บททั้งหมดของ เชลยทรายทาสชีคเถื่อน: บทที่ 11 - บทที่ 20

เธอพยายามผลักไสเขาลงจากตัว แต่ความแข็งแกร่งกลับยิ่งใหญ่สอดลึกในเรือนร่างอีกครั้ง มาราตีได้แต่ตาโตสะท้อนหวาดกลัวมองร่างใหญ่ด้วยความตกตะลึงในความองอาจที่แกร่งกล้าขึ้นมาอีกครั้ง“เจ้าไม่ต้องรีบตายไปหรอกแม่นางบำเรอ ข้ายังไม่เพียงพอในรสรักที่จะได้จากเจ้าสักนิด ข้ายังมีแรงเหลือเฟือที่จะกลืนกินเจ้าทั้งคืน หรืออีกครึ่งค่อนวันที่จะเสพสุขบนร่างกายเจ้า” ชีคหนุ่มไล้มือบนใบหน้างดงามแล้วลงทัณฑ์โดยการกดคลึงเรือนกายแกร่งเป็นการสำทับ มาราตีครางเครือสั่นเทิ้มอย่างควบคุมไม่ได้ กัดริมฝีปากจนเจ็บ แม้จะข่มอารมณ์หวามไว้แค่ไหนก็ทำได้แค่เพียงครู่เท่านั้น ทุกอย่างเหมือนเตรียมระเบิดออกมาทุกครั้งที่เขาสอดแทรกเรือนกายกดย้ำซ้ำแล้วซ้ำเล่า“คนไม่มีหัวใจ ข้าเจ็บปวดแทบทนไม่ไหวอีกแล้ว ท่านควรปล่อยข้าให้ข้าพักบ้าง” เธอโอดครวญ“เรื่องของเจ้า ไม่ใช่เรื่องของข้า ตอนนี้ข้าอยากให้เจ้าใช้สิทธิ์นางบำเรอให้คุ้มค่า ที่สำคัญเจ้าต้องการให้ข้าจากไปจริงรึ หากจริง...เหตุใดถึงได้รัดข้าแน่นเป็นจังหวะรุนแรงเหมือนกลัวข้าจากไปเช่นนี้เล่า” คำพูดนั้นทำให้หญิงสาวหน้าแดงก่ำ ยิ่งพยายามฝืนกายมากขึ้น แต่ยิ่งฝืน...เขายิ่งครางแสดงสีหน้ากระสันซ่าน

ท่านพ่อ... ท่านผิดเองที่ยกตำแหน่งอันทรงเกียรตินี้ให้อัสมิน และท่านพี่... ท่านพี่ก็ผิดที่อ่อนแอ ข้าต่างหากที่สมควรปกครองชนเผ่ากัวลา และเป็นประมุขของซาล ข้าต่างหากเพื่อชดเชยความผิดของข้า ข้าได้เลี้ยงมาราตีจนเติบใหญ่และดูแลนางเป็นอย่างดีแล้ว หวังว่าท่านคงให้อภัยในสิ่งที่ข้าทำ อับดุลอาซิกล่าวขอโทษบิดาและพี่ชายในใจแม้ต้องการอำนาจ แต่ความสำนึกผิดของชีคแห่งกัวลาก็ยังเกาะกินใจเขาอยู่ตลอดเวลา สิ่งนี้ถูกเก็บงำไว้ภายใต้ความเลือดเย็นที่เขาได้หยิบยื่นความตายให้แก่ผู้เป็นพี่ชายแท้ๆความเย็นของน้ำจากผ้าผืนน้อยทำให้มาราตีค่อยๆ ได้สติ สิ่งแรกที่เธอเห็นคือยะห์นา ร่างงามโผเข้ากอดคนสนิทแนบแน่น เนื้อตัวสั่นเทาจนสะท้าน ความดีใจที่ได้เห็นคนที่เลี้ยงดูมาตั้งแต่แบเบาะทำให้หญิงสาวเผลอสะอื้นออกมา“ท่านเป็นเช่นไรบ้าง เงียบเสียคุณหนู จงอย่าได้ร้องไห้เช่นนี้อีก ท่านไม่ใช่คนอ่อนแอ ที่สำคัญท่านไม่เคยอ่อนแอ ข้ารู้” ยะห์นาปลอบประโลมนายสาวด้วยความห่วงใย เห็นร่องรอยบนเรือนร่างและจุดอ่อนไหวของร่างกายที่นางทำความสะอาดให้จนหมดสิ้นก็นึกเอ็นดูและสงสารยิ่ง“ข้าอยากไปจากที่นี่ ยะห์นาท่านได้ยินสิ่งที่ข้าขอหรือไม่ ข้าไม่อยากอ

แต่พอเธอคลายตัวออกขณะที่เขายอมถอนถอดปลายลิ้นร้อนที่เป็นเกลียวแข็งสอดแทรกเข้ามา คนที่รอจังหวะก็โจนจ้วงเข้าสู่ช่อดอกไม้แสนสวยอย่างทันท่วงที ด้วยชั้นเชิงที่เหนือกว่าหลายเท่าตัวนัก“โอ้ว...” หญิงสาวกระตุกร่างครางยาวเลยเมื่อความอ่อนนุ่มผสมกับความแข็งแกร่ง ลิ้นนุ่มเข้ามาสำรวจเส้นทางรักที่ยังอุดมไปด้วยหยาดน้ำหวานไหลซึมไม่ขาดสาย ใบหน้าสวยคมซึ้งส่ายสะบัดไปมาทั่วหมอนกว้างจนเส้นผมสีนิลขยายไปทั่วอย่างสุดกลั้นเขาเร่งเร้าจังหวะมากขึ้น รับรู้ถึงอาการสั่นไหวของเรือนร่างสาวตอบรับสัมผัสการสอดประสานของเรียวลิ้นใหญ่ ร่างน้อยครางสะอื้นยอมรับว่าสุขสมประหลาด เสียงหวีดร้องติดกันหลายครั้งทำให้เขารับรู้ว่าเธอกำลังเยือนดินแดนฉิมพลีแห่งความหฤหรรษ์แล้วนั่นเองแรงหอบสะท้านทำให้ทรวงอวบสะท้อนขึ้นลง เขาเงยหน้ามองอย่างหลงใหล ดวงตาคมกริบสีเหล็กเปล่งประกายวาบหวามด้วยความพึงพอใจ ใบหน้าชีคหนุ่มก้มลงเก็บกวาดหยาดน้ำผึ้งหวานทุกหยดที่ไหลซึมออกมาจนเหือดแห้ง ก่อนหันไปเชยชิมกับปทุมถันอวบใหญ่ทั้งสองที่ยังสั่นไหวยั่วตายั่วใจมือเรียวสอดเสยในเรือนผมดกหนาด้วยความเสียวซ่าน ทันทีที่ริมฝีปากร้อนดูดกลืนความอวบอิ่มของเต้าทรวง ปลายลิ้นทำ

เจ้าขาดเหลืออันใดให้บอกพี่กิมรอกับพี่รานีได้ตลอด ข้าจะหาสิ่งที่เจ้าต้องการมาให้” เขาพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนและห่วงใย“พี่กิมรอกับพี่รานีดีกับข้าเหลือเกิน แค่นี้ข้าก็เกรงใจมากพอแล้ว อย่าให้ทั้งสองต้องลำบากอีกเลย ข้าอยู่ที่นี่สุขสบายดี ทั้งสองดูแลข้าเป็นอย่างดี ท่านอย่าได้ห่วงกังวลไปเลย” ซูไรดายิ้มให้คนรักแม้จะเป็นรอยยิ้มเศร้าสร้อย แต่เขาเชื่อว่าหญิงสาวจะอยู่ที่นี่อย่างปลอดภัย“ได้ยินเจ้าบอกว่าสุขสบายดีข้าก็หายห่วง ส่วนปัญหาทุกอย่างข้าจะหาทางแก้ไขเอง อย่างไรเสียมาราตีก็ถือว่าเป็นน้องสาวคนหนึ่งของข้า” ฮาฟิซให้คำมั่นกับคนรัก เพราะเขาก็รักมาราตีเหมือนน้องสาวแท้ๆ แม้จะไม่ใช่สายเลือดเดียวกันก็ตาม“ข้าฝากพี่ด้วย อย่างไรเสียรตีก็เสียสละเพื่อข้า” ซูไรดากุมมือคนรักแน่น ก่อนนำมาวางประทับที่แก้มนวลฮาฟิซไล้นิ้วไปมาด้วยกิริยาทะนุถนอม“ข้าต้องไปแล้ว เจ้าดูแลตัวเองให้ดี ข้าสัญญาว่าจะช่วยรตีให้จงได้” เขาประทับจุมพิตที่หน้าผากมนด้วยความรักหมดหัวใจ“ข้าจะรอ... พี่ฮาฟิซ” ซูไรดากอดรักชายคนรักอีกครั้งด้วยหัวใจที่เปี่ยมไปด้วยรัก“ชีคอัฟฟานไม่ได้ประหารรตีจริงๆ ใช่ไหม” อับดุลอาซิถามบุตรชายคนเดียวด้วยน้ำเสียงเ

ลิ้นสีสดเผลอตวัดออกมาเลียริมฝีปากด้วยความเผลอไผล แต่เป็นกิริยายั่วเย้าจนเขาอยากลากเธอขึ้นเตียงเสียจริง“เวลาทำความสะอาดแล้วมองด้วยสิ ยังไงเจ้าก็ต้องใช้งานอีกนานทำความคุ้นเคยกันเอาไว้ต่อไปจะได้เชื่อง และให้เจ้ารังแกได้ตามใจชอบ” เขายั่วด้วยดวงตาเป็นประกายคำพูดน่าเอาอะไรทุบหัวนั้นทำให้มาราตียิ่งหันหน้าหนี แต่มือยังจับเอาไว้ไม่ยอมขยับ แถมยังรู้สึกว่ามันจะร้อนและขยายขนาดขึ้นอีกจนน่ากลัว เธอกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอที่แห้งผาก กายสาวร้อนรุ่มแทบนั่งไม่ติด ใจหนึ่งอยากให้เขาฝากฝังเข้ามาในร่าง ใจหนึ่งก็อยากหนีหายไปให้รู้แล้วรู้รอด ความคิดสับสนตีกันยุ่งเหยิงไปหมด จนน่าเวียนหัวอัฟฟานใช้มือวางทับบนมือเธอแล้วให้ขยับรูดขึ้นลงตลอดความยาว คนสอนควบคุมทุกจังหวะอย่างกระชั้นชิด แถมยังพูดกำกับเสียดิบดี“อุ๊ย!”หญิงสาวอุทานหน้าแดงกว่าเดิมเสียอีก มืออีกข้างของเขาจับกระชับที่คางมนให้ก้มมองสิ่งที่ปรนนิบัติอยู่มาราตีหลับตาแน่นต่อต้านสิ่งที่เขาต้องการ แม้อยากมองแทบขาดใจก็ตามที“มอง”น้ำเสียงเข้มบ่งบอกถึงอำนาจและความเอาแต่ใจ ทำให้เธอยิ่งหลับตาแน่น ต่อต้านเต็มกำลัง“ข้าบอกให้เจ้ามอง” อัฟฟานย้ำอีกครั้งยิ่งสั่ง ยิ่