Semua Bab ยอดดวงใจคนเถื่อน: Bab 51 - Bab 60

“โอ๊ย! เจ็บนะอีตาบ้า ถ้าเค้าไม่ยอมให้กันท่าออกไปล่ะ ดูๆ ไป พี่สาวนายท่าจะชอบพี่ชายฉันนะนั่น” วนิดาแสดงความคิดเห็นอย่างใจคิด“ไม่รู้ละ พี่ชายเธอน่ากลัวซะขนาดนั้น”“จริงๆ แล้วพี่หนึ่งกับพี่สองใจดีนะ”วนิดากอดอกชมพี่ชายทั้งสอง“อ้าว... ไหงเมื่อกี้พูดอีกอย่างล่ะ”ภูวดลดึงผมเปียของเด็กสาวอีกรอบ วนิดาหันมาบิดแขนชายหนุ่มจนเขียว“โอ๊ย!!! เจ็บนะยัยเบื๊อก”“เออ... จะได้รู้ว่าคนอื่นเจ็บเป็นไง ดึงอยู่ได้”เด็กสาวมองอีกฝ่ายสายตาวิบวับ เธอกับภูวดลเจอกันโดยบังเอิญ เธอกับเขาอายุเท่ากัน เขาเรียนอยู่ปวช. ปี3 เธอเรียนอยู่ม.6 การเจอกันครั้งแรกจะเรียกว่าความบังเอิญหรืออะไรไม่ทราบได้ เธอกับเขาเดินชนกัน ก่อนจะมีปากเสียง แล้วมีวัยรุ่นคนหนึ่งมากระชากกระเป๋าโทรศัพท์ที่เธอห้อยคล้องคอเอาไว้ ภูวดลจึงวิ่งกวดตามไปเอาคืนให้ หลังจากนั้นเธอกับเขาจึงได้ทำความรู้จัก จนรู้ว่าครอบครัวไม่ลงรอยกัน ภูวดลกับวนิดาคิดเหมือนกันคือเรื่องในอดีตที่บรรพบุรุษไม่ถูกกันมันไม่ใช่เหตุผลที่เขาและเธอจะต้องเป็นศัตรูเหมือนรุ่นบิดาเสียหน่อยทั้งสองจึงได้ไปสืบความเป็นมาในอดีตว่าเหตุใดครอบครัวจึงไม่ลงรอยกัน ต้นตอของเรื่องทั้งหมดก็คือการอยากเอาช

“ยังไม่นอนเหรอคะคุณดา”“อุ๊ย! ดาตกใจหมดเลยค่ะน้าเขม”พีรดาอุทานเมื่อเธอกำลังคิดอะไรเพลินๆ ก็สะดุ้งเพราะเสียงถามของมารดาเลี้ยงที่เดินมาเงียบๆ“ขวัญอ่อนเสียจริงคุณดานี่ นอนไม่หลับเหรอคะ”เขมจิราไม่ปล่อยให้ความสงสัยผ่านเลยไป“อากาศร้อนน่ะค่ะ ดาเลยออกมายืนรับลม แต่กำลังจะขึ้นนอนแล้วค่ะ” พีรดาเอ่ยบอกยิ้มๆ“ดูคุณดาเหมือนมีอะไรในใจ ถ้าไว้ใจน้าก็เล่าให้ฟังได้นะคะ เผื่อได้ระบายความอัดอั้น”เขมจิราพูดไล่หลังลูกเลี้ยงไป พีรดาชะงักก่อนพูดเสียงราบเรียบตอบกลับมา “ไม่มีอะไรหรอกค่ะ ดาไปนอนก่อนนะคะ”‘แต่ฉันอยากให้มี อาการของเธอน่ะฉันพอจะเดาออกว่าคืออะไร’เขมจิราเหยียดยิ้มก่อนจะเดินเข้าบ้านบ้าง แค่รอจังหวะเท่านั้น อีกไม่นานเธอจะทำให้บ้านหลังนี้ลุกเป็นไฟ ในเมื่อเธอไม่มีความสุข ใครก็อย่าหวังว่าจะมีความสุขไปได้เลยภวัตที่ยืนรับลมอยู่ตรงระเบียงขณะรอภรรยาออกมาจากห้องน้ำหรี่ตามองเงาของใครคนหนึ่งที่คลุมหัวเดินหันซ้ายแลขวาไปอีกด้าน คืนนี้แหละเขาต้องรู้ให้ได้ว่าใคร!อาการรีบร้อนของสามีทำให้อรนภัสที่เพิ่งออกมาจากห้องน้ำเอ่ยถามด้วยความประหลาดใจ“ดึกแล้ว พี่วัตจะไปไหนเหรอคะ”“พี่จะลงไปข้างล่างหน่อย อรเข้านอนไปก่อน

พีรดาเพิ่งรู้ว่าความรักมันให้ความรู้สึกเช่นนี้ เธอเชื่อคำพูดของเขมจิราที่ว่าคนเรารักกันมันเป็นเรื่องของคนสองคน และครั้งนี้เธอจะขอตามใจตัวเองสักครั้ง หลังจากตามใจคนอื่นมานานพักหลังพี่ชายยุ่งกับงานในสวนในไร่ และการแปรรูปผลิตภัณฑ์ต่างๆ แล้วนำไปทดลองกับคนงาน ซึ่งถือว่าเป็นกลุ่มตัวอย่างที่ดีเยี่ยม พี่สะใภ้สามารถเก็บตัวอย่างได้ง่ายและแม่นยำ พี่ชายคงคิดว่าเธอไม่มีอะไรน่าห่วงเท่าภูวดล จึงหันไปเคี่ยวเข็ญภูวดลกับกันต์เพื่อให้เรียนรู้งานแทน แม้กระนั้นก็ยังสอบถามความเป็นไปของเธออยู่ไม่ขาด ทำให้เธอมีโอกาสใกล้ชิดกับเขมจิรามากขึ้น และได้มีโอกาสลักลอบมาหาไวกูรณ์ได้สำเร็จในครานี้ส่วนเพียงแพรช่วงนี้ดูตั้งใจเรียนกว่าแต่ก่อน เมื่อทุกคนเอาแต่ยุ่งเรื่องของตัวเองทำให้พีรดาได้คุยโทรศัพท์กับไวกูรณ์มากยิ่งขึ้น และยังแอบคุยเหมือนเดิมไม่ให้ใครได้เห็น ความสนิทสนมแน่นแฟ้นจึงเพิ่มขึ้นตามลำดับ เวลาเธอเหงาก็ได้ไวกูรณ์ที่คอยพูดคุยด้วยให้คลายเหงา เพียงแค่ได้ยินเสียงหัวใจสาวก็เต้นไหวรุนแรงแทบทะลุออกมานอกอก อาการแบบนี้น่ะเหรอเค้าเรียกว่ามีความรัก ไม่ว่ายามไหนจะตื่นจะนอนเธอก็เห็นแต่ใบหน้าเขาอยู่ในห้วงความนึกคิดและความรู

พวกมันผลักร่างของเพียงแพรออกห่าง หญิงสาวรีบถลาเข้ามาดูลูกน้องคนสนิทของพี่ชาย“เป็นยังไงบ้าง” เธอถามอย่างห่วงใย“ผมยังไม่ตายก็แล้วกัน”อินทราตอบ มือยกขึ้นกุมหัวที่มึนๆ มองหญิงสาวตรงหน้าก่อนเสมองไปทางอื่น ยิ่งสายฝนตกลงมาแบบนี้ เสื้อผ้าของเพียงแพรก็ยิ่งแนบชิดกับเรือนกายมากขึ้น“อุ๊ย!” เพียงแพรตะปบเสื้อผ้าขาดวิ่นของตัวเอง“ผมไม่อยากมองหรอกคุณแพร”เขาประชด พยายามลุกขึ้น ถึงเธอจะหมั่นไส้แต่ก็ช่วยประคอง อย่างน้อยเขาก็เป็นคนช่วยชีวิตเธอเอาไว้“ไม่ต้อง”“นึกว่าอยากจะแตะต้องหรือไง”เพียงแพรเชิดหน้าใส่เมื่อเห็นอีกฝ่ายหมางเมินใส่เธอ“ผมก็ไม่อยากให้แตะ ผู้ชายกลัดมันพวกนั้นมาจากไร่ศัตรู คุณเรียกให้พวกมันมาฟัดคุณถึงที่เลยเหรอ ทำไมไม่หาให้มันไกลๆ หน่อยล่ะ”“ปากเสีย นายนี่มัน!”เพียงแพรอยากกรีดร้องเมื่อได้ยินวาจาเชือดเฉือนนั้น“ผมพูดความจริงทำเป็นรับไม่ได้”ร่างสูงเดินกลับไม่หันมาสนใจเธออีกเพียงแพรโมโห เธอแกล้งร้องก่อนจะล้มลงไป “โอ๊ย”“เป็นอะไรอีกล่ะ อย่ามาทำสำออยนะครับคุณแพร ผมไม่ตลกด้วย” แม้ปากจะพูดไปอีกอย่างแต่เดินกลับมาดูนายสาว“ฉันขาแพลง เจ็บจริงๆ นะ ไม่ได้แกล้ง”เธอพูดเสียงสูง อินทราถอนใจพรืดก่

“พี่วัตรับไม่ได้ใช่ไหม ถึงแพรจะอยู่ไกลแต่รู้ว่ามันเป็นยังไง แล้วที่พูดว่ามันไปนอนกับผู้ชายมา พี่เห็นหรือไง”เพียงแพรย้อนพี่ชายบ้าง แม้ลึกๆ จะหนักใจกับร่องรอยมากมายบนเรือนร่างของพีรดาที่โผล่พ้นเสื้อออกมา ยังคิดว่าผู้ชายคนนั้นจงใจทิ้งร่องรอยไว้ให้ดูต่างหน้า“สภาพมันไง”ภวัตพูดเสียงเครียด ลำคอ แขนและอีกหลายจุด ที่มันทิ้งร่องรอยเอาไว้ เขาเป็นผู้ชายทำไมจะไม่รู้ว่าจงใจแค่ไหน“พี่เก่ง” เพียงแพรประชดให้“ว่าแต่แกเถอะรู้เรื่องที่บ้านได้ไง”ภวัตหันมาถามน้องสาว ไม่ปล่อยความสงสัยให้ผ่านเลยไปง่ายๆ“โห... เชื่อเลยพี่วัต ฉันไม่ได้ตาบอดนะ เพื่อนฉันก็เรียนอยู่นี่”เพียงแพรตอบอย่างอวดอ้าง นานๆ เธอจะทำให้พี่ชายทึ่งในความสามารถของเธอบ้าง“เห็นแกอยากไปเรียนกรุงเทพฯ” ภวัตอดว่าน้องสาวไม่ได้“อย่าเอาเรื่องเก่ามาเล่า” เพียงแพรหน้างอใส่พี่ชาย“ถ้าฉันไม่ไปลากแกกลับมาคงโดนสาดน้ำกรดหน้าเละไปแล้ว ไปชอบแฟนคนอื่น”“ไอ้หน้าปลาช่อนนั่นเหรอ หึ! บอกแล้วไงว่าไม่ชอบมันสักหน่อย แต่ก็ขอบใจในบุญคุณของพี่วัต ขอย้ำเลยว่าฉันไม่ได้ชอบมัน ชัดไหม”เพียงแพรถอนใจพรืดเมื่อเอ่ยถึงวรวุฒิ แต่ต้องขอบคุณภวัตจริงๆ ที่ไปช่วยเธอไว้ทัน ไม่อย่