บททั้งหมดของ เสน่หาเมียรัก+เมียรักสุดสวาท: บทที่ 11 - บทที่ 20

ผู้เป็นย่าที่รอคอยการกลับมาของหลานสาวคนโตรีบเรียกเข้าไปพบในทันทีที่เห็นร่างน้อยลงจากรถของคู่หมั้นหนุ่ม สีหน้าของท่านดูไม่ดีนัก นิตยาถึงกับตัวลีบเล็กเมื่อคลานเข่าเข้าไปหา“กลับมาแล้วรึแม่นิต”“ค่ะคุณย่า”“หล่อนคงไม่ท้องก่อนแต่งหรอกนะ” ประโยคของผู้เป็นย่าทำให้นิตยาสะดุ้งหน้าซีดเผือด“สาวใช้เอาหล่อนไปนินทากันสนุกปาก ทำอะไรงามหน้านัก ประเจิดประเจ้อ ตาพริกก็เหมือนกัน ไม่รู้จักหักห้ามใจ แล้วนี่ไปขลุกอยู่ด้วยกันทั้งวัน อย่าบอกนะว่าไปนั่งมองหน้ากันเฉย ๆ” น้ำเสียงโมโหของผู้เป็นย่าทำนิตยาหน้าซีดขาวยิ่งกว่ากระดาษ“เลี้ยงมาให้รักนวลสงวนตัว แต่อย่างว่าละ ดูวัวให้ดูหาง ดูนางให้ดูแม่ เลือดแม่หล่อนมันแรงนักนี่ ถึงฉันจะอบรมสั่งสอนยังไง ก็เข้าหูซ้ายทะลุหูขวา” นิตยาก้มหน้าร้องไห้เบา ๆ คุณรุ้งลดาจิ้มหน้าผากหลานสาวอย่างโมโห“ไปนอนกับตาพริกมากี่ครั้งแล้วล่ะ บอกฉันมาเดี๋ยวนี้นะ” คุณรุ้งลดาดึงแขนหลานสาวเข้าไปหา ก่อนจะถอดเสื้อผ้าของอีกฝ่ายออกดู“คุณย่า อย่าทำแบบนี้เลยนะคะ” กระดุมเสื้อกระเด็นร่วงกราวไปกับพื้นห้อง ร่องรอยตามเนื้อตัวทำให้คุณรุ้งลดายิ่งโมโห“งามหน้าจริง ๆ หมั้นกันไม่ทันไรก็...” ท่านพูดไม่จบประโยค

“โอ๊ย!” เธอกุมหน้าผากตัวเองด้วยความเจ็บ แต่เขาหาได้สนใจไม่ อารมณ์ของพฤทธิ์ในเวลานี้คือหึงหวงจนหน้ามืด“เสื้อผ้าชุดนี้ถอดออกให้หมด ร่องรอยผู้ชายคนอื่น มันรกสายตาฉัน” พฤทธิ์กระชากมันออกจากเรือนร่างสาว“พี่พริก อย่าทำแบบนี้เลยค่ะ” เธอรวบเสื้อผ้าเอาไว้อย่างหวาดกลัว ร้องไห้ผลักไสความป่าเถื่อนของเขา พฤทธิ์ได้สติเมื่อคนตัวเล็กยกมือขึ้นไหว้เขาปลก ๆ“คือพี่...” เขาพูดไม่ออกเมื่อเธอก้มหน้าร้องไห้ รวบเสื้อผ้าเข้าหากันด้วยมืออันสั่นเทา แรงสะอื้นทำไหล่บอบบางสั่นสะท้าน พฤทธิ์ควบรถกลับบ้านของตัวเองที่อยู่ในตัวเมือง นิตยาสะอื้นไปตลอดทาง ม่านน้ำตาบดบังทัศนียภาพเกือบหมดสิ้น เธอปาดน้ำตาทิ้ง รวบเสื้อตัวสวยปิดบังเรือนร่าง กระดุมเสื้อกระเด็นออกไปจากรังดุม มันกลัดเข้าไปใหม่ไม่ได้แล้ว เหมือนหัวใจของเธอที่มันกระเด็นกระดอนออกไปจากอกอย่างรุนแรง“ลงมาสิ” เขาเปิดประตูรถ เธอนั่งนิ่ง ในเวลานี้อยากกลับบ้านเป็นที่สุด พฤทธิ์โหดร้ายป่าเถื่อน ไม่พอใจก็ฉุดคร่าออกมาจากบ้านแต่ทุกอย่างถูกมองว่าเป็นความผิดของเธออยู่ดีผู้เป็นย่าคงดุด่าว่าเธอทำอะไรไม่ดีในบ้าน จนทำให้พฤทธิ์โกรธ เขาถึงต้องทำแบบนี้“ว้าย! ปล่อยนะคะ” นิตยาร้องเ

คำถามของเธอทำให้พฤทธิ์เข้าใจไปว่าเธออยากหย่าขาดจากเขาทุกลมหายใจเข้าออก ใบหน้าที่ผ่อนคลายในคราแรก ดุดันขึ้นมาในทันที“อยากหย่ามากจนต้องพูดเอาไว้ล่วงหน้าขนาดนี้เลยหรือ ไม่ต้องกลัวหรอกนะ สองคนนั่นแต่งงานกันเมื่อไหร่ พี่จะหย่าให้เธอเอง” พฤทธิ์ตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงดุดันไม่แพ้ใบหน้า ก่อนจะเดินเลี่ยงกลับเข้าไปในงานเขาหรือจะยอมหย่าจากเธอ ไม่มีทางเสียหรอก!นิตยามองตามร่างเจ้าบ่าวไปด้วยความเสียใจ น้ำตาปริ่มไหล แต่ต้องกลั้นมันเอาไว้เธออยากได้คำตอบอย่างที่หัวใจเรียกร้อง อยากให้เขาตอบว่าแต่งแล้วอย่าหย่ากันเลยนะ แต่เขายังยืนยันคำเดิม เธอมันโง่เองที่คิดหวังว่าเขาจะรัก อยากอยู่กับเธอไปจนแก่เฒ่า มันคือสิ่งที่เธอมโนไปเองนิตยาเดินกลับเข้ามาในงานอีกครั้ง พฤทธิ์กำลังรับแก้วเหล้าจากเพื่อนมาดื่มแบบไม่คิดผลักไสเหมือนคราแรก เขาไม่จับมือเธอเดินไปไหนมาไหน แต่เดินหนีไปไม่สนใจเธออีก“อุ๊ย!” เดินจนเมื่อยก็สะดุด ดีว่ามีคนมารับร่างของเธอเอาไว้“พี่นุ” เธออุทาน ก่อนจะกล่าวขอบคุณ เขาประคองเธอไปนั่ง ก่อนจะบีบข้อเท้าให้“ไม่ต้องค่ะพี่นุ”“ปวดขามากไหม”“ไม่เป็นอะไรมากหรอกค่ะ” เธอดึงเท้าหนีอย่างสุภาพ ก่อนจะยืนขึ้

นิตยาเลือกที่จะเงียบเสีย เธอนะเหรอจะอยากหย่ากับเขา เขาต่างหากที่อยากหย่าจากเธออยู่ทุกลมหายใจ เขาคงอยากให้อิฐแต่งงานกับแพรว­พรรณเสียวันนี้ด้วยซ้ำ เธอไม่ได้สนใจหรอกว่าตัวเองจะเปลี่ยนจากนางสาวเป็นนาง หรือต้องเป็นหม้าย เธอแค่อยากทำให้ทุกคนสบายใจ แค่นั้นจริง ๆหลังจากจดทะเบียนสมรสเสร็จสิ้นเขาก็พาเธอกลับไร่ พฤทธิ์ทำเหมือนเธอเป็นภรรยาของเขาจริง ๆ คือแนะนำให้ทุกคนได้รู้จักในฐานะนายหญิง และให้ยกย่องเธอเทียบเทียมเขา อีกทั้งหากเธอเรียกหาใช้สอยใคร ก็ให้รีบทำอย่าได้รีรอ เธอขอบคุณน้ำใจของเขาในครั้งนี้นิตยาค่อนข้างจะเป็นกังวล แม้พฤทธิ์จะยกย่องให้เกียรติเธอ แต่ความเป็นจริงแล้ว เธอก็รู้ว่าอะไรเป็นอะไร กลัวว่าจะทำอะไรไม่พึงใจเจ้าของบ้าน เธอรู้ดีว่าเป็นแค่ผู้อาศัยเท่านั้น มิอาจเผยอขึ้นไปวางอำนาจในฐานะเมียของเขา เพราะจริง ๆ แล้วเธอรู้เหตุผลของการแต่งงานครั้งนี้ดี“ในที่สุดฉันก็ต้องได้เธอมาเป็นพี่สะใภ้จริง ๆ” น้ำเสียงเกลียดชังที่ดังขึ้นด้านหลังทำให้นิตยาหันไปมอง แพรว­พรรณนั่นเอง เพื่อนรักที่ตอนนี้กลายเป็นเพื่อนชัง เธอกล้ำกลืนฝืนทนกับคำว่าเกลียดชังของแพรว­พรรณ ในขณะที่ตัวเองไม่เคยเกลียดเพื่อนเลยสักนิด

“แค่อะไร”“แค่คิดว่าอีกไม่นานพี่พริกคงต้องหย่าจากนิต เพราะพี่อิฐกับแพรวแต่งงานกันแล้ว นิตเลยรู้สึกใจหายน่ะค่ะ” เธอหันหลังให้เขาขณะพูด ไม่อยากให้เขาเห็นความอ่อนแอ เห็นความอาลัยอาวรณ์ในดวงตาของเธอ“อ้อ... คิดแค่เรื่องหย่า ในสมองคงคิดได้แค่นั้น” เขาประชด ในขณะที่เธอไม่อธิบาย พฤทธิ์เดินหนีเข้าห้องน้ำ เขาไม่ได้เรียกร้องให้เธอผสมน้ำให้อย่างที่ควรจะเป็นนิตยาจึงไปจัดเตรียมเสื้อผ้าให้เขาแทน เธอไม่อยากทำหน้าที่ภรรยาขาดตกบกพร่อง เขาไม่สนใจเสื้อผ้าที่เธอเตรียมให้ แต่ไปเลือกเสื้อผ้าใหม่ สวมอีกชุดแทน นิตยาหน้าซีด ก่อนจะค่อย ๆ เก็บชุดนอนของเขาเอาไว้ในตู้อย่างเรียบร้อย“พี่พริกปวดเมื่อยไหมคะ นิตจะนวดให้” เธอขยับเข้าไปชิดใกล้ บอกเขาอย่างเขินอาย“พี่เหนื่อย จะนอนแล้ว” เขาตัดบทก่อนจะพลิกตัวหันหลังให้เธอ เขยิบไปนอนอีกด้านของเตียงไม่คิดจะแตะเนื้อต้องตัวอีกนิตยาหัวใจเจ็บแปลบ เธอค่อย ๆ ซุกตัวเข้าใต้ผ้าห่มผืนหนา กอดตัวเองเอาไว้ ก่อนจะร้องไห้เบา ๆ ปล่อยให้น้ำตารินไหลจนหลับไปด้วยความที่เป็นคนตื่นเช้าทุก­วันเพราะต้องลุกมาช่วยที่บ้านทำงาน นิตยาจึงตื่นเร็ว แม้จะนอนดึกแค่ไหนก็ตาม เธอเตรียมผ้าขนหนู ผ้าเช