ยอดดวงใจคนเถื่อน

ยอดดวงใจคนเถื่อน

last updateLast Updated : 2026-01-15
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
114Chapters
1.9Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

ภวัต สุทธนนท์ ผู้ชายปากร้าย ใจดี รักครอบครัว และรักเธอคนเดียว คนพูดขวานผ่าซากแบบเขา รักใครรักจริง ไม่เจ้าชู้และเฝ้ารอคอย ไม่เคยหวั่นไหวกับหญิงใดในโลกล้า อรนภัส สาวน้อยก้นลายที่เคยโดนเขาล้อตอนกระโดดน้ำคลอง กลายเป็นสาวสะพรั่งที่เขาจับจองตั้งแต่เด็กๆ และรอคอยเธออย่างมั่นคง

View More

Chapter 1

1

— A senhora está grávida....

Essas palavras deixaram Vallery atônita.

— Grávida, como isso pode acontecer.

Ela exclama com surpresa.

— Olha senhora, para ter a concepção precisa de um homem e uma mulher ....

O recepcionista da clínica fala e Vallery volta a prestar atenção.

— Eu sei o que significa, obrigado senhor.

Ela fala ainda sem ter noção do que essa palavra pode acarretar na sua vida.

— Senhora, nossa clínica possui um alto nível para a hora do parto, podemos agendar...... Mas ela nem termina de ouvir o que ele disse saindo da clínica imediatamente.

GRÁVIDA..... GRÁVIDA....

— Como?.

Algo não se encaixava ela se cuidava direitinho, bebia remédio certinho, até tabelinha fazia, como poderia estar grávida.

Uma buzina a faz voltar a realidade, ela olha onde estava e se vê no meio da avenida andando sem direção atravéz dos carros.

— Você quer morrer sua louca.

O homem bravo sai do carro xingando.

— Me desculpa.... Somente isso ela consegue dizer e sai correndo.

Essa notícia a pegou desprevenida, as ruas da cidade Z, havia ficado escuras por mais que fosse somente seis e meia da manhã.

Ela andou por doze quarteirões pensando quando foi que errou, mas quando se lembrou parou no meio da calçada movimenta das ruas centrais da cidade.

Era aniversário de Andrew eles beberam, Andrew estava muito excitado e no meio da festa a levou para o quarto da limpeza do salão de eventos, foi rápido e voltaram para a festa, mas ela bebeu ainda mais e no outro dia havia se esquecido de tomar a pílula do dia seguinte, as estruturas do prédio imponente bem no centro da cidade, os estúdios S, chamam sua atenção um grandioso aglomerado de prédios onde eram feitos os comerciais, novelas e filmes do país, foi isso que ela viu quando passou pelas portas.

— Bom dia Vallery... Antonela recepcionista a cumprimentou assim que a viu entrar, olhou para trás mas não viu o costumeiro homem a acompanhando.

— Bom dia... Somente isso foi dito e entrou prédio a dentro, no vigésimo andar, Vallery sai do elevador indo direto até sua sala,assim que chega pega os papéis de sua bolsa e os lê novamente, cada pedaço de linha e lá estava escrito.

" Beta HCG reagente".

*** Céus o que irei fazer...

Ela pensou olhando para a grande janela de vidro da sua sala, seus pensamentos estavam tão imersos que não viu a porta abrindo e logo sentiu grandes braços fortes a abraçando, um beijo em seu pescoço e a voz forte e grave foi ouvida.

— Onde foi tão cedo...

O susto de Vallery foi tão grande que ela quase derrubou o papel no chão, mas ela o escondeu embaixo de mais alguns papéis e se recompos virando.

— Bom dia Andrew, me desculpa por ter saído tão cedo, mas precisava pegar os papéis da Norton.

— Por que não deixou que o boy trouxesse, assim poderíamos ter aproveitado mais um pouco a manhã... A boca de Andrew percorre o pescoço de Vallery a fazendo arrepiar se toda.

— Você sabe o quão importante são esses papéis para mim, não podia deixar nas mãos de um boy qualquer.

A mão de Andrew percorre o corpo de Vallery, subindo sua saia a deixando somente com a calcinha, Andrew começa a traçar o caminho que ela faz, sua mão esquerda vai de encontro aos seios de Vallery apertando com desejo.

— Senti sua falta quando acordei.

Ela se vira para ele e o beija com desejo, Andrew a pega no colo a levando para o quarto de descanso, fechando a porta com o pé em seguida.

— Os seus seios estão grandes... Ele fala caindo de boca e chupando desde o bico até o encontro com o colo ele sugava fazendo Vallery arfar, Andrew estava com tanto tesão ao ouvir os gemidos dela, pegou sua camisinha e a colocou, somente chegou sua calcinha para o lado e introduziu bombeando diversas vezes dentro dela, quando sentiu que Vallery estava quase gozando aumentou a intensidade para chegar junto com ela.

— Delícia.... Ele fala gozando a sentindo apertar seu membro dentro dela.

Vallery estava suada e satisfeita, Andrew a beijou toda e quando Vallery sentiu a boca dele na sua barriga assustou e abriu os olhos.

Logo a boca de Andrew estava em seus lábios e um beijo a tomou.

O relógio de dela apitou trazendo a realidade.

— Andrew temos uma reunião daqui a meia hora.

Meio a contra gosto ele saiu de cima dela.

— Ok, vou até o banheiro tomar um banho, você vem.

Ela ri sabendo que se for os dois vão atrasar e muitos desconfiariam.

— Não mesmo, vai se arrumar depois eu me arrumo.

Andrew sorriu indo ao banheiro e fechando a porta em seguida.

Vallery saiu do quarto indo até sua mesa, pegando o papel da clínica e o guardando em sua bolsa bem fechado, voltou ao quarto e começou a arrumar a cama que estava totalmente desalinhada, arrumou as roupas de Andrew, arrumou o novo terno que ele vestiria, arrumou sua roupa nova e o viu saindo do banheiro ainda com os cabelos molhados e enrolado somente por uma toalha branca.

Andrew Stuart magnata televisivo, na casa dos vinte e oito anos, tinha um metro e oitenta e nove, oitenta e nove quilos distribuídos pelo seu corpo totalmente esculpido cheio de gomos e músculos.

Vallery olhou para ele e seu coração palpitou, Andrew estava diferente hoje, ele estava mais carinhoso, ela seguiu para o banheiro tomou um banho e trocou sua roupa, se arrumou vestindo seu terninho cinza e quando saiu Andrew já havia ido para sua sala.

Ela saiu profissionalmente assim como fazia todos os dias, levando seu laptop na mão, já eram oito horas da manhã, ali ela era somente a secretária chefe de Andrew.

Vallery Fox, tem vinte e cinco anos, cabelos pretos e olhos pretos, um metro e sessenta e cinco de altura e cinquenta e cinco quilos, sua pele era branca parecendo uma porcelana chinesa de tão delicada e perfeita, Vallery nasceu nas fazendas montanhosa do baixo vale na cidade D, veio para cidade grande em busca de oportunidade de trabalho e uma forma de ajudar seus pais a terem uma melhor qualidade de vida, chegou na cidade Z há cinco anos atrás, seu primeiro emprego foi como assistente de Magnus Stuart pai de Andrew,mas um acidente de avião vitimou a família Stuart fazendo com que assim, seu único filho voltasse ao país e assumisse a herança da família, Andrew estava se recuperando de uma desilusão amorosa quando a tragédia aconteceu, Vallery sabia disso pois era assistente do pai dele e ouvia tudo que era dito sobre a família, quando Andrew veio ao país ela o ajudou com tudo que precisava para que ele se acostumasse com a empresa, Andrew por sua vez ficou encantado com o profissionalismo, dedicação e beleza de Vallery, mas Andrew não estava preparado para nada sério.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
114 Chapters
1
สามปีก่อน...“ดีใจที่ได้เจอนายอีกครั้ง”กฤษณะตบไหล่เพื่อนเบาๆ ขณะพาเข้าบ้านหลังใหญ่“ฉันก็ดีใจเช่นกัน บ้านนายร่มรื่นดีนะ”ภวัตเอ่ยชมเมื่อมองไปรอบบ้าน“นายเข้าไปพบพ่อแม่ฉันก่อน ท่านคงดีใจที่เจอนายอีกครั้ง”กฤษณะเดินนำเพื่อนไปทางหลังบ้าน ซึ่งเป็นสวนดอกไม้ที่บิดามารดานั่งพักผ่อนอยู่ ภวัตเดินผ่านห้องโถงของตัวบ้าน เขาสะดุดตากับกรอบรูปถ่ายของหญิงสาวที่กำลังฉีกยิ้มกว้างขณะนั่งอยู่บนชิงช้า กฤษณะชะงักเมื่อเห็นเพื่อนหยุดเดิน ก่อนจะมองตามสายตาของภวัต“น้องฉันเอง นายจำได้ไหม ยัยอรไง”กฤษณะยิ้มแย้มเมื่อเอ่ยถึงน้องสาวคนรอง“ส่วนโน่นนายกร นายจำได้หรือเปล่าไม่รู้”กฤษณะชี้ไปยังกรอบรูปใกล้ๆ กันซึ่งเป็นรูปของปกรณ์น้องชายคนเล็กภวัตเดินไปยังกรอบรูปของอรนภัสคล้ายคนละเมอ เขาหยิบขึ้นมาอย่างเผลอไผล ลูบไล้ไปตามโครงหน้าของสาวน้อยหน้าหวาน“ทำไมจะจำไม่ได้”ภวัตพูดกับเพื่อนแต่สายตาไม่ละจากรูปถ่ายของหญิงสาวนามว่าอรนภัส“นี่! แก อย่าบอกนะว่า...” กฤษณะมองอาการของเพื่อนตาโต“ฉันชอบน้องนายว่ะกฤษ ขอจองได้ไหมวะ”“จอง!!” กฤษณะทวนคำของเพื่อน“จองไปเป็นเมีย!!!”คำตอบของเพื่อนทำให้กฤษณะตกใจ เงยหน้าสบตาเพื่อนนิ่ง สัมผัสได้ถ
Read more
2
สมัยเด็กๆ เวลาเธอหลุดคำหยาบคายออกมามักจะโดนบิดามารดาดุเสมอ ท่านมักสอนว่า เราอยากให้คนอื่นพูดหรือปฏิบัติกับเราเช่นไร เราควรจะพูดหรือปฏิบัติกับเขาเช่นนั้นเฮ้อ! เธอไม่อยากคิดเข้าข้างตัวเองเลยว่าเขาจะตามเธอมา“เชิญนั่งก่อนนะคะ จะรับอะไรดีคะ”เธอรีบหยิบเมนูยื่นให้ชายหนุ่มที่เดินเข้าไปนั่งที่โต๊ะด้วยท่าทีแสนสบายภวัตเอื้อมไปรับเมนูมาถือ พร้อมกับรวบมือหญิงสาวเอาไว้แน่น อรนภัสมองอย่างหวาดระแวงและตำหนิ จากนั้นจึงรีบดึงมือออกเดินถอยหลังห่างไปหลายก้าว ภวัตยกมือขึ้นสูดดมกลิ่นหอมละมุน จนหญิงสาวเผลอเม้มริมฝีปาก...“คุณตามฉันมาเหรอคะ”“ใช่”เขาตอบรับ ตวัดมองร่างโปร่งบางของคนตรงหน้าด้วยสายตาที่ทำให้อีกฝ่ายร้อนๆ หนาวๆ“คุณ!” อรนภัสหันรีหันขวาง ทำให้ภวัตจำต้องปรามเธอไว้“อ้าว คุณเชื้อเชิญผมมาเองนะ”นายหัวหนุ่มเฉลย พร้อมวางเมนูขนมและเครื่องดื่มต่างๆ ลงอย่างไม่ใส่ใจสักนิด“ฉันนี่นะเป็นคนเชื้อเชิญคุณ เปล่าเสียหน่อย”อรนภัสชี้มือมายังตัวเองแบบงุนงงแล้วเอ่ยถามออกไปด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนกกับสิ่งที่เขาปรักปรำ“ใช่ เธอแกล้งทำนามบัตรหล่นเอาไว้ ฉันเลยมาตามคำเชื้อเชิญ”ภวัตตอบเสียงเรียบ เอนพิงหลังไปยังพนักเก้าอี้
Read more
3
“มีแล้ว” เธอตอบจริงจังเกินเหตุ“ตอบแบบนี้แสดงว่ายังไม่มี แต่ถ้ามีแล้วจริงๆ ไปบอกเลิกมันซะ”เขาดักคอแกมข่มขู่ หึ! ก็ไหนไอ้กฤษณะพี่ชายของเธอ มันนั่งยัน นอนยันว่าไม่มียังไงเล่า หรือจะได้ข้อมูลผิดๆ มาบอกเขา แต่เขาไม่แคร์ มีได้ก็เลิกได้ ในเมื่อยังไม่แต่งงาน เขาไม่ได้ไปพรากผัวพรากเมียใครเสียหน่อย“เอ๊ะ!” อรนภัสทำสีหน้าขัดใจ“ชื่อจริงๆ ว่าอะไรนะ บ้านอยู่ที่ไหน เดี๋ยวจะให้ผู้ใหญ่ไปสู่ขอเร็วๆ นี้แหละ อยากมีเมียไว้นอนกอดเวลาหนาวๆ อยากมีลูกวิ่งให้เต็มบ้านไปเลย”เขารุกถาม กลั่นแกล้งคนที่นั่งหน้างออยู่ตรงหน้า อรนภัสหน้าแดงแล้วแดงอีก เขาจะมาขอเธอไปเป็นเมียหรือเป็นแม่พันธุ์กันแน่“ใครเขาอยากจะไปเป็นเมียคุณ ฉันบอกแล้วไงว่ามีแฟนแล้ว”เธอเถียงเสียงแข็ง“เธอแต่งงานหรือยังล่ะ แฟนแบบไหน แค่คบกัน อยู่ด้วยกัน หรือ...” ชายหนุ่มเลิกคิ้วถาม“คบกันอยู่” เธอรีบบอก“งั้นแสดงว่ายังไม่ได้แต่งงาน ฉันมีสิทธิ์น่ะสิ คบได้ก็เลิกได้ หากไปกันไม่รอด เค้าเลิกกันเยอะแยะ เลิกแล้วมาแต่งกับฉันนะ”ภวัตพูดคล้ายกวนโมโหอีกฝ่าย แต่จริงๆ เป็นการจีบเธอไปเป็นเมียอรนภัสหน้าแดงอมชมพูระเรื่อ คิดในใจว่า คนบ้า! พูดออกมาได้ แต่กลับตอบชายหนุ
Read more
4
คนอะไรเถื่อนนัก เชอะ! แต่เราไม่ได้บอกที่อยู่ให้เขารู้เสียหน่อย ชิ จ้างให้ก็ไม่กลัวหรอก จ้างให้ขาอ่อนก็ไม่ได้เห็นหรอกอรนภัสคิดว่าเขาคงแกล้งขู่เธอไปแบบนั้นเองครู่ใหญ่ เสียงข้อความก็ดังขึ้นอีกครั้ง ทำเอาอรนภัสตกใจกับข้อความที่บอกบ้านเลขที่ของเธอชัดเจน เขารู้ได้ยังไงนี่ เสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นมาอีกทำให้เธอจำใจต้องรับสาย“ยอมรับสายแล้วเหรอ”เสียงเข้มที่เอ่ยมาตามสายทำให้หัวใจเธอเต้นแรงผิดจังหวะอีกครั้ง“คุณรู้ที่อยู่ฉันได้ยังไงคะ” เธอถามเสียงระรัว“แหม... เป็นธรรมดา พี่ต้องสนใจทุกเรื่องของว่าที่เมียสิ แล้วทำไมเรื่องแค่นี้จะไม่รู้”“คุณ!”อรนภัสพวงแก้มแดงเรื่อเมื่อได้ยินคำพูดนั้น คนอะไรขี้ตู่นัก เธอไปเป็นว่าที่เมียเขาตอนไหนกัน“พรุ่งนี้พี่จะไปหาเธอที่บ้าน ไปฝากเนื้อฝากตัวกับพ่อแม่ของเธอ และจะรับเธอไปที่ร้านขนมด้วย”ภวัตแจ้งความประสงค์ ทั้งๆ ที่เขารู้จักบิดามารดาของเธอดี“ไม่ได้นะคะ” อรนภัสรีบห้ามเสียงระรัว“ทำไมล่ะ” ภวัตเลิกคิ้วเข้มอย่างไม่ชอบให้ใครขัดใจ“จะให้ฉันบอกคุณพ่อกับคุณแม่ยังไงเรื่องของคุณ ที่จู่ๆ คุณก็โผล่มา แล้วไหนจะแฟนฉันอีก”เธอปด เขารุกเหลือเกิน ไม่ให้เธอได้ตั้งตัวเลย“เธอยัง
Read more
5
“ไหนเจ้าของร้าน!”ภวัตตวาดลั่นเรียกหาเจ้าของผับ สายตาคมกริบตวัดมองร่างภูมิฐานที่เดินออกมาอย่างไม่เกรงกลัว ชายหนุ่มดึงเงินปึกนึงออกมาก่อนส่งให้“ค่าเสียหาย ที่เหลือเก็บจากไอ้หน้าอ่อนนี่ ขอเตือนว่ามึงอย่ามายุ่งกับน้องกูอีก คราวหน้าเหลือแต่ชื่อแน่”เขาพูดอย่างไม่ยี่หระ ชี้หน้าวรวุฒิที่กลัวจนลนลาน ศุภกิจ เจ้าของร้านหนุ่มรับเงินมาอย่างพึงพอใจ ไม่โวยวายเรื่องข้าวของที่เสียหายสักคำเดียว“กลับไปกินนมแม่ซะไป ถ้ายังไม่อยากตาย อย่าไปยุ่งกับผู้หญิงคนไหนอีก ทั้งๆ ที่มึงมีเมียอยู่แล้ว แล้วก็คนของมึงด้วย ไอ้พวกขยะสังคม”ภวัตหันไปชี้หน้าวรวุฒิที่สภาพดูไม่ได้ ก่อนลากน้องสาวคนสวยออกจากผับไป ท่ามกลางสายตาตื่นตระหนกของทุกคน“คุณโก้เป็นยังไงบ้างครับ”ลูกน้องของวรวุฒิเข้าไปถามเจ้านายหนุ่มทันที“เจ็บน่ะสิ ถามได้ ไอ้พวกโง่เอ๊ย! แค่นี้ก็สู้มันไม่ได้”วรวุฒิตวาดกลับ รู้สึกเสียหน้ามาก สายตามองตามไปอย่างเคียดแค้น ก่อนที่จะผวาซ้ำสองเมื่อแฟนสาวเดินเข้ามาในผับ ดีที่เพียงแพรกลับไปแล้ว ไม่งั้นงานเข้าแน่!!ภวัตพาน้องสาวกลับมาถึงคอนโด ก่อนที่จะเริ่มคุยเรื่องสำคัญ “ฉันจะพาแกกลับบ้าน” เสียงดุดันของพี่ชายทำให้เพียงแพรตาโต
Read more
6
เพียงแพรตอบน้ำเสียงหงุดหงิด ภวัตทำเรื่องย้ายที่เรียนให้เธอเสร็จสรรพเพราะรู้จักกับคณะบดีที่ราชภัฏ เธอจึงย้ายมาเรียนปีสามเทอมสองที่ราชภัฏในจังหวัดได้เธอมองบิดาแล้วรู้สึกใจหายมาก ท่านดูแก่ลงไปมาก ไม่แข็งแรงเหมือนแต่ก่อนเฮ้อ! นี่เธอใจดำมากไปหรือเปล่าหนอ?แต่พอเห็นเขมจิรามารดาเลี้ยงที่เธอเกลียดชังกับแขนภาน้องสาวของหล่อน ที่ทำตัวเหมือนพวกปลิงดูดเลือดเข้ามาเสวยสุขเธอก็หน้างอหงิกกว่าเดิม เขมจิราเคยชอบภวัตพี่ชายของเธอมาก่อน หญิงสาวเข้ามาตามตื๊อแต่ภวัตไม่เล่นด้วย ไม่นานแม่ของเขมจิรานำลูกสาวมาฝากทำงานที่สุทธนนท์เพื่อนำเงินไปใช้หนี้ อีกฝ่ายทะเยอทะยานจนได้มาเป็นภรรยาของบิดาหลังจากแม่เธอตายเพราะตรอมใจ“แพร”ภวัตมองสบตากับน้องสาวคนรอง ไม่ต้องรอให้สั่งรอบสอง เพียงแพรเดินไปทรุดนั่งลงตรงหน้าบิดาและกราบท่าน “แพรลูกพ่อ” พีระแทบกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่ไหว ก่อนจะสวมกอดบุตรสาวอย่างคิดถึง“พ่อแก่ไปมากนะ”เพียงแพรเสียงอ่อนเมื่อพูดกับบิดา อย่างไรเสียสายใยความรักก็ตัดไม่ขาด“พ่อดีใจที่แกกลับมา มาอยู่บ้านเรานะลูก ลูกรักของพ่อ”“แพรคงไม่กลับมาหรอก ถ้าพี่วัตไม่บังคับ”เพียงแพรยังโกรธพี่ชาย หันไปมองภวัตอย่างโมโห ก่อนไ
Read more
7
“พี่วัต”อรนภัสเหลืออดเมื่อเห็นลูกค้าทยอยออกไปจากร้านจนเหลือเขาเป็นคนสุดท้าย“ปิดร้านแล้วเหรอ มองเพลินไปหน่อย ชักเริ่มหิว”ภวัตยืนขึ้นเต็มความสูง ยืดกายบิดไปมาด้วยความเมื่อยล้าและเกียจคร้าน มองน้องสาวเพื่อนอย่างเอ็นดู“ไม่ใช่เสียหน่อย มานั่งมองอรแบบนี้ได้ยังไง”เธอถามอย่างโกรธๆ แสร้งกลบเกลื่อนอารมณ์เขินอาย“แก้วกับหวานฝากปิดร้านด้วยนะ ฉันกับเจ้านายของเธอจะออกไปทานข้าวกัน”ภวัตไม่สนใจอารมณ์ของหญิงสาวแต่ลากมืออีกฝ่ายเดินออกจากร้าน“ทานข้าวให้อร่อยนะคะคุณอรคุณวัต ทางนี้ไม่ต้องเป็นห่วง เดี๋ยวแก้วกับหวานปิดร้านให้เอง”ดอกแก้วโบกไม้โบกมือให้ทั้งสองยิ้มๆ อรนภัสทำหน้าเหลอหลาเมื่อได้ยินคำพูดของดอกแก้ว ขนาดลูกน้องคนสนิทยังญาติดีกับคนเผด็จการแบบเขา แถมยังโบกไม้โบกมืออวยพรดิบดี แล้วสองคนนี้ไปรู้จักกับเขาตอนไหน?“รู้จักกันตอนอยู่ในร้านนั่นแหละ”ภวัตเอ่ยอย่างรู้ทัน อรนภัสหันมองร่างสูงตาโต เขาพาเธอมายังรถโฟร์วิลสีดำมันเงา จับเธอยัดใส่รถและรีบอ้อมมาประจำที่คนขับ“ใครบอกว่าอรจะไปกับพี่”เธอหน้างอเมื่อเขาไม่ถามเธอสักคำว่าต้องการไปกับเขาหรือเปล่า“ไม่มีใครบอก ขึ้นรถมาแล้วลงไม่ได้”ภวัตพูดขึ้นหันไปส่งสาย
Read more
8
เธอถามอย่างไม่แน่ใจ เขาจ้องนิ่ง แล้วยกน้ำขึ้นดื่มแต่ไม่ตอบ“พี่วัต”“เรียกจัง เดี๋ยวคืนนี้ฉุดซะเลย”เขาหันมามอง เธอหน้าแดงอย่างขัดใจ“เวลาหน้าแดงน่ารักนะ อย่าไปหน้าแดงให้ใครเห็นล่ะ”“ทำไม พี่วัตหวงเหรอคะ” เธอตอบอย่างรู้ทันบ้าง“เปล่า เดี๋ยวเค้าจะคิดว่าปวดห้องน้ำ”“พี่วัต! อรจะโกรธแล้วนะคะ”อรนภัสเอ่ยเตือนเขาว่าเธอกำลังจะโกรธ ภวัตกระตุกยิ้มตาพราว“อาหารมาแล้ว ทานเถอะพี่หิวจะแย่”เขาเปลี่ยนเรื่องเมื่อเห็นพนักงานยกอาหารมาเสิร์ฟพร้อมเบียร์เย็นๆ หนึ่งเหยือก“ดื่มเบียร์ไหม” เขาเอ่ยถามสาวน้อยตรงหน้า“ไม่ค่ะ อรไม่ชอบเครื่องดื่มแอลกอฮอล์” เธอส่ายหน้าปฏิเสธ“ดีแล้ว” นายหัวหนุ่มพยักหน้ารับรู้“พี่วัตไม่ชอบผู้หญิงเมาใช่ไหมล่ะคะ ผู้ชายมักไม่ชอบให้ผู้หญิงเมา มันดูไม่ดี แต่ผู้ชายเมาได้ เจ้าชู้ได้ สูบบุหรี่ได้ ไม่ยุติธรรมเอาเสียเลย”“เปล่าหรอก ถ้าอรเมาพี่จะลากขึ้นเตียงคืนนี้”“แค่กๆๆ พี่วัต”อรนภัสหน้าแดงซ่าน สำลักข้าวที่ทานเข้าไป มองเขาตาเขียวปั๊ด“ผู้หญิงเวลาอยู่กับผู้ชายที่ไม่ใช่สามี ไม่ควรเมาหัวราน้ำ รู้อยู่ว่าไม่ปลอดภัย เมาแล้วขาดสติ”เขาเอ่ยเตือนเหมือนสั่งสอน “แต่ถ้าอยากเมาก็ได้นะ”“อ้าว…”อรนภ
Read more
9
ภวัตนั่งสนทนากับผู้ใหญ่ทั้งสองครู่ใหญ่ ก่อนจะขอตัวกลับ“ผมกลับก่อนนะครับ” ชายหนุ่มยกมือไหว้ผู้ใหญ่ใจดีทั้งสอง“เดินทางปลอดภัยนะ” ไกรสรพยักหน้าให้อย่างยิ้มแย้ม“ขอบคุณครับ” ภวัตกล่าวขอบคุณว่าที่พ่อตา “ยัยหนูไปส่งพี่เขาสิลูก”ไกรสรหันไปบอกบุตรสาวที่นั่งอยู่อีกด้าน อรนภัสเดินออกมาส่งภวัตตามคำบอกของบิดา“ไม่ต้องทำหน้าเศร้าแบบนั้นก็ได้”ภวัตล้วงมือในกระเป๋ากางเกงยีนส์ขณะพิงรถมองเธอนิ่ง อรนภัสเผลอยกมือขึ้นลูบแก้มตัวเองไปมา“ไม่ใช่เสียหน่อย” หญิงสาวเอ่ยแก้ตัวอย่างขวยเขิน“ไม่ใช่แล้วลูบแก้มตัวเองทำไม” เขาเย้า“ไม่พูดด้วยแล้ว ขับรถดีๆ นะคะ”“นี่ถึงกับไล่กันเลยเหรอ คนอะไรไม่ยอมรับความจริง”อรนภัสโบกมือไปมาเป็นเชิงลา แต่ในความคิดของชายหนุ่มมันคือการไล่ทางอ้อม ภวัตนึกเข่นเขี้ยวอยู่ในใจ คอยดูนะ แต่งงานเมื่อไหร่เขาจะเอาคืนทบต้นทบดอกเลยหญิงสาวมองตามรถโฟร์วิลที่แล่นออกไปจากบ้านหลังใหญ่ ก่อนจะเดินเข้าบ้าน บิดามารดาที่นั่งอยู่ต่างเรียกเธอไปถามเรื่องของภวัต เธอตอบตามความจริง ดูท่านทั้งสองจะชอบอกชอบใจชายหนุ่มเสียเหลือเกิน และเพิ่งรู้ว่าภวัตมาเป็นแขกของบ้านหลายครั้ง แปลกมากที่เขาคลาดไม่เจอกับเธอเลยสักคร
Read more
10
“นึกว่าเมียจะยืนเป็นตุ๊กตาหน้าร้านอยู่แบบนั้น เห็นไม่ขึ้นรถมาเสียที” ภวัตหัวเราะชอบใจ ขับรถออกไปจากบริเวณร้าน“บอกแล้วไงว่าอรยังไม่ได้เป็นเมียพี่วัตนะ” เธอว่าให้“กำลังจะเป็น พี่หาฤกษ์หมั้นได้แล้วนะ หมั้นแล้วแต่งเลย”“เร็วจังเลยค่ะ” อรนภัสตาโตหันไปมอง“ช้าจะตาย อยากกอดเมียปล้ำเมียจะแย่”“พี่วัตน่ะ พูดอะไร คนบ้าๆๆ”อรนภัสตีแขนล่ำๆ ให้หลายที หน้าแดงแล้วแดงอีก ภวัตหัวเราะชอบใจ อยากจะปล้ำจูบนัก เดี๋ยวเถอะแม่ตัวดี มาทำหน้าแดงใส่“จะพาไปกินข้าว แล้วอยากไปไหนต่อหรือเปล่า พี่เคลียร์งานเรียบร้อยแล้ว มีเวลาให้อรเป็นเดือนๆ เลยนะ”“โห... คนอู้งาน” อรนภัสตาโต แต่ก็พอใจในคำพูดของชายหนุ่ม“ไม่ชอบหรือไงที่พี่มาหา”“ไม่ได้บอกว่าไม่ชอบเสียหน่อย” อรนภัสอุบอิบตอบ“อะไรนะ อยากให้พี่มาหาทุกวันเหรอ” คนอยากแหย่พูดขึ้น“อรไม่ได้พูดแบบนั้นนะ อย่ามาทำเนียน” เธอว่าให้แบบงอนๆ“กินข้าวเสร็จเดี๋ยวพาไปดูหนัง”ภวัตบอกหญิงสาวที่แสนคิดถึงข้างกาย เขาไม่เคยจีบหญิงมาก่อนเพราะในชีวิตมีแต่งานกับงาน ไม่เคยคิดว่าการจีบกันต้องไปทำอะไรพวกนี้ด้วย ลองสอบถามน้องสาวดู ยัยตัวแสบบอกเขาเอาไว้ว่าให้ทำแบบนี้ ผู้หญิงชอบให้เอาอกเอาใจ เสมอ
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status