Lahat ng Kabanata ng ยอดดวงใจคนเถื่อน: Kabanata 111 - Kabanata 114

“ไม่ไป”เพียงแพรตอบเสียงเรียบ รอฟังคำพูดของพี่ชาย ภวัตเอามือลูบท้ายทอยเก้อๆ ไปเหมือนกันเมื่อต้องเอ่ยประโยคที่คิดว่าจะไม่มีวันออกจากปากของเขา เขาสำนึกผิดจริงๆ ตอนนั้นไม่ได้ต้องการจะแกล้งภรรยาให้เธอเสียใจร้องไห้ แต่เพราะโกรธที่เธอทำอะไรโดยพลการไม่ปรึกษาเขาเลย เขาคิดว่าทำแบบนั้นต่อไปเธอจะไม่กล้าขัดเขาอีก ถึงตอนนี้เขารู้แล้วว่ามันไม่ใช่ ต่อไปสัญญากับตัวเองว่าจะไม่ทำให้เธอเสียใจอีก มีอะไรก็จะพูดกันให้รู้เรื่อง ครั้นจะให้เขาเอ่ยออกมาตรงๆ มันก็กระไรอยู่“ไม่ได้ข่าวคราวพี่สะใภ้แกเลย”ภวัตพูดขึ้นลอยๆ เพียงแพรกับภูวดลมองหน้ากันยิ้มๆ“อืม คิดถึงเค้าล่ะสิ” น้องชายและน้องสาวรับคำ ก่อนจะพูดพร้อมกัน รอฟังพี่ชายขี้เก๊กพูดต่อ“ก็คิดถึงเค้า ป่านนี้เป็นไงบ้างก็ไม่รู้ คิดถึงยัยหนูด้วย หายโกรธหรือยังก็ไม่รู้ หรือว่ายังโกรธอยู่”ภวัตพูดเก้อๆ เมื่อต้องเอ่ยความในใจให้น้องๆ ฟัง“รักเค้ามากเหรอพี่อรน่ะ”“รักสิ รักยิ่งกว่าอะไรเลย ไม่รักจะไปจีบไปขอแต่งงานเหรอไง เกิดมาเคยจีบใครที่ไหนล่ะ”ภวัตคิดว่าการที่พูดออกมาตรงๆ ก็ไม่เห็นจะเสียศักดิ์ศรีอะไรมาก น้องๆ ทั้งสองดูจะยิ้มกว้าง ไม่ได้ล้อเลียนอะไรเขาเลย“แล้วสำนึกเปล่

ภวัตก้มใบหน้าเข้าหาซอกกายสาวเมื่อจับขาทั้งสองแยกออก เขาดูดิบเถื่อนรุนแรงไร้การเล้าโลม อรนภัสสะดุ้งสุดตัวเมื่อเส้นไหมสีอ่อนถูกขยุ้มแล้วดึง ฟันขาวสะอาดขบกัดติ่งเกสรสาวอย่างมันเขี้ยว สะโพกสาวลอยเด่น สะบัดใบหน้าไปมารอรับการลงโทษที่แสนหวามอย่างต่อต้านไม่ไหวอรนภัสจิกมือไปกับที่นอนบ้าง สอดเข้าในกลุ่มผมดกหนายาวประบ่าของเขาบ้างตามแรงอารมณ์ จมูกโด่งฝังเข้าในยอดเกสรสาวแล้วปาดเลียรุนแรงซุกซอนซอกไซ้เข้าออกด้วยลิ้นที่บิดเป็นเกลียวแข็งกร้าวสากร้อนจนอรนภัสแทบคลั่ง หวีดร้องติดกันหลายๆ ครั้งพร้อมกับเสียงหอบกระตุกเยือกเมื่อไปถึงจุดหมายอย่างร้อนแรง ริมฝีปากขบเข้าหากัน มือสั่นเทายังวางอยู่บนศีรษะของสามีเมื่อเขาดูดกลืนน้ำหวานที่หลั่งรินออกมาต้อนรับจนเหือดแห้งลิ้นหนายังแช่ฝังอยู่ในกายภรรยา ภวัตผละห่างลากลิ้นสัมผัสขึ้นไปโดยการปาดเลียไล้กลุ่มไหมเส้นสวยที่ยุ่งเหยิงพอสมควร ไม่นานมันก็เปียกชื้นแนบไปกับสวนกุหลาบที่เปิดเปลือยอย่างเร้าใจของผู้เป็นเจ้าของอรนภัสแขม่วหน้าท้องแบนราบเมื่อปลายลิ้นวนไปทั่วอย่างมีชั้นเชิง สะดือสวยถูกความร้อนชื้นวนรอบจนหดเกร็ง อกอวบเป็นสิ่งต่อไปที่เขาทาบทับขึ้นมากลืนกิน หญิงสาวสะดุ้งเมื่