซ่อนเอาไว้ตลอดระยะเวลาที่อยู่ร่วมกัน“พะ...พี่ก้องพูดจริงเหรอคะ”อันดามันถามซ้ำ เหมือ

หญิงสาวหน้างอ มองไข่เจียวในกระทะด้วยสีหน้าปูเลี่ยน แม้จะรักก็เถอะ แต่ถ้าเธอทำอาหารห่วยแบบนี้ สักวันก้องทวีปต้องเบื่อแน่นอน เขาบอกว่าผู้หญิงเสน่ห์อยู่ที่ปลายจวัก แต่เธอไม่มีตรงนั้นสักนิด ยิ่งคิดยิ่งเครียดโดยไม่รู้ตัว“ทำอะไรอยู่จ๊ะหวาน”คำทักทายของก้องทวีปทำให้อันดามันสะดุ้งโหยง หญิงสาวเอาฝาหม้อมาปิดไข่เจียวไหม้ๆ ในกระทะ หันมาหาเขาด้วยใบหน้าเหยๆ ชายหนุ่มเลิกคิ้วเข้มมองหน้าภรรยา เดินเข้าไปใกล้ทำท่าจะเปิดกระทะอยู่ว่าเธอทำอะไร“อย่านะคะพี่ก้อง”อันดามันทุบมือ ผลักร่างสูงให้ไปอยู่อีกด้าน หันไปมองกระทะที่ส่งกลิ่นเหม็นไหม้ด้วยใบหน้าเซ็งจัด“ทำไมล่ะ”เขาถาม... แต่พอพยายามสูดดมแล้วได้กลิ่นเหม็นไหม้ก็พอจะรู้ว่าอะไรเป็นอะไร แต่เขาดึงมือภรรยาออกเดินไปเปิดฝาหม้อที่เธอปกปิดหลักฐานชิ้นสำคัญเอาไว้“อย่า”อันดามันพูดได้แค่นั้นก็ต้องนิ่วหน้าเมื่อเขาจ้องมองไข่เจียวของเธอเขารู้ว่าคนไม่เคยทำอาหารมันยากที่จะเป็นง่ายๆ แต่เขาก็ใจเย็นพอที่จะสอน“อ้อ ทำไข่เจียวเจ้าเก่า”ชายหนุ่มชะโงกหน้าเข้าไปดูแล้วใช้ตะหลิวตักใส่จาน นึกขันภรรยาอยู่เหมือนกัน ความจริงถ้าเขาทำกินเองก็น่าจะดีกว่านี้อันดามันลอบมองหน้าหล่อของสามี