บททั้งหมดของ เชลยทรายทาสชีคเถื่อน: บทที่ 51 - บทที่ 60

อยากกลืนกินขบเม้มให้สาแก่ใจ ลิ้นใหญ่สากร้อนเลียริมฝีปากด้วยกิริยาโหยหิว หญิงสาวมองอย่างร้อนผ่าว รับรู้ถึงสิ่งที่เขาจะกระทำ เขาซุกซบเข้าหานวลเนื้อสาวอย่างไม่รอช้าเมื่อได้ชื่นชมความงดงามจนพอใจแล้ว เรียวลิ้นสอดเสยเข้าสู่กายสาวกระแทกกับปุ่มเสน่หาที่เต่งตึงรอรับอยู่ภายในมาราตีจิกผมชายหนุ่มแนบแน่นกดใบหน้าให้แนบชิดสนิทเสน่หา หยัดกายสาวสะท้านไหวหวามเข้าหาอย่างสุดกลั้น เสียงครวญครางหวานกระเส่าเร่งเร้าให้เขาดูดเม้มยอดเกสรสวยแรงขึ้นเรื่อยๆ เธอหยัดสะโพกขึ้นลงอย่างรัญจวน น้ำทิพย์ที่ซุกซ่อนอยู่ในแอ่งน้ำหวานภายในกลั่นกรองออกมาให้เขาเชยชิม ความหอมกรุ่นเอร็ดอร่อยทำให้ต้องกลืนกินอย่างตะกละตะกลามทุกหยาดหยดมาราตีทิ้งกายบนเตียงกว้าง ละมือจากเรือนผมดกหนาของชายหนุ่ม หอบสะท้านระทวยเมื่อความสุขแล่นมาปะทะเรือนร่างสาวเต็มที่ ปทุมถันอวบงามที่สะท้านขึ้นลงตามแรงหายใจทำให้เขาก้มมองอย่างเสน่หา ช่างเป็นภาพที่น่ามองอย่างที่สุด ชายหนุ่มกอบกุมความอิ่มเต็มนั้นไว้ด้วยมือใหญ่ทั้งสองข้าง ก้มลงดูดเม้มเหมือนทารกน้อยผู้อดอยากหิวโซ หญิงสาวหายใจกระเส่ายิ่งขึ้น“รตี” คำเรียกขานของเขาทำให้เธอต้องก้มมองความองอาจที่ประกาศศักดาอยู่

ริมฝีปากร้อนกลับไปควานหาความหวานอีกครั้ง หญิงสาวขยับกายแอ่นหยัดหาเขาทั้งล่างทั้งบน เขาหยุดผ่อนแรงและโหมกระหน่ำเต็มแรงรัก เธอละมือจากการเท้าแขนบนเตียงโอบรัดร่างของเขาแนบอกอย่างสาสมใจ ใบหน้าสวยหวานสะบัดไปมาด้วยความกระสันซ่านอีกครั้ง“ข้าไม่ไหวแล้ว” เธอเกร็งร่างกระตุกอีกรอบใหญ่ กอดเขาแน่นทั้งร่างชายหนุ่มอุ้มร่างสาวขึ้นจากเตียงนอนกว้างในท่าที่ยังสอดประสานกายกันอยู่เช่นนั้นลมหายใจทั้งคู่หอบกระเส่าเมื่อเดินไปรอบห้อง เธอกัดบ่าแกร่งเขาสลับกับครางครวญเมื่อเขายกร่างสาวให้กระแทกกระทั้นลงบนกายหนุ่มตามแรงโน้มถ่วงของโลก ริมฝีปากสาวลากสัมผัสลงมายังยอดอกสีเข้ม เธอจับคอเขาแน่นซุกซบขบกัดจนเขาคราง แขนกำยำที่สอดเข้าใต้ข้อพับของหัวเข่ามนยังคงยกร่างสาวโยกกายหนักหน่วงขึ้นไม่หยุดมาราตีหวีดร้องเกร็งร่างอีกหลายครั้ง แต่เขายังไม่ได้ปลดปล่อยเพราะยายังไม่หมดฤทธิ์ ร่างสูงพาเธอไปยืนที่หน้าเตียงเพื่อให้เธอยันเตียงเอาไว้“เร็วๆ ข้าต้องการท่าน” มาราตียั่วเย้าส่ายสะโพกยั่วยวนอัฟฟานกลืนน้ำลายลงคออย่างเหนียวหนืด แม้เขาจะอ่อนแรงแต่เขาก็ยังต้องการ หากไม่ได้ปลดปล่อยคงต้องขาดใจตายแน่ในค่ำคืนนี้“ดีมาก ท่านต้องการข้าใช่ไห

เขาเพิ่งรับปากที่จะช่วยเหลือชีคอัฟฟานแต่หากต้องลักลอบพามาราตีหนีออกนอกวัง คงเป็นคนทรยศ หากว่าจะไม่ช่วยนางก็คงหนีออกไปเองและก็จะติดต่อนางไม่ได้ มาราตีเป็นคนฉลาด ที่สำคัญเป็นคนมุ่งมั่น หากคิดที่จะทำอะไรย่อมจะทำให้ได้ เขาสบตากับแม่เฒ่ายะห์นาเพียงครู่ก่อนที่จะเอ่ยปากรับคำ“ข้าจะช่วย แต่รตีคิดดีแล้วรึ หากชีคอัฟฟานรู้คงมีโทษหนัก” เขาถามด้วยความเป็นห่วง และการที่มาราตีต้องตกอยู่ในสภาพตัวประกันทางการเมืองเพราะเขาและซูไรดาเป็นสาเหตุ หากมีอันใดช่วยนางได้เขาก็อยากช่วยให้สุดความสามารถ“ข้าคิดว่านางจะปลอดภัย ข้าเชื่อในดวงตาชะตาของนาง นี่คือพรหมลิขิตบางอย่าง” คำพูดนั้นของยะห์นาทำให้เขาตอบตกลงอย่างไม่คัดค้านอันใดอีกแม้เขาจะไม่ค่อยเชื่อเรื่องที่ยะห์นาทำนายมากนัก แต่หลายครั้งก็ถูกต้อง จึงไม่คิดลบหลู่ นางบอกว่าเป็นชะตาของมาราตีบางครั้งอาจมีอะไรเปลี่ยนแปลงก็เป็นได้ยะห์นาพยักหน้าให้ฮาฟิซอย่างขอบใจ นี่คือชะตาฟ้าลิขิต การออก ไปนอกวังคราวนี้ของมาราตีจะเป็นประโยชน์ต่อชีคอัฟฟานมากทีเดียว“ข้าจะช่วย หลังจากงานเลี้ยงหัวหน้าเผ่าต่างๆ ต้องออกจากวัง ข้าจะช่วยเหลือให้นางซุกซ่อนตัวออกไป แต่ระหว่างทางต้องคิดว่าทำเช

คำพูดของชีคอัฟฟานทำให้สองพ่อลูกลอบมองกันอย่างสาสมใจ เพราะเขาทั้งสองต้องการให้มาราตีเป็นคนสืบเรื่องราวภายในวังให้“ลุงต้องขอขอบใจหลานที่เมตตาซูไรดาเช่นนี้”“ท่านลุงพูดอะไรเช่นนั้น โซธานกับกัวลามีไมตรีที่ดีกันตั้งแต่อดีต แถมเราก็เป็นญาติกันไม่ใช่คนอื่นคนไกลที่ไหน ท่านลุงอย่าได้เกรงใจไปเลย” คำพูดของอัฟฟานทำให้อับดุลอาซิหัวเราะถูกใจ“หลานของลุงเก่งกล้าสามารถไม่แพ้ปู่และพ่อเลยสักนิด เพียงขึ้นครองราชย์ได้ไม่นานก็พัฒนารัฐไปได้มากขนาดนี้” อับดุลอาซิแสร้งชม“ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกท่านลุง เป็นเพราะกัวลาเก่งและเฉลียวฉลาดด้านการค้า รัฐของเราถึงได้มีสินค้าไว้อุปโภคบริโภคมากมายไม่ขัดสนเช่นนี้” อัฟฟานแสร้งชมไม่ต่างกัน ในอดีตปู่และบิดามอบหมายหน้าที่การจัดการดูแลเรื่องการค้าให้กัวลา แต่เมื่ออับดุลอาซิสืบต่อตำแหน่งหัวหน้าเผ่าก็ยิ่งสร้างความเป็นใหญ่ให้กับตัวเอง รวมอำนาจด้านการค้ามาไว้ในครอบครอง อาศัยเหตุการณ์ความไม่สงบแค่นี้ก็ไม่มีใครกล้าไปทำการค้าโดยไม่ผ่านกัวลาเพราะไม่เช่นนั้นจะถูกคุกคามจากพายุทราย รวมถึงโจรปล้นสะดมกลางทะเลทรายโดยไม่มีการคุ้มภัย เพราะกัวลาเป็นผู้บุกเบิกเส้นทางการค้า เขารู้เรื่องนี้ดี ดังน

“ข้าก็คิดถึงพี่” ซูไรดาสบตากับคนรักอย่างรักใคร่หมดหัวใจ ความห่วงหาอาทรในสายตาทำให้เขากอดรัดร่างหญิงคนรักแนบอก“พรุ่งนี้พี่ต้องเดินทางกลับกัวลากับพ่อและพี่ชายของเจ้า”“ข้าต้องอยู่ที่นี่เช่นนั้นหรือ” หญิงสาวตระหนกตกใจยิ่งนัก“พี่สัญญาว่าจะกลับมาหาเจ้า ชีคอัฟฟานสัญญากับข้าแล้วว่าจะไม่ทำอันใดเจ้า และพี่ก็เชื่อในสัจจะของท่านชีค” เขาพูดด้วยน้ำเสียงมั่นคงซูไรดารู้สึกเบาโหวงที่ต้องจากคนรักไป และทำให้ครอบครัวต้องเดือดร้อน แม้ฮาฟิซจะยืนยันเรื่องชีคอัฟฟาน แต่หญิงสาวก็ยังหวั่นใจ ไม่เชื่อจนกว่าจะมั่นใจฮาฟิซถอนใจเบาๆ ด้วยความอัดอั้นในหัวใจ ไม่เคยคิดว่าเหตุการณ์จะเป็นเช่นนี้“พี่เป็นอันใดถึงได้ถอนใจเช่นนี้” ซูไรดาถามชายหนุ่มอย่างห่วงใย“เปล่าหรอก พี่กำลังคิดบางอย่างอยู่” ฮาฟิซครุ่นคิดอย่างหนัก เขาคงตัดสินใจว่าจะไม่ช่วยเหลือมาราตี แม้นางจะโกรธเขาก็ต้องเลือก หากเขาช่วยเหลือนางออกไป เท่ากับทรยศต่อชีคอัฟฟาน ที่สำคัญก็คือหากนางออกจากเมืองหลวงไปอาจลำบาก ก็ในเมื่อชีคอัฟฟานสัญญาว่าจะดูแลหญิงสาวทั้งสองเป็นอย่างดี การที่จะให้มาราตีออกไปเสี่ยงนอกวังไม่ใช่เรื่องดีแน่ฮาฟิซค่อยๆ เชยคางมนให้รับจุมพิตของเขาอีกคร