ยอดดวงใจคนเถื่อน

สามปีก่อน...“ดีใจที่ได้เจอนายอีกครั้ง”กฤษณะตบไหล่เพื่อนเบาๆ ขณะพาเข้าบ้านหลังใหญ่“ฉันก็ดีใจเช่นกัน บ้านนายร่มรื่นดีนะ”ภวัตเอ่ยชมเมื่อมองไปรอบบ้าน“นายเข้าไปพบพ่อแม่ฉันก่อน ท่านคงดีใจที่เจอนายอีกครั้ง”กฤษณะเดินนำเพื่อนไปทางหลังบ้าน ซึ่งเป็นสวนดอกไม้ที่บิดามารดานั่งพักผ่อนอยู่ ภวัตเดินผ่านห้องโถงของตัวบ้าน เขาสะดุดตากับกรอบรูปถ่ายของหญิงสาวที่กำลังฉีกยิ้มกว้างขณะนั่งอยู่บนชิงช้า กฤษณะชะงักเมื่อเห็นเพื่อนหยุดเดิน ก่อนจะมองตามสายตาของภวัต“น้องฉันเอง นายจำได้ไหม ยัยอรไง”กฤษณะยิ้มแย้มเมื่อเอ่ยถึงน้องสาวคนรอง“ส่วนโน่นนายกร นายจำได้หรือเปล่าไม่รู้”กฤษณะชี้ไปยังกรอบรูปใกล้ๆ กันซึ่งเป็นรูปของปกรณ์น้องชายคนเล็กภวัตเดินไปยังกรอบรูปของอรนภัสคล้ายคนละเมอ เขาหยิบขึ้นมาอย่างเผลอไผล ลูบไล้ไปตามโครงหน้าของสาวน้อยหน้าหวาน“ทำไมจะจำไม่ได้”ภวัตพูดกับเพื่อนแต่สายตาไม่ละจากรูปถ่ายของหญิงสาวนามว่าอรนภัส“นี่! แก อย่าบอกนะว่า...” กฤษณะมองอาการของเพื่อนตาโต“ฉันชอบน้องนายว่ะกฤษ ขอจองได้ไหมวะ”“จอง!!” กฤษณะทวนคำของเพื่อน“จองไปเป็นเมีย!!!”คำตอบของเพื่อนทำให้กฤษณะตกใจ เงยหน้าสบตาเพื่อนนิ่ง สัมผัสได้ถ

“มีแล้ว” เธอตอบจริงจังเกินเหตุ“ตอบแบบนี้แสดงว่ายังไม่มี แต่ถ้ามีแล้วจริงๆ ไปบอกเลิกมันซะ”เขาดักคอแกมข่มขู่ หึ! ก็ไหนไอ้กฤษณะพี่ชายของเธอ มันนั่งยัน นอนยันว่าไม่มียังไงเล่า หรือจะได้ข้อมูลผิดๆ มาบอกเขา แต่เขาไม่แคร์ มีได้ก็เลิกได้ ในเมื่อยังไม่แต่งงาน เขาไม่ได้ไปพรากผัวพรากเมียใครเสียหน่อย“เอ๊ะ!” อรนภัสทำสีหน้าขัดใจ“ชื่อจริงๆ ว่าอะไรนะ บ้านอยู่ที่ไหน เดี๋ยวจะให้ผู้ใหญ่ไปสู่ขอเร็วๆ นี้แหละ อยากมีเมียไว้นอนกอดเวลาหนาวๆ อยากมีลูกวิ่งให้เต็มบ้านไปเลย”เขารุกถาม กลั่นแกล้งคนที่นั่งหน้างออยู่ตรงหน้า อรนภัสหน้าแดงแล้วแดงอีก เขาจะมาขอเธอไปเป็นเมียหรือเป็นแม่พันธุ์กันแน่“ใครเขาอยากจะไปเป็นเมียคุณ ฉันบอกแล้วไงว่ามีแฟนแล้ว”เธอเถียงเสียงแข็ง“เธอแต่งงานหรือยังล่ะ แฟนแบบไหน แค่คบกัน อยู่ด้วยกัน หรือ...” ชายหนุ่มเลิกคิ้วถาม“คบกันอยู่” เธอรีบบอก“งั้นแสดงว่ายังไม่ได้แต่งงาน ฉันมีสิทธิ์น่ะสิ คบได้ก็เลิกได้ หากไปกันไม่รอด เค้าเลิกกันเยอะแยะ เลิกแล้วมาแต่งกับฉันนะ”ภวัตพูดคล้ายกวนโมโหอีกฝ่าย แต่จริงๆ เป็นการจีบเธอไปเป็นเมียอรนภัสหน้าแดงอมชมพูระเรื่อ คิดในใจว่า คนบ้า! พูดออกมาได้ แต่กลับตอบชายหนุ

“ไหนเจ้าของร้าน!”ภวัตตวาดลั่นเรียกหาเจ้าของผับ สายตาคมกริบตวัดมองร่างภูมิฐานที่เดินออกมาอย่างไม่เกรงกลัว ชายหนุ่มดึงเงินปึกนึงออกมาก่อนส่งให้“ค่าเสียหาย ที่เหลือเก็บจากไอ้หน้าอ่อนนี่ ขอเตือนว่ามึงอย่ามายุ่งกับน้องกูอีก คราวหน้าเหลือแต่ชื่อแน่”เขาพูดอย่างไม่ยี่หระ ชี้หน้าวรวุฒิที่กลัวจนลนลาน ศุภกิจ เจ้าของร้านหนุ่มรับเงินมาอย่างพึงพอใจ ไม่โวยวายเรื่องข้าวของที่เสียหายสักคำเดียว“กลับไปกินนมแม่ซะไป ถ้ายังไม่อยากตาย อย่าไปยุ่งกับผู้หญิงคนไหนอีก ทั้งๆ ที่มึงมีเมียอยู่แล้ว แล้วก็คนของมึงด้วย ไอ้พวกขยะสังคม”ภวัตหันไปชี้หน้าวรวุฒิที่สภาพดูไม่ได้ ก่อนลากน้องสาวคนสวยออกจากผับไป ท่ามกลางสายตาตื่นตระหนกของทุกคน“คุณโก้เป็นยังไงบ้างครับ”ลูกน้องของวรวุฒิเข้าไปถามเจ้านายหนุ่มทันที“เจ็บน่ะสิ ถามได้ ไอ้พวกโง่เอ๊ย! แค่นี้ก็สู้มันไม่ได้”วรวุฒิตวาดกลับ รู้สึกเสียหน้ามาก สายตามองตามไปอย่างเคียดแค้น ก่อนที่จะผวาซ้ำสองเมื่อแฟนสาวเดินเข้ามาในผับ ดีที่เพียงแพรกลับไปแล้ว ไม่งั้นงานเข้าแน่!!ภวัตพาน้องสาวกลับมาถึงคอนโด ก่อนที่จะเริ่มคุยเรื่องสำคัญ “ฉันจะพาแกกลับบ้าน” เสียงดุดันของพี่ชายทำให้เพียงแพรตาโต

“พี่วัต”อรนภัสเหลืออดเมื่อเห็นลูกค้าทยอยออกไปจากร้านจนเหลือเขาเป็นคนสุดท้าย“ปิดร้านแล้วเหรอ มองเพลินไปหน่อย ชักเริ่มหิว”ภวัตยืนขึ้นเต็มความสูง ยืดกายบิดไปมาด้วยความเมื่อยล้าและเกียจคร้าน มองน้องสาวเพื่อนอย่างเอ็นดู“ไม่ใช่เสียหน่อย มานั่งมองอรแบบนี้ได้ยังไง”เธอถามอย่างโกรธๆ แสร้งกลบเกลื่อนอารมณ์เขินอาย“แก้วกับหวานฝากปิดร้านด้วยนะ ฉันกับเจ้านายของเธอจะออกไปทานข้าวกัน”ภวัตไม่สนใจอารมณ์ของหญิงสาวแต่ลากมืออีกฝ่ายเดินออกจากร้าน“ทานข้าวให้อร่อยนะคะคุณอรคุณวัต ทางนี้ไม่ต้องเป็นห่วง เดี๋ยวแก้วกับหวานปิดร้านให้เอง”ดอกแก้วโบกไม้โบกมือให้ทั้งสองยิ้มๆ อรนภัสทำหน้าเหลอหลาเมื่อได้ยินคำพูดของดอกแก้ว ขนาดลูกน้องคนสนิทยังญาติดีกับคนเผด็จการแบบเขา แถมยังโบกไม้โบกมืออวยพรดิบดี แล้วสองคนนี้ไปรู้จักกับเขาตอนไหน?“รู้จักกันตอนอยู่ในร้านนั่นแหละ”ภวัตเอ่ยอย่างรู้ทัน อรนภัสหันมองร่างสูงตาโต เขาพาเธอมายังรถโฟร์วิลสีดำมันเงา จับเธอยัดใส่รถและรีบอ้อมมาประจำที่คนขับ“ใครบอกว่าอรจะไปกับพี่”เธอหน้างอเมื่อเขาไม่ถามเธอสักคำว่าต้องการไปกับเขาหรือเปล่า“ไม่มีใครบอก ขึ้นรถมาแล้วลงไม่ได้”ภวัตพูดขึ้นหันไปส่งสาย

ภวัตนั่งสนทนากับผู้ใหญ่ทั้งสองครู่ใหญ่ ก่อนจะขอตัวกลับ“ผมกลับก่อนนะครับ” ชายหนุ่มยกมือไหว้ผู้ใหญ่ใจดีทั้งสอง“เดินทางปลอดภัยนะ” ไกรสรพยักหน้าให้อย่างยิ้มแย้ม“ขอบคุณครับ” ภวัตกล่าวขอบคุณว่าที่พ่อตา “ยัยหนูไปส่งพี่เขาสิลูก”ไกรสรหันไปบอกบุตรสาวที่นั่งอยู่อีกด้าน อรนภัสเดินออกมาส่งภวัตตามคำบอกของบิดา“ไม่ต้องทำหน้าเศร้าแบบนั้นก็ได้”ภวัตล้วงมือในกระเป๋ากางเกงยีนส์ขณะพิงรถมองเธอนิ่ง อรนภัสเผลอยกมือขึ้นลูบแก้มตัวเองไปมา“ไม่ใช่เสียหน่อย” หญิงสาวเอ่ยแก้ตัวอย่างขวยเขิน“ไม่ใช่แล้วลูบแก้มตัวเองทำไม” เขาเย้า“ไม่พูดด้วยแล้ว ขับรถดีๆ นะคะ”“นี่ถึงกับไล่กันเลยเหรอ คนอะไรไม่ยอมรับความจริง”อรนภัสโบกมือไปมาเป็นเชิงลา แต่ในความคิดของชายหนุ่มมันคือการไล่ทางอ้อม ภวัตนึกเข่นเขี้ยวอยู่ในใจ คอยดูนะ แต่งงานเมื่อไหร่เขาจะเอาคืนทบต้นทบดอกเลยหญิงสาวมองตามรถโฟร์วิลที่แล่นออกไปจากบ้านหลังใหญ่ ก่อนจะเดินเข้าบ้าน บิดามารดาที่นั่งอยู่ต่างเรียกเธอไปถามเรื่องของภวัต เธอตอบตามความจริง ดูท่านทั้งสองจะชอบอกชอบใจชายหนุ่มเสียเหลือเกิน และเพิ่งรู้ว่าภวัตมาเป็นแขกของบ้านหลายครั้ง แปลกมากที่เขาคลาดไม่เจอกับเธอเลยสักคร