บททั้งหมดของ เสน่หาเมียรัก+เมียรักสุดสวาท: บทที่ 31 - บทที่ 40

“คุณย่าขา รักนิตบ้างได้ไหมคะ นิตจะทำตัวดี ๆ ฮื่อฮื่อฮื่ออย่าตีนิตเลยนะคะ นิตไม่เคยหาเรื่องใครก่อน เขามาหาเรื่องนิตก่อน อย่าตีนิตเลย นิตแค่อยากให้ทุกคนรักนิตบ้าง ขอแค่เศษเสี้ยวก็ยังดี รักนิตสักนิดก็พอ ได้ไหมคะ”นิตยานอนละเมอเหงื่อโซมกาย เธอเพ้อเสียงสะอื้นเพราะร้องไห้“แม่นิต แม่นิต...” คุณรุ้งลดาเรียกหลานสาวคนโตด้วยน้ำเสียงเป็นกังวล เขย่าร่างอีกฝ่ายเบา ๆ ตกใจกับร่างกายที่ร้อนจัดของคนที่นอนอยู่บนฟูก“ใครก็ได้เข้ามาหน่อย แม่นิตไม่สบาย ตัวร้อนจี๋เลย” คุณรุ้งลดาตกใจไม่น้อย เพราะก่อนหน้านี้เห็นหลานสาวยังดี ๆ อยู่เลย แต่ทำไมถึงไม่สบายนิตยาไม่ปริปากบอกใคร เพราะรู้สึกครั่นเนื้อครั่นตัวมาตั้งแต่ตอนเย็น คิดว่าคงไม่ได้เป็นอะไรมาก จึงไม่ได้ใส่ใจ“รีบพาหลานฉันขึ้นเตียง ไปหาผ้าเช็ดเนื้อเช็ดตัวด้วย” คนที่กล้ามเนื้ออ่อนแรง เดินไม่ได้ ลงจากเตียงอย่างกระฉับกระเฉง ก่อนจะรีบสั่งสาวใช้ให้เช็ดเนื้อเช็ดตัวหลานสาว และจับป้อนยาจนไข้ลด“ไปนอนเถอะ เดี๋ยวทางนี้ฉันดูแลต่อเอง”“ค่ะคุณท่าน” “คุณย่ากอดหนูนิตสักนิดได้ไหมคะ ทำไมคุณย่าไม่รักหนูนิต ฮื่อฮื่อฮื่อแค่รักสักนิดก็พอ” คนป่วยละเมอจับมือนิ่มของคนเป็นย่าไปแนบกับ

“พี่อธิบายได้นะครับ”“คำแก้ตัวหรือคำอธิบายคะ”“คุณน้ำเขาวางยาพี่”“แค่คำพูด คิดว่านิตจะเชื่อเหรอคะ ถึงนิตจะรักพี่พริกแค่ไหน แต่นิตทำใจไม่ได้หรอกค่ะที่โดนนอกใจ”“นิตฟังพี่ก่อน”“นิตคิดว่าเราควรอยู่ห่างกันสักพักนะคะ”“นิต...”“นิตขอเวลาทำใจและคิดทบทวนทุกสิ่งทุกอย่าง พี่พริกจะให้เวลานิ­ตได้อยู่กับตัวเองได้ไหมคะ”“โอเคครับ พี่จะให้นิตได้คิดและตัดสินใจ แต่พี่ขอยืนยันว่าพี่ไม่ได้มีอะไรกับคุณน้ำ­เอก และพี่ก็ไม่ได้รักเขาด้วย”“นิตจะขออยู่ไร่คุณพ่อสักพักนะคะ พี่พริกคงอนุญาต”“ถ้านิตสบายใจพี่ไม่ขัดหรอกครับ” เขาไม่อยากบีบบังคับเธออีก เพราะเขากลัวเสียเธอไป“ขอบคุณนะคะ”“คืนนี้ขอพี่นอนกอดนิตได้ไหมครับ”“นิตขอนอนกับคุณย่า ขอให้เราห่างกันสักพักนะคะ พี่พริกสัญญาว่าจะไม่บังคับนิตอีก”“อะไรที่นิตสบายใจ พี่จะทำมันครับ” เขาดึงเธอมากอด เธอไม่กล้ากอดตอบเขา กลัวว่าตัวเองจะใจอ่อน“คุณพริกมีอะไรคะ มาหาน้ำถึงที่บ้าน” เธอมอมเหล้าเขาและวางยาเขาด้วย ตื่นขึ้นมาเขาก็จำอะไรไม่ได้ เธอไม่ได้เรียกร้องอะไร ขอให้เขามีเธอตลอดไป ถึงเขาจะแต่งงานแล้วเธอก็ไม่สน“ผมเคยบอกคุณน้ำแล้วนะครับว่าผมมีภรรยาอยู่แล้ว”“ค่ะ น้ำรู

“พานิตหนีออกมาและทิ้งน้องของฉันเอาไว้นี่นะ ไอ้สารเลวเอ๊ย!” พฤทธิ์กระแทกหมัดหนัก ๆ เข้าใส่อิฐไม่ยั้ง อิฐไม่สู้ เขายอมให้ต่อย เพราะสำนึกผิด โทษว่าเป็นความผิดของตัวเอง และตอนนี้ก็เป็นห่วงคนที่อยู่ในห้องฉุกเฉินที่สุด“พี่พริกพอเถอะค่ะ คุณน้ำเขาหลอกเรานะคะ”“ใช่ เขาหลอก แต่ถ้ามันรักและเป็นห่วงยายแพรวสักนิดคงไม่เชื่อคนอื่น” พฤทธิ์ตั้งสติ เขาไม่โทษภรรยาเพราะเห็นเธอถูกอิฐฉุดกระชากลากถูให้ตามมา ในขณะที่พยายามจะหันไปมองทางด้านหลัง คล้ายจะวิ่งกลับไปยังกระท่อม เพื่อช่วยเหลือแพรว­พรรณ อย่างน้อยนิตยาก็ไม่ได้เชื่อคำพูดนั่นและไม่คิดทิ้งน้องสาวของเขา ในขณะที่อิฐเชื่อว่าแพรว­พรรณคิดทำความเลวแบบนั้นได้“เมื่อกี้พี่ขอโทษ” เขาหันไปมองหน้าภรรยาที่หน้าซีดเผือดตอนเขาปัดมือเธอออก เขาลูบหน้าตัวเองแรง ๆ ก่อนจะทรุดนั่งลงหน้าห้องฉุกเฉิน“นิตเข้าใจพี่พริกค่ะ อย่าคิดมากนะคะ” เวลานี้เธอไม่มีเวลาจะโกรธหรือน้อยใจเขา เพราะเป็นห่วงแพรว­พรรณไม่ต่างจากพฤทธิ์อิฐค่อย ๆ ตะเกียกตะกายขึ้นจากพื้น เขาเช็ดเลือดมุมปาก นิตยาเป็นห่วงอิฐไม่น้อยที่เขาบาดเจ็บ แต่เธอไม่อยากผิดใจกับสามี จึงเลือกที่จะเงียบเสีย เนื่องจากเขาแค่ปากแตก ยังช่

แม่กิ่งน่ะเขารู้จักควบคุมอารมณ์ รู้จักดูแลบริหารจัดการกับความเป็นอยู่ของคนในครอบครัว เขาเป็นลูกสะใภ้ที่ย่าภูมิใจมาก คนโบราณเคยสอนเอาไว้ว่า ไปอยู่บ้านเขาให้อุ้มไก่ตัวเมีย อย่าอุ้มไก่ตัวผู้ หมายความว่าอย่าไปเบ่งกล้ามหัวหมอกับเจ้าถิ่น จงทำตัวให้เขารัก เราก็เหมือนกันนะแม่นิต ทำให้พ่อพริกเขารัก ก็ต้องทำให้พ่อแม่ญาติพี่น้องของเขารักและเอ็นดูด้วย เราถึงจะอยู่กับครอบครัวเขาได้”“ค่ะคุณย่า”“การแต่งงานเป็นเรื่องของคนสองคนก็จริง แต่มันจะมีญาติพี่น้องของทั้งเราและเขาเข้ามาเกี่ยวข้องด้วย เราอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีญาติพี่น้องเพื่อนฝูงให้พึ่งพาอาศัยกัน วันนี้เราอาจจะไม่พึ่งใคร แต่วันข้างหน้าหากเรามีเรื่องเดือดร้อน เราก็ต้องพึ่งพวกเขาอยู่ดี หรือวันนี้หากมีคนมาขอพึ่งพิงเรา หากเราช่วยได้ก็จงช่วย อนาคตหากเราเดือดร้อน เขาก็ช่วยเหลือเราบ้างเพื่อตอบแทนน้ำใจกัน บ้านเราและบ้านเขาทำธุรกิจเหมือน ๆ กัน ต้องรู้จักคนเยอะ จะหมกตัวอยู่กันแค่สองคนผัวเมียนั้นมันไม่ได้ เราเข้าใจที่ย่าพูดใช่ไหม”“ค่ะคุณย่า”“เราเป็นคนเข้าใจอะไรง่าย และเป็นคนมีความอดทนสูง แถมยังใจเย็นเสียอีก แม่กิ่งเขาชมให้ย่าฟังบ่อย ๆ ย่าก็ว่าจริง และเชื่

“คุณนิตเป็นลูกสาวคุณเลอยศนะครับ คุณเลอยศยิงปืนแม่นใคร ๆ ก็รู้กิตติศัพท์ ตอนนั้นคุณพริกเข้าทางคุณย่ารุ้ง คุณเลอยศเลยไม่อยากยุ่ง แต่ตอนนี้ลูกเสือหนีกลับถ้ำไปแล้วนะครับ”“นายว่าเมียฉันเป็นลูกเสือเหรอ เป็นนางกวางน้อยต่างหากล่ะ”“ครับ”“พ่อกับผัวแกว่าเมียฉันจะเห็นว่าใครสำคัญกว่ากันวะไอ้ศักดิ์”“ก็ต้องพะ... ผัวสิครับคุณพริก” พวกอารมณ์แปรปรวนเมียทิ้งเป็นแบบนี้ทุกคนหรือเปล่านะสุทธิศักดิ์มองตาปริบ ๆ ถ้าตอบว่าพ่อสำคัญกว่าโดนจระเข้ฟาดหางแน่ ๆ แต่ถ้าบอกว่าผัวสำคัญกว่าเจ้านายจะได้อารมณ์ดีขึ้น แต่เขาคิดว่าคนที่สำคัญในเวลานี้เป็นคุณย่ารุ้งลดาเสียมากกว่า เพราะสิทธิ์ขาดเบ็ดเสร็จอยู่กับท่าน“พูดจาดี เดี๋ยวขึ้นเงินเดือนให้”“คุณพริกจะไปตอนไหนครับ”“สักตีสองรับรองว่านอนหลับหมดบ้าน”“ครับคุณพริก”สุทธิศักดิ์มองเจ้านายตาปริบ ๆ เจ้านายอาจจะทำสำเร็จก็เป็นได้“นายไปเตรียมตัวแล้วกัน นอนให้อิ่มก่อน อย่าลืมตั้งนาฬิกาปลุกด้วยนะ”ตีสองของคืนนั้น...สุทธิศักดิ์มองตัวเองและเจ้านายหนุ่มแอบเข้ามาในบ้านของเลอยศ อย่างกับโจรห้าร้อยมาปล้นตอนเจ้าของบ้านกำลังหลับสบายเดี๋ยวนะ!เมื่อกี้เจ้านายบอกว่ามาแค่เห็นหน้