บททั้งหมดของ เสน่หาเมียรัก+เมียรักสุดสวาท: บทที่ 21 - บทที่ 30

เสียงครางประสานกับเสียงโหนกเนื้อกระทบกระแทกเข้าหากัน รุกเร้ารุนแรงขึ้นด้วยอารมณ์ที่พุ่งขึ้นสูง กลีบกายอ้าอมดูดรัดความเป็นชายที่รุกเร้าเข้าหาไม่ยอมล่าถอย เสียงหอบหายใจสะท้านสะเทือนยามร่างกายเชื่อมประสานพฤทธิ์พลิกร่างภรรยาลงเบื้องล่าง เขาตามติดรุกล้ำกระแทกกายกึก ๆ เธอสะท้านถอยสะโพกหนีด้วยความเสียวซ่าน ยามเขาขยับจังหวะรุนแรงหนักหน่วง มือหนาช้อนสะโพกผายของเธอเข้ามารับแรงรัก ยามร่างน้อยครวญครางถอยหนี มือบางดันหน้าอกแกร่งของเขาเบา ๆ ปรือตาหยาดเยิ้มมองสบดวงตาคมเข้มที่เต็มไปด้วยไฟเสน่หาริมฝีปากเผยอร้องครางด้วยความเสียวซ่านสุดใจ หยาดเหงื่อไหลซึมโซมกาย จังหวะรักหนักหน่วงเบียดอัดเข้าหาจนเตียงลั่น เสียงหอบประสานกับเสียงครวญคร่ำร่ำร้องแทบขาดใจหญิงสาวร้องครางตัวสั่นระริก เธอหอบสะท้านจิกมือกับผ้าปูเตียงแทบแหลกลาญจังหวะรักโหมกระหน่ำเข้าออกรุกเร้ารุนแรง เบียดอัดแนบชิดสนิทเนื้อ ปากร้อนรวบดูดไปทั่วเรือนกาย มือหนาเลื่อนมากอบกุมประสานกับมือนุ่มร่างกายร้อนผ่าวแนบชิดเข้าหา สะโพกสอบทำงานอย่างต่อเนื่องไม่ติดขัด กายสาวตอดรัดทุกการสัมผัส เพลงสวาทบรรเลงกระหน่ำฉ่ำหวานระคนเร่าร้อนความซาบซ่านไหลบ่าไปทั่วเรือน

เหลือเชื่อ!เธอตาโตกับประโยคของสามีขี้งอน ค้อนเขาเสียหนึ่งที ก่อนจะเดินไปนั่งบนตัก แค่ป้อนอาหารให้ เธอไม่เกี่ยงงอนอยู่แล้ว“คราวนี้ก็อ้าปากค่ะ” เธอตักกับข้าวจ่อไปที่ปากของเขา คนที่ทำหน้าบึ้งโกรธเธอในคราแรกอ้าปากรับ มือหนากุมมือเธอเอาไว้ไม่ยอมห่าง“พี่พริกต้องกินเยอะ ๆ นะคะจะได้มีแรง เดี๋ยวทำงานไม่ไหว” เขาไม่ตอบรับหรือปฏิเสธ แต่เคี้ยวอาหารอย่างเอร็ดอร่อย แค่เห็นเขามีความสุขกับอาหารที่เธอทำ เธอก็มีความสุข เผยยิ้มกว้าง หัวใจพองโตคับอก“กินอาหารคาวเสร็จแล้ว ต้องกินอาหารหวานตบท้ายด้วยถึงจะดี”“นิตไม่ได้ทำขนมหวานมาให้พี่พริกนะคะ ไม่รู้ว่าพี่พริกอยากกินขนมหวาน” พฤทธิ์ไม่ชอบรับประทานขนมหวาน ข้อนี้เธอรู้ดี เลยไม่ได้ทำขนมมาให้เขา“มื้อเย็นได้ไหมคะ พี่พริกอยากกินอะไรคะ”“มื้อกลางวันด้วย มื้อเย็นก็ด้วย”“พี่พริกอยากกินพวกขนมไทยหรือแบบไหนดีคะ นิตจะได้ทำให้กิน”“อยากกิน...” เขากระซิบที่ริมหู นิตยาถึงกับหน้าแดงจัด จะตะกายร่างหนีจากตักของเขาก็ไม่ทันเสียแล้ว“นี่มันกลางวันแสก ๆ นะคะ”“ต้องปั๊มลูกยังไงล่ะ” เขาพูดหน้าเป็น“พี่พริก!” นิตยาอุทานอย่างตกใจ เขาจะอยากปั๊มลูกอะไรตอนนี้“นิตว่าไม่ต้องทำถึงขนาดน

เธออยากได้ความมั่นใจมากกว่านี้ เธอโหยหาคำรักจากเขา ถามตัวเองว่าทำไมเขาไม่รักเธอกันนะ ในขณะที่เธอรักเขาหมดใจ หรือเธอทำหน้าที่เมียบกพร่อง“พี่พริกเคยรักนิตบ้างไหมคะ” ถามไปแล้วก็อยากจะกัดลิ้นตัวเองนัก แม้จะคิดแบบนั้น แต่การรอฟังคำตอบ ก็ทำให้หัวใจของเธออดเต้นแรงเสียไม่ได้“แล้วนิตล่ะ เคยรักพี่บ้างไหม” เขาไม่ได้ตอบคำถามเธอ แต่ถามกลับเสียอย่างนั้น นิตยาถูกพลิกร่างให้หันไปเผชิญหน้ากับเขาหัวใจของเธอเต้นแรงแทบกระหน่ำออกมานอกอก ขณะสบตาคมเข้มคู่นั้น“นิตจะไม่ยอมแต่งงานกับคนที่ไม่รักหรอกค่ะ แม้ข้ออ้างทั้งหมดจะเป็นแค่การช่วยให้คนอื่นสมหวังก็ตามที” เธอตอบแล้วก้มงุด แก้มแดงปลั่ง พูดมันออกไปแล้วก็เหมือนรอฟังคำตอบว่าเขาจะมีปฏิกิริยาเช่นไร ยามได้รับรู้ถึงความรู้สึกในจิตใจของเธอ“แม้ทุกอย่างจะเป็นเพียงแผนการ แต่พี่คงไม่ยอมแต่งงานกับผู้หญิงที่ไม่รักเด็ดขาด และคงไม่อยากมีลูกกับผู้หญิงที่ไม่เคยคิดจะเอามาเป็นแม่ของลูก”พฤทธิ์เชยคางสาวให้เธอแหงนขึ้นสบตา ทั้งสองนอนตะแคงหันหน้าเข้าหากัน นิตยาหัวใจสะท้าน เธอกะพริบตาปริบ ๆ คิดว่าตัวเองฝันไปเมื่อเขาพูดเช่นนั้นออกมา“พี่พริก...” เธอคราง หัวใจพองโตคับอกอย่างไ

“ถ้าตอบว่าไม่รู้ไม่ชี้แสดงว่า...” เขาพูดไม่จบประโยคแต่ให้เธอคิดเอง ร่างอบอุ่นแนบชิดมาทางเบื้องหลัง โอบกอดเธอเอาไว้แนบอก ท่อนกายบดเบียดจนคนในอ้อมแขนรู้สึกได้“พี่พริกคะ”“ครับ”“เอ่อ... พี่อิฐกับแพรว สองคนนั่นโอเคไหมคะ”“ถามทำไม” เขางึมงำขณะถามกลับเนื่องจากปากร้อน ๆ กำลังซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่นของเธอมาจากทางเบื้องหลัง“นิตแค่เป็นห่วงน่ะค่ะ”“บางทีเขาสองคนก็ต้องเผชิญกับปัญหากันเอาเองบ้าง เขาแต่งงานกันแล้ว เป็นครอบครัว เป็นสามีภรรยา เราเข้าไปยุ่งมากคงไม่ดี พี่อาจจะกดดันนายอิฐเกินไป”“พี่พริกพูดเหมือนไม่สบายใจเลยนะคะ” เธอหันมาถามเขาในขณะยังอยู่ในอ้อมแขน มันอบอุ่นจนอยากให้เขากอดแนบอกแบบนี้ในทุก ๆ คืนอยากนอนพร้อมเขา ตื่นพร้อมเขา มีกันและกันในทุก ๆ วัน“ถ้านายอิฐไม่เป็นศัตรูหัวใจ พี่คงไม่ทำแบบนี้ แต่บางที พี่อาจจะยัด­เยียดยายแพรวให้นายอิฐ จนนายอิฐอึดอัดก็เป็นได้”“พี่พริกกำลังจะบอกว่าความรักมันบังคับกันไม่ได้ใช่ไหมคะ”“ใช่ เหมือนกับที่นิตไม่ชอบนายอิฐไง”“แน้... ทำมาเป็นรู้ดีอีกนะคะ ขนาดรู้แบบนี้ยังพูดจาร้าย ๆ กับนิตอีก” เธอพูดอย่างแสนงอน“ต้องสวมบทโหดเอาไว้ก่อนครับ เดี๋ยวนิตไม่ยอม”“ถ้านิตไม่ยอ

กิ่งกาญจน์เป็นคนที่ทำให้เธอรู้สึกแบบนั้น เพราะมารดาเลี้ยงของเธอทำทุกสิ่งทุกอย่างออกมาด้วยความบริสุทธิ์ใจ ไม่ใช่พูดว่ารัก แต่ไม่เคยโอบกอดหรือแสดงออกว่ารักจริง ๆ เธอจึงอยากให้คนอื่นเหมือนมารดาเลี้ยง แสดงมันออกมาด้วยการกระทำ ไม่ใช่เพียงลมปากเท่านั้น“แม่นิต แม่นิต!”“คะคุณย่า”“เป็นอะไรของหล่อน ถามเรื่องตาพริกตอบว่าเขาเป็นคนดี แต่นั่งใจลอยแบบนี้”“ขอโทษค่ะคุณย่า”“ฉันอิ่มแล้วล่ะ”“คุณย่าเพิ่งทานไปเองนะคะ”“ฉันไม่ค่อยหิวเท่าไหร่ นี่ก็ทานไปเยอะแล้วล่ะ”“งั้นคุณย่าอยากออกไปสูดอากาศข้างนอกไหมคะ เดี๋ยวนิตพาไป”“ไปสิ” นิตยาพาคนเป็นย่าออกไปสูดอากาศบริสุทธิ์ข้างนอก ก่อนจะนั่งอ่านหนังสือให้อีกฝ่ายฟัง รุ้งลดานั่งมองหลานสาวนอกไส้ที่ดูแลท่านอย่างดีไม่เคยมีสีหน้ารังเกียจหรือรำคาญเลยด้วยสายตาอ่อนแสงลง ก่อนจะครุ่นคิดเรื่องราวก่อนหน้านี้ ท่านคงแพ้พนันลูกสะใภ้แล้วจริง ๆวันนี้พฤทธิ์โทรมาบอกว่าเขาจะไปทำธุระต่างจังหวัด จึงให้เธอนอนค้างที่บ้านของคุณย่า แล้วตอนเย็นอีกวันจะมารับนิตยารับรู้และเข้าใจการทำงานของสามีดีว่าบางครั้งต้องเดินทางไปต่างจังหวัดเธอทำอาหารเย็นให้คนเป็นย่า ก่อนจะมานอนเฝ้าท่านในห้องนอน