Semua Bab ยอดดวงใจคนเถื่อน: Bab 41 - Bab 50

“คุณอรหนีค่ะ”เขมจิราคว้ามือของอรนภัสรีบพาหนี“อุ๊ย! เจ็บจัง” เขมจิราแกล้งหกล้มทำเป็นเจ็บข้อเท้า“คุณเขมเป็นยังไงบ้างคะ”“พวกมันมาแล้ว เขมไม่เป็นไรค่ะ คุณอรรีบหนีไปก่อนเร็วค่ะ”เขมจิรารีบผลักร่างของอรนภัส และวิ่งหนีขากะเผลกๆ หลบ อรนภัสจะวิ่งตามเขมจิราก็มีคนมาขวางเอาไว้ จึงจำต้องวิ่งหนี ในใจคิดเป็นห่วงเขมจิราเพราะอีกฝ่ายขาแพลง“จะหนีไปไหนจ๊ะน้องสาวคนสวย”พวกมันล้อมหน้าล้อมหลังเธอ ก่อนพุ่งตัวเข้าใส่“กรี๊ดดดดด! ปล่อยนะ”อรนภัสกรีดร้องอย่างตกใจสุดขีด ดิ้นหนีอย่างหวาดกลัว“ฤทธิ์มากนักนะ”มันใช้มือหยาบหนาตบเธอจนเลือดกบปาก อรนภัสลนลานคลานหนี นึกถึงสิ่งศักดิ์สิทธิ์และสามี ถ้าตอนนี้ภวัตอยู่ก็คงดีไม่น้อย“ปล่อยนะ ปล่อย” อรนภัสเตะพวกมันเมื่อมันทำท่าตะครุบเธอ“โอ๊ย! นังนี่ ฤทธิ์มากแบบนี้เดี๋ยวมีผัวสักสิบยี่สิบคน จะได้สิ้นฤทธิ์”พวกมันตบเธออีกรอบ ก่อนจะกระแทกท้องน้อยจนหญิงสาวจุกตัวงอ ไม่มีแรงดิ้นอีก“ช่วยด้วย”อรนภัสตาพร่าเมื่อความเจ็บแล่นไปทั่วร่าง เสียงระโหยเอ่ยร้อง ช่างเบาจนไม่มีใครได้ยินใบหน้ายิ้มเยาะของเขมจิราที่แอบมองอยู่อีกด้านแสดงความสะใจอย่างถึงที่สุด‘คอยดูว่าถ้าแกโดนรุมโทรมสภาพจะเป็นย

“ไม่คิดว่ามันจะทำละสิ พวกไอ้โม่งมันพูดเองว่าเป็นคนของไอ้ไวกูรณ์”“พี่วัตจะทำยังไงต่อไปคะ” เธอเงยหน้าขึ้นถาม“พี่ไม่ปล่อยให้มันลอยนวลแน่ มันทำให้อรต้องเจ็บ มันก็ต้องเจ็บไปด้วย แต่พี่จะเล่นมันทั้งชานนท์เลย”ภวัตดวงตากร้าวขึ้นเมื่อเอ่ยถึงศัตรูคู่แค้นของครอบครัว“พี่วัต” อรนภัสเรียกอย่างตกใจ“หยุดพูดเรื่องเครียดๆ เถอะ อรควรจะพักผ่อนให้มากๆ นะ”ภวัตหันมาลูบผมของภรรยาเบาๆ อย่างเอ็นดู“อรขอบคุณพี่วัตมากนะคะ ถ้าไม่ได้พี่วัต อรคงแย่”อรนภัสซุกหน้าเข้าที่อกสามี สะอื้นเบาๆ เมื่อยังหวาดกลัวอยู่ไม่น้อย ภวัตรู้ดีว่าภรรยายังไม่คลายความกลัว จึงลูบศีรษะเล็กเบาๆ ไม่ยอมห่างกายเธอ“ไม่ต้องกลัวนะ พี่สัญญาว่าจะดูแลอร ไม่ให้ใครมาทำอะไรได้อีก ต่อไปอย่าไปไหนมาไหนโดยไม่ให้พี่รู้อีก อันตรายมันเกิดกับเราได้ทุกเวลาหากเราประมาท หรือพาตัวเองไปยังที่เสี่ยงๆ”“ค่ะพี่วัต ต่อไปอรจะไม่ไปไหนมาไหนโดยพลการอีกแล้วค่ะ”อรนภัสเงยหน้าทั้งน้ำตา จุมพิตริมฝีปากสามีเบาๆ ภวัตถึงกับครางกระหึ่มในลำคอ“ไม่อยากรังแกคนป่วย แต่ถ้าคนป่วยยังยั่วอีก เดี๋ยวจะโดนจัดหนัก”“พี่วัตทะลึ่งจังค่ะ อรป่วยอยู่นะคะ คนเค้าไม่ได้ยั่วก็หาว่ายั่ว”เธอค้อนใ

“ว้าย! พี่วัต ทำอะไรนี่ เลอะหมดแล้ว”อรนภัสประท้วงหนักขึ้น แต่ถูกอุ้มไปกดลงบนเก้าอี้ไม้สักตัวยาว ภวัตปลดตะขอเสื้อในด้านหน้า แล้วจัดการกลืนกินทั้งขนมหวาน รวมทั้งเต้าอวบๆ ของภรรยาอย่างกระหาย“อืม... รสชาติดี” ภวัตงึมงำกับยอดอกสาว“อ๊า... พี่วัตขา...”อรนภัสครางสะท้านเมื่อยอดอกถูกฟันคมๆ กัดเบาๆ อย่างเอาแต่ใจ แถมเขายังตามไปเลียไล้น้ำถั่วเขียวรสหวานที่ไหลไปทั่วอก“ขา...” ภวัตขานรับตามไปขบเม้มหยดน้ำเชื่อมหวานอย่างกระหาย“ดูสิ แบบนี้อรจะเอาเสื้อที่ไหน อ๊า... ใส่กลับบ้าน”อรนภัสประท้วงไปครางไป มือหนาลูบไปทั่วเรือนร่างสาว ก่อนจะได้ยินเสียงสบถของสามี เขาก็คงคิดเช่นนั้น แต่เพียงครู่ใบหน้าคมคายก็คลายจากปัญหาหนักใจที่ภรรยาพูดออกมา“เมื่อกี้ลืมคิด แต่ใส่เสื้อผ้าพี่กลับบ้านก็ได้ พี่เอามาเก็บไว้ที่นี่หลายตัว ตอนกลางวันเวลาเหงื่อออกจะได้อาบน้ำ ช่วงนี้เหงื่อก็ออกบ่อยๆ ด้วยสิ” อรนภัสหน้าแดง เข้าใจทันทีว่าเขาหมายความว่าอะไร“ตั้งแต่อรมาอยู่ด้วยพี่ออกกำลังกายบ่อยเลยช่วงนี้”นั่นปะไร เธอเลือกที่จะเงียบ พูดแล้วเข้าตัว ปล่อยให้เขาดูดรัดยอดอกเอาตามแต่ใจปรารถนา“อื้อ...”อ

พีรดาปรามพี่สาวให้ใจเย็น คิดว่าเวลานี้ไม่ใช่เวลาที่จะมาโทษกันไปมา“ก็นังนี่ทำให้พ่อเป็นลม หากดูแลพ่อให้ดีคงไม่เป็นแบบนี้ พี่วัตเฉดหัวมันไปสักทีได้ไหม มานั่งร้องไห้อยู่ได้ พ่อฉันยังไม่ตายนะ นังกาฝาก” เพียงแพรตวาดลั่นอย่างขัดใจเมื่อเห็นเขมจิราร้องไห้ไม่หยุด“คุณแพร น้า ฮึก... ฮือ ไม่อยากให้เป็นแบบนี้”เขมจิราสะอื้นจนตัวโยน แขนภากอดปลอบพี่สาวอย่างปกป้อง“ไม่อยากให้เป็นแล้วทำไมไม่ดูแลพ่อฉันให้ดี เธอนี่มันอสรพิษจริงๆ ตอนนั้นเธอไปมุดหัวอยู่ที่ไหน บอกมาสิ”เพียงแพรคาดคั้นแทบจะฆ่าอีกฝ่าย“แพร เงียบก่อน เรื่องนี้พี่จะจัดการเอง”ภวัตห้ามน้องสาวเอาไว้ เขายังไม่อยากเล่าเรื่องน่ารังเกียจให้ใครฟัง“พี่วัตอย่าไปหลงนังแม่มดนี่อีกคนนะ ให้พ่อหลงมันคนเดียวก็พอแล้ว แม่เราตายไปทั้งคนเพราะมันนี่แหละ”เพียงแพรพูดกับพี่ชาย มองไปยังห้องฉุกเฉินอย่างเคร่งเครียดไม่แพ้คนอื่นๆ“พี่แพร” พีรดาคอยปรามพี่สาวเอาไว้“คุณภาวิณีตายเพราะโรคร้ายนะคะคุณแพร ไม่เกี่ยวกับพี่เขม” แขนภาแก้ตัวให้พี่สาว“ไม่เกี่ยวกับพี่สาวเธออย่างนั้นเหรอ ก็นังพี่สาวเธอมันมาเป็นเมียน้อยพ่อฉัน จนแม่ต้องตรอมใจตาย”เพียงแพรหมายจะเข้าไปตบตีสองพี่น้องที

ภวัตยืนต้อนรับแขกเหรื่อที่มาร่วมงานศพบิดาด้วยใบหน้าเรียบขรึม ตั้งแต่คืนแรกจนคืนสุดท้ายที่สวดศพก่อนจะถึงวันเผาก็มีแขกมาร่วมงานมากมาย พีระเป็นคนกว้างขวาง เป็นที่นับหน้าถือตา และสร้างคุณงามความดีเอาไว้มาก จึงมีคนมาร่วมงานหนาตาทุกคืน“พี่วัตไปกันเถอะค่ะ จะได้เวลาพระสวดแล้ว”อรนภัสสะกิดสามีเบาๆ ภวัตหันใบหน้าอิดโรยมามองภรรยา เธอยิ้มบางๆ อย่างให้กำลังใจเขาแต่ก่อนทั้งสองจะเดินไปนั่งฟังพระสวด ไสวและลูกทั้งสามก็เดินมาพร้อมลูกน้องที่ยกพวกมาเหมือนจะมาถล่มงาน“ต้องขอโทษด้วยที่มาร่วมแสดงความเสียใจช้าไป พอดีลุงเดินทางไปต่างประเทศเพิ่งกลับมา”ไสวเอ่ยบอก เมื่อตนกับบุตรชายและบุตรสาวมางานสวดศพพีระเอาในคืนวันสุดท้าย“ไม่เป็นไรหรอก มากันแล้วก็เชิญ”ภวัตไม่อยากเสียมารยาทกับแขก แม้อยากบอกว่าไม่ต้องมาก็ได้ อยากโยนแขกไม่ได้รับเชิญออกไปจากงานเพียงใด แต่เพราะนี่คืองานศพ ไม่ต้องเชิญกันเป็นพิธีเหมือนงานมงคล ใครๆ ที่รู้ข่าวสามารถมาไหว้ศพอโหสิกรรมกันได้“นี่คงเป็นภรรยาของวัตสิ หน้าตาสะสวยเสียจริง”ไสวเอ่ยขึ้น ไวกูรณ์ยิ้มให้อรนภัส หญิงสาวใบหน้าเรียบเฉย ทำให้อีกฝ่ายเสียหน้าเล็กน้อย วานนท์มองหญิงสาวตรงหน้านิ่ง สวยแบบ