บททั้งหมดของ เชลยทรายทาสชีคเถื่อน: บทที่ 41 - บทที่ 50

“อะไร” มาราตีลอบสังเกต แต่ไม่ทันได้เห็นแววตาเจ้าเล่ห์นั้นเพราะเขาเดินนำเธอไปเสียก่อน“คืนนี้เจ้าต้องทำให้ข้าพอใจ ตามใจข้าทุกอย่าง”คำพูดนั้นทำให้มาราตีแอบเบ้ปาก ที่แท้ก็หื่นอีกตามเคย“ว่าไงล่ะ หากเจ้าอยากออกไปขี่ม้าเล่น ข้าจะพาไป” เขาทวงถามเมื่อเห็นหญิงสาวเงียบไป“ข้าเปลี่ยนใจไม่อยากไป”“ถึงเจ้าจะเปลี่ยนใจ แต่ข้ารับรองว่าคืนนี้เจ้าก็หนีไม่รอด”..ก็ไม่เห็นจะรอดสักคืนมาราตีแอบย่นจมูกใส่คนเจ้าเล่ห์ แล้วหยุดเดิน เห็นเขาเดินไปเรื่อยๆ เธอนึกสนุกเลยถอยหลังแอบวิ่งหนีไปอีกทางอัฟฟานหันมามอง หญิงสาวก็หายไปแล้ว เขายิ้มเจ้าเล่ห์ เพราะรู้ว่าเธอก็คงแอบไปเดินเล่นไม่พ้นจากบริเวณนี้ อุทยานถึงแม้จะกว้างใหญ่แต่เขาได้ขับไล่ทุกคนออกไปหมดแล้ว“เจ้าอยากเล่นไล่จับใช่ไหมมาราตี ข้าจะสงเคราะห์ให้” ชีคหนุ่มผิวปากเรียกกอร์เด ไม่นานเจ้าเหยี่ยวแสนรู้ก็โฉบลงมาเพื่อรอรับคำสั่งนายกอร์เดบินร่อนไปยังเป้าหมาย ก่อนที่มันจะบินเป็นลักษณะวงกลมเพื่อบอกนายว่าหญิงสาวที่ต้องการหาอยู่ตรงส่วนใด อัฟฟานหัวเราะเบาๆ เดินเล่นไปเรื่อยๆ อย่างไม่เร่งรีบ เขากำลังขบคิดแผนการและเล่ห์กลอุบายที่จะจัดการกับชนเผ่ากัวลาเรื่องที่ไม่ได้ส่งบุตรสาว

สะโพกผายหยัดกายส่ายรับสัมผัสร้อนระอุ น้ำหวานไหลซึมจากดงดอกรักให้ชุ่มชื้นฉ่ำหวานเพื่อเรียกภมรหนุ่มที่กำลังกระหายได้หลงใหลมากกว่าเก่าลำคอของหญิงสาวแห้งผากเพราะต้องหวีดร้องหลายครั้งด้วยความเสียวซ่าน พร้อมเสียงครางอันดังต่อเนื่อง แตกต่างจากลำคอของผู้บุกรุกนวลเนื้อสาวที่อิ่มเอมฉ่ำไปด้วยน้ำทิพย์หวานหยดที่ไหลซึมให้ดูดกินไม่ขาด ลิ้นหนุ่มดุนดันเข้าสู่เส้นทางรักสีชมพูสดทีละน้อยไม่เร่งรีบ แต่ทำให้ร่างสาวส่ายไม่หยุด ยอดเกสรเร้นลับที่ถูกดูดกลืนละเลียดเลียยังคงเสียดสีกับเรียวลิ้นสากขึ้นเรื่อยๆ สะโพกผายดิ้นหนีบ้างหยัดกายเข้าหาบ้างแทบไม่ติดพื้น เรียวขาชันงอแยกจนกว้างอย่างลืมตัวเขาคุกเข่าเมื่อรับรู้ว่าเธอพร้อม เหมือนกับที่เขาก็กำลังจะขาดใจ ปากทางช่อดอกสีชมพูสดกำลังเผยอแย้มรอคอยเขาเพียงผู้เดียว แค่สัมผัส.. ก็รับรู้ถึงแรงดูดกลืนล้ำลึกที่เกิดขึ้นตามธรรมชาติมาราตีครางสะอื้นเมื่อความแข็งแกร่งที่มอบความสุขสมแสนหฤหรรษ์บดคลึงเข้ามาเนิบนาบ แม้ไม่ได้รีบร้อนแต่ก็เสียดเสียวจนสุดกลั้น จังหวะรักเริ่มโหมกระหน่ำตามครรลองของธรรมชาติ พร้อมๆ กับการก้าวผ่านจากโลกแห่งความเป็นจริงไปสู่ดินแดนใหม่ที่เธอได้พานพบเมื่อมีเขาอ

“ขอรับท่านรับรองว่าไม่พลาดแน่”“เรื่องนี้เจ้าอย่าให้ฮาฟิซรู้”“ทำไมล่ะท่านพ่อ”“พักนี้หากติดต่อกับยัสซานให้เจ้าดำเนินการเงียบที่สุด พ่อกำลังสังหรณ์ใจบางอย่าง”“ได้ขอรับท่านพ่อ” ชายหนุ่มรับคำโดยไม่ซักไซ้บิดาอีกโมฮัมหมัดเรียกคนติดตามไม่ถึงสิบคนเพื่อเดินทางไปที่แหล่งซ่องสุมของยัสซานในนั้นรวมสุกรีอยู่ด้วย“ท่านอาหมัดจะพาพวกเราไปไหนรึ” สุกรีเอ่ยถามอีรฟานและนาเซ“ไปที่สำคัญที่หนึ่ง เจ้าโชคดีนะท่านอาหมัดไว้ใจ ไม่งั้นไม่ได้ไปหรอก”อีรฟานตบไหล่เพื่อนใหม่เบาๆ เพราะวันก่อนเกิดเหตุปั่นป่วนในตลาด และสุกรีก็เข้ามาช่วยเหลือโมฮัมหมัดเอาไว้ ทำให้ชายหนุ่มรับเข้ามาทำงานด้วย ที่สำคัญก็เห็นว่าเป็นคนของชนเผ่าอัลกุเดาที่เข้ามาค้าขายอยู่นานแล้ว จึงไม่คิดสงสัยอันใด“ได้เวลาเดินทางแล้ว” โมฮัมหมัดสั่งลูกน้องทั้งหมดก่อนเร่งเดินทางไปยังฐานที่ตั้งของยัสซานสุกรีสอดส่ายสายตาเก็บรายละเอียดสถานที่เดินทางเอาไว้เงียบๆ โดยที่ไม่ให้ใครสังเกตเห็น“สุกรีทำได้ดีมาก แล้วท่านลุงกับอาหมัดก็เชื่อเช่นนั้นรึ” ชีคหนุ่มถามคนสนิททั้งสอง“ทั้งสองเชื่อตามรายงานของสุกรี คงอีกไม่นานสุกรีจะได้รู้ว่าแหล่งกบดานของพวกโจรอยู่ที่ใด”“ไม่เสีย

“ขอรับท่านอิมราน ข้ามีอีกเรื่องนึงที่สำคัญ”“เรื่องอะไร” อิมรานถามด้วยความสงสัย“เรื่องคนสนิทของชีคอัฟฟานซึ่งเป็นบุตรชายของหัวหน้าเผ่ามัลมาเลียกับไฟยาห์”“ทำไม ชีคอัฟฟานให้พวกมันไปทำอันใด”“ตอนแรกข้าก็ไม่รู้ แต่พอสืบไปสืบมาเกี่ยวกับบุตรสาวของหัวหน้าเผ่ากัวลา”“บุตรสาวของหัวหน้าเผ่ากัวลาที่นามว่าซูไรดานะรึ ทำไม? ก็นางถูกส่งตัวให้ชีคอัฟฟานเข้าวังไปแล้ว” อิมรานเลิกคิ้วสูงด้วยความสงสัยมากขึ้นฟายาสเล่าทุกอย่างตามที่ไปสืบมา“เช่นนั้นเรอะ”“ท่านจะทำยังไงต่อไป”“ชีคอัฟฟานคงต้องการนางไปเป็นข้อต่อรอง แต่ถ้านางอยู่ในมือเราก็คงดีไม่น้อย” เขานึกกระหวัดไปถึงใครอีกคน..เรื่องนี้คงต้องซักถามกันอีกที“ท่านจะบุกชิงตัวนาง”“ไม่หรอก แต่ข้าจะตามท่านเนาฟัลเข้าวังหลวงต่างหาก” ฟายาสมองอิมรานด้วยความสงสัย แต่หากอยากรู้ว่าอีกฝ่ายคิดอันใดอยู่คงต้องรอให้เขาเป็นผู้เผยทุกอย่างออกมาเอง“เจ้าไปเถอะ ไปทำตามที่ข้าสั่ง” อิมรานพยักหน้าให้ลูกน้องไปได้ ส่วนเขาก็จะไปหาคนสำคัญเช่นกัน“พวกท่านเป็นใคร” ซูไรดาถามด้วยใบหน้าซีดเผือด เมื่อเห็นกิมรอและรานีถูกจับมัดเอาไว้และสลบไสลไม่ได้สติ หลังจากที่เธอไปทำงานบ้านอยู่ด้านหลังและทั

“ข้าคิดถึงเจ้าเหลือเกิน” ฮาฟิซกอดรัดร่างของมาราตีแนบอก หญิงสาวที่เขารักดั่งน้องสาวแท้ๆชีคอัฟฟานขบกรามแน่นจนเป็นสันนูน ในมือเตรียมง้างธนูยิงไอ้ชายชู้ให้แดดิ้น แต่องครักษ์ทั้งสองปรามเอาไว้“ท่านอย่าเพิ่งวู่วาม” อินคอฟกับยีฮานผวารีบห้าม“เข้าไปใกล้อีก ข้าอยากรู้ว่ามาราตีพลอดรักกับไอ้ฮาฟิซว่าอะไร” ชีคอัฟฟานลดธนูในมือลงก่อนที่จะเดินไปอีกมุมที่สามารถมองเห็นสองคนนั้นคุยแล้วได้ยินชัดเจน ในวังแห่งนี้ไม่มีส่วนไหนที่จะเล็ดลอดสายตาของเขาไปได้“ข้าจะดูต้นทางให้ อย่านานเกิน หากทหารและนางทาสหน้าตำหนักฟื้นจะเป็นเรื่อง” ยะห์นาเตือนก่อนที่จะเดินเลี่ยงไปไม่ไกลนัก“ท่านพี่ยูดาเป็นเช่นไรบ้าง ข้าคิดถึงนางยิ่งนัก”“ยูดาสบายดี พี่มีเรื่องสำคัญจะบอกเจ้า” ฮาฟิซลูบไล้ใบหน้าของหญิงสาวอย่างเคร่งเครียดอัฟฟานขบกรามอีกครั้งเมื่อเห็นฮาฟิซลูบไล้ใบหน้าของมาราตี หากไม่ใช่เพราะคนสนิททั้งสองห้ามไว้ ป่านนี้เขาคงง้างธนูฆ่าฮาฟิซให้แดดิ้น ที่สำคัญไปกว่านั้นคืออยากรู้ว่าคนของอับดุลอาซิถูกส่งมาพูดอะไรกับหญิงสาว“พี่ฮาฟิซมีอันใดรีบบอกข้ามาเถิด ข้ารอฟังอยู่” มาราตีรีบถามร้อนรน ทั้งกลัวใครมาเห็น ทั้งอยากรู้เรื่องที่ชายหนุ่มจะบอก