บททั้งหมดของ เชลยทรายทาสชีคเถื่อน: บทที่ 61 - บทที่ 70

“ชีคอัฟฟานอาจกลัวท่านหนีจึงให้คนตรวจค้นขบวนของท่านอาซิอย่างละเอียดเช่นนี้อย่าโทษท่านฮาฟิซเลย” ยะห์นาบอกนายสาวเมื่อเห็นแววตาผิดหวังฉายชัดให้นางได้เห็น“ข้าเข้าใจดี แต่ยังไงข้าตัดสินใจแล้ว ข้าก็จะหนีไปจากที่นี่ให้จงได้”มาราตีพูดอย่างตัดสินใจแน่วแน่ สิ่งใดที่เธอตัดสินใจแล้วจะไม่มีวันเปลี่ยน และเธอก็จะทำให้สำเร็จให้ได้ แม้จะยากเพียงใดก็ตาม นี่คือนิสัยที่ยะห์นาก็รู้ดี นางจึงเตรียมใจเอาไว้แล้วว่าไม่มีทางที่จะเปลี่ยนแปลงอันใดได้“ขบวนเดินทางของเผ่าอื่นอย่างไรเล่า นูรีดายังไง นางก็กำลังจะกลับมัลมาเลีย” มาราตีเดินวนไปมาหลายรอบก่อนที่จะคิดหาทางออกได้“ขบวนของหัวหน้าเผ่าต่างๆ มากมาย ต้องมีสักขบวนให้เราซ่อนตัวที่สำคัญตอนนี้ยังมืดอยู่ ตอนเช้าขบวนพวกหัวหน้าเผ่าก็ต้องออกเดินทาง และไม่มีเผ่าไหนที่จะตรวจค้นละเอียดเท่ากัวลา ยังไงข้าก็จะต้องหนีให้ได้ และข้าได้ยินนูรีดาบอกว่าจะออกเดินทางเช้ามืด ถ้าเป็นชนเผ่าในดินแดนทางตอนใต้ทหารจะไม่ตรวจละเอียดเท่าตอนเหนือ”มาราตีรีบจูงมือเหี่ยวๆ ของคนสนิทเดินไปตามแนวกำแพง เพราะได้ดูทางหนีทีไล่เอาไว้แล้วหัวหน้าชนเผ่าต่างๆ เดินทางกลับไปยังชนเผ่าของตัวเองในตอนเช้า ชีคอัฟ

“ว้าย” ร่างของมาราตีหล่นกระแทกลงในน้ำ หญิงสาวกำลังจะหมดสติก็กลับฟื้นขึ้นมา เพราะแรงของน้ำที่กระเซ็นโดนหน้า“แค่กๆๆๆ” หญิงสาวสำลักน้ำจนหูตาแดงไปหมด“นางเป็นของท่าน” สิ้นเสียงของชายฉกรรจ์ดังกล่าวก็เกิดเสียงเฮขึ้นทั่วบริเวณ“เชลยของข้า” อัฟฟานกระตุกเชือกที่มัดข้อมือหญิงสาวมาราตีเบิ่งตากว้างทันทีที่เห็นหน้าชีคอัฟฟานแม้เขาจะใช้ผ้าโพกศีรษะปิดหน้าใส่หนวดเครารกรุงรังแต่ดวงตาสีเหล็กคู่นั้นต่างหากเล่าที่เธอจำได้แม่น“ท่าน”ดวงตาสวยเบิกกว้าง พบกับด้านหลังที่มียะห์นายืนอยู่ด้วยใบหน้าสงบนิ่งนางลอบผ่อนลมหายใจหนักๆ ก่อนออกจากวังได้นำจดหมายฝากอาริฟีนเอาไว้คิดว่าอย่างไรชีคอัฟฟานต้องตามมาทันแน่นอน แม้จะรู้ว่ามีภัยรออยู่ แต่ก็ไม่คิดว่าจะร้ายแรงแทบเอาตัวไม่รอดเช่นนี้“ปล่อยข้า” มาราตีดิ้นหนีร่างสูงอย่างพยศ“เรื่องอะไรข้าจะปล่อยเชลยอย่างเจ้า ข้ายิงธนูดอกนั้นถูก ดังนั้นข้าก็สามารถนอนกับเจ้าได้” ชีคหนุ่มกระตุกยิ้มอย่างเป็นต่อ กวาดสายตามองเรือนร่างงดงามที่เขาได้เสพสมร่วมรักก่อนที่นางจะหนีออกจากวังด้วยดวงตาเป็นประกายระยับ“ท่าน” มาราตีเม้มปากแน่นอย่างขัดใจ“เจ้าแสบมากที่หนีข้ามาถึงที่นี่ แถมยังวางยาข้าอีก”

มาราตียิ่งซุกซนขบกัดริมฝีปากบนล่างเขาไม่หยุดอย่างได้ใจ ชีคหนุ่มใช้มือใหญ่ลูบศีรษะของหญิงสาวเอาไว้ ยอมให้เธอจุมพิตดื่มด่ำกับกลีบปากหนาเต็มที่ หญิงสาวไล้เรือนร่างชาย นอนหงายเปิดเรียวขาให้เขาอย่างยั่วเย้า ชีคหนุ่มถึงกับสูดลมหายใจแรงลึก หลงลืมว่าคนที่เป็นฝ่ายปรนเปรอสวาทคือเธอ แต่ตอนนี้เขากำลังกลายเป็นฝ่ายปรนเปรอบำเรอรักให้เธออย่างลุ่มหลง“มาราตีเจ้ายั่วข้า” เขาคำรามอย่างไม่เคยต้องเสียหน้าให้กับการยั่วยวนของใครมาก่อน“มาหาข้าสิ” เธอเพียงกระดิกนิ้ว เขาก็เข่าอ่อนคลานเข้าหาร่างงามอย่างลุ่มหลง..ให้ตายเถอะ!ชายหนุ่มบอกตัวเองด้วยความรวดร้าว มาราตีสะดุ้งน้อยๆ หยัดกายรับความแกร่งร้อนจากเขาที่ฝากฝังประสานลงมาอย่างเร่าร้อน เขาจับร่างสาวพลิกให้นอนคว่ำราบไปกับฟูก ริมฝีปากจุมพิตกกหูหอมกรุ่นขาวละเอียด เธอหยัดยกบั้นท้ายให้เขาชำแรกแทรกลึก ปล่อยเสียงครางยาวด้วยความเสียวซ่าน เขาเริ่มกดคลึงหนักๆทั้งสองบรรเลงเพลงรักกันตลอดราตรีกาล“เหตุความไม่สงบเกิดขึ้นยังไง” อับดุลอาซิขมวดคิ้วยุ่งเมื่อเดินทางกลับมาถึงกัวลาแต่ปรากฏว่าเกิดเหตุความไม่สงบขึ้น กองโจรในทะเลทรายออกปล้นพ่อค้าที่เดินทางค้าขาย สินค้าถูกปล้นไปหมด จน

“ข้ารู้ ท่านลุงเจ้ามักใหญ่ใฝ่สูงและมุ่งหวังในอำนาจของซาล” เขานวดคลึงสะโพกผายไปมา กวักน้ำรดกายหญิงสาว“ท่านยอมบอกข้า แต่ท่านรู้ได้อย่างไรเล่า” เธอคิดว่าเขาฉลาด ทั้งที่รู้ว่าเธอไม่ใช่ซูไรดา แต่เขายังรู้ความลับการตายของบิดาเธออีกด้วย“ตอนแรกข้าก็ไม่แน่ใจ เพียงแค่สงสัยแต่…”“แต่อะไร” หญิงสาวถามรุกไม่ให้ขาดตอน“ฮาฟิซ” ชายหนุ่มเฉลยให้หญิงสาวรับรู้“พี่ฮาฟิซ” หญิงสาวมองหน้าชีคหนุ่ม “อย่าบอกว่าพี่ฮาฟิซยอมร่วมมือทรยศท่านอา”“อย่าพูดว่าทรยศเลย แต่ฮาฟิซคงช่วยเหลือคนที่เป็นฆาตกรฆ่าพ่อไม่ได้” อัฟฟานแก้คำพูดของหญิงสาว“ข้ารู้” มาราตีเสียงเศร้าเล็กน้อย เธอเจ็บลึกทุกครั้งที่คิดเรื่องนี้“ข้ารักเจ้า” อยู่ดีๆ ชายหนุ่มก็พูดออกมาแบบไม่มีปี่ไม่ขลุ่ย“ท่าน” มาราตีเบิ่งตากว้างแถมยังอ้าปากค้างอีกด้วย..เขาพูดว่ารักเธอเช่นนั้นหรือ เป็นไปได้ยังไง“ข้าไม่เคยพูดเล่นกับหญิงสาวคนใด และไม่เคยพูดคำนี้กับหญิงสาวคนไหน” อัฟฟานยืนยันประทับจุมพิตบนกลีบปากฉ่ำหวาน“เหตุใดท่านจึงรักข้า” หญิงสาวนึกด่าตัวเองที่ถามหาเหตุผล เพราะเธอก็ไม่มีเหตุผลเหมือนกันตอนที่ตกหลุมรักเขา“ความรักไม่มีเหตุผล ที่สำคัญ เจ้าไม่เหมือนหญิงสาวคนใดที่

..ทั้งดื้อ ทั้งรั้น ถ้าเกิดอันตรายขึ้นมาจะทำอย่างไรเล่า ไม่รู้บ้างหรือไงว่าเขาเป็นห่วง“ก็ส่งข้าให้พวกมันไงเล่า จะได้รู้ว่ารังของพวกมันอยู่ที่ไหน” มาราตีเสนออย่างอาจหาญ แต่คนที่เคร่งเครียดและไม่เห็นด้วยยิ่งก็คือชีคหนุ่ม“ไม่ได้มันเสี่ยงมาก ที่สำคัญเจ้ารู้ได้อย่างไรว่ามันจะพาเจ้ากลับไปที่รังของพวกมันข้าไม่ยอมเป็นอันขาด” อัฟฟานปฏิเสธอย่างไม่เห็นด้วย“รตีพูดถูก คนของยัสซานไม่เคยมาที่ชนเผ่าของกัวลา ท่านอาซิไม่เคยให้พวกนั้นมาหา นอกจากไปหาเองถ้าพวกมันได้ตัวรตีจะรีบแจ้งไปโดยเร็ว ที่สำคัญข้าก็เชื่อว่ารตีจะไม่เป็นอันตราย” ฮาฟิซรู้ว่ามันเสี่ยงอันตราย แต่เพราะเชื่อมั่นว่ายัสซานจะไม่ทำอะไรมาราตีหรือซูไรดาเพราะได้รับคำสั่งให้สืบหาไม่ใช่ให้ทำร้าย“ข้าต้องขอคิดดูก่อน” ชีคอัฟฟานมองหน้าหญิงสาวนิ่งนาน แม้จะได้รับคำยืนยันแต่เขาก็ไม่ไว้ใจใครทั้งนั้น ยิ่งต้องให้หญิงสาวไปอยู่ในดงโจร ท่ามกลางผู้ชายมากมาย เขาคงทำไม่ได้ ตอนนี้เขากำลังรอฟังข่าวจากซัสดัมว่าตกลงมันย้ายกองกำลังไปตั้งฐานใหม่ที่ไหน“ข้าคงต้องกลับแล้วท่านชีค” ฮาฟิซกล่าวลา“เดี๋ยวก่อน” เสียงเปี่ยมไปด้วยอำนาจสั่งกร้าวก่อนที่จะง้างคันธนูเล็งไปยังฮาฟิซ