All Chapters of เหลี่ยมเสน่หาวิวาห์สวาท: Chapter 1 - Chapter 10

แต่เพราะนางเกรงใจสามีอยู่พอสมควรเสียงจึงอ่อยลงเมื่อยังเอ่ยเข้าข้างบุตรชายอันเป็นที่รักเช่นเดิม“คุณก็ นี่ลูกนะคะ หยวนๆ บ้างสิ ไม่ใช่ลูกน้องของคุณซะหน่อย”“ยังอีกนะคุณกาน”กาญจนาได้ยินเสียงดุๆ ของสามีก็ค้อนให้อย่างไม่ชอบใจ ยอมปิดปากเงียบในทันที“พ่อพูดมาเถอะครับ ผมรอฟังอยู่” ภครัฐตัดบท สีหน้าเบื่อหน่ายอย่างชัดเจน ที่ท่านเรียกตัวเขากลับมาแบบนี้ ถ้าไม่บ่นเรื่องงานก็เรื่องไร้สาระแล้วแต่ท่านจะสรรหามาพูด จนเขาชาชินเสียแล้ว“ทีกับฉันแกทำหน้าเซ็งซังกะตาย แต่กับผู้หญิงพวกนั้นแกหน้าระรื่นเชียวนะ” วิรัฐอดประชดลูกชายเสียไม่ได้ ยิ่งมองสภาพเจ้าตัวดีแล้วให้อารมณ์เสีย“โธ่พ่อ ก็สาวๆ ไม่ได้ทำหน้ายักษ์อย่างพ่อนี่ครับ” ภครัฐยียวนกลับบ้าง ท่านรู้ว่าเขาเป็นแบบนี้มาแต่ไหนแต่ไรแล้ว จะพูดทำไมนักหนาเรื่องสาวๆ ของเขา“แกอย่ามาทำหน้าทะลึ่งกับฉันเจ้ารัฐ เอาละ ในเมื่อแกกลับมาแล้ว เราก็พูดเรื่องสำคัญกันได้แล้ว”“พ่อพูดเป็นงานเป็นการจังนะครับ ฟังแล้วสยอง” ภครัฐแสดงสีหน้าสยองจริงๆ“ฉันต้องพูดเป็นงานเป็นการสิเจ้าลูกบ้า ถ้าไม่อย่างนั้นแกจะฟังหรือไง เคยโผล่หัวกลับมาให้เห็นบ้างไหม ถ้าฉันอยากจะรู้ว่าแกไปมุดหัวอยู่ไหน ต้อ

“เฮ้ยๆ ๆ ๆ พอแล้ว ถ้าแกเมาฉันจะให้คลานกลับนะโว้ย กินเข้าไปแบบนี้จะขับรถยังไง”“แกไปส่งไง” ภครัฐพูดอย่างไม่ยี่หระ ก่อนจะลุกขึ้น“เฮ้ย! แกไหวหรือเปล่า” กันต์เข้าประคองเพื่อนเมื่อเห็นอีกฝ่ายยืนโงนเงนเซไปเซมาเล็กน้อย“ไหวๆ ฉันจะไปห้องน้ำหน่อย” ภครัฐโบกไม้โบกมือให้เพื่อน แล้วเดินไปยังห้องน้ำ หลังจากทำธุระออกจากห้องน้ำ เขาก็ชนเข้ากับร่างของหญิงสาวคนหนึ่ง“ขอโทษครับ” ภครัฐรับร่างหญิงสาวเอาไว้ อีกฝ่ายผลักออกเมื่อเห็นว่าเป็นใคร ก่อนเธอจะเดินมาห้องน้ำ ได้ยินชัดเต็มสองหูว่าเขารังเกียจเธอ เธอรู้จักเขาดี ภครัฐ เกียรติกำจาย ว่าที่สามีที่เธอเองไม่ได้ต้องการเช่นกัน แต่เขากลับไม่รู้จักเธอ ผู้เป็นเจ้าหนี้ครอบครัวของเขาภครัฐรู้สึกเสียหน้าเป็นอันมากที่เห็นหญิงสาวสะบัดใส่ ครู่หนึ่งเธอกลับโปรยยิ้มให้เขาจนตะลึงตะลาน ผู้หญิงคนนี้สวย สวยมากๆ สวยคม น่ารัก มองยังไงก็ไม่เบื่อ หรือเพิ่งจะคิดได้เลยโปรยยิ้มยั่วเขาแบบนี้ เมื่อครู่คงแกล้งเล่นตัวเพื่อจะอ่อยเป็นแน่“ขอบคุณนะคะ” เธอไม่อยากเสวนากับเขา และไม่คิดว่าจะมาเจอกับเขาในสถานที่แบบนี้ด้วย“เดี๋ยวสิครับคุณ” ภครัฐไม่อยากปล่อยหญิงสาวไปง่ายๆ อย่างน้อยก็น่าจะรู้จักกับ

มุกอันดายอมรับว่าเธอเคยอ่านประวัติและดูรูปถ่ายของภครัฐมากก่อนที่จะเข้ากรุงเทพฯ ผิดกับชายหนุ่มที่ไม่สนใจประวัติของเธอเลยสักนิด แม้แต่ชื่อแซ่ยังไม่รู้ด้วยซ้ำ“แล้วแกจะไปบ้านเขาวันไหน”“พรุ่งนี้เลย”“พรุ่งนี้เลยเหรอ” ฉัตรวดีตาโต มุกอันดาพยักหน้าให้เพื่อนยิ้มๆ คราวนี้สนุกแน่ อยากดูถูกกันดีนัก เธอจะเล่นงานให้เขากระอักจนเลิกดูถูกครอบครัวเธอให้ได้ คอยดูสิสายตาคมหวานมองคฤหาสน์หลังใหญ่ของตระกูลเกียรติกำจายที่แสนร่ำรวยแต่กลับประสบปัญหาทางการเงินอย่างหนักเพราะธุรกิจที่กำลังย่ำแย่ ยิ่งกว่านิยายน้ำเน่าที่เธอเคยได้ยินเสียอีก มุกอันดาคิดเช่นนี้แล้วส่ายหน้าไปมาอย่างไม่คาดคิดยิ่งได้เจอชายหนุ่มแล้วด้วย เธอยิ่งเพลียใจกับพฤติกรรมและทัศนคติของเขา...มุกอันดาย้อนคิดไปถึงเมื่อหลายวันก่อนที่บิดาพูดคุยกับเธอ ท่านขอร้องแกมบังคับอยู่ในที ท่านต้องการให้เธอรับพิจารณาว่าที่เจ้าบ่าวก่อนที่จะแต่งงาน พูดง่ายๆ คือศึกษานิสัยใจคอกันก่อน เธอเลยต้องบากหน้ามาถึงที่นี่ อันที่จริงจะไม่สนใจกันเลยก็ได้ หากไม่คิดว่าทางบ้านเกียรติกำจายได้ทำการกู้ยืมเงินของบิดาไปเป็นจำนวนมหาศาลการที่เธอมาในครั้งนี้มาพูดทั้งเรื่องหนี้สินและการแ

... แต่กว่าจะถึงตอนนั้น บางทีการมาครั้งนี้ของเธอ อาจทำให้เขากระอักจนล้มเลิกการแต่งงานไปเลย และหันไปใส่ใจดูแลบริษัทเพื่อหาเงินมาใช้หนี้ แทนที่จะแต่งงานใช้หนี้ชิส์! ผู้ชายอะไรเกาะชายกระโปรงผู้หญิงกิน น่ารังเกียจที่สุด เกิดเป็นคนไม่ว่าจะยากดีมีจนต้องรู้จักทำงานทำการ ไม่ใช่งอมืองอเท้า ไม่เช่นนั้นจะเห็นคุณค่าของชีวิตได้อย่างไรกัน“นี่เป็นของฝากจากคุณพ่อค่ะ” มุกอันดาหยิบขวดน้ำบูดู กับปลาส้ม มาวางบนโต๊ะอาหาร กลิ่นของมันคละคลุ้งจนทำให้สองแม่ลูกอยากจะอาเจียน “แล้วนี่เด็ดเลยค่ะ สะตอดอง รับรองว่ากินแล้วอร่อยเหาะ เดี๋ยวจะทานข้าว เราก็แกะทานกันเลยนะคะ ส่วนปลาส้มกับน้ำบูดูไว้ค่อยปรุงพรุ่งนี้” มุกอันดาแกะขวดโหลที่ใส่สะตอดองออกมากลิ่นคลุ้งไปทั่ว“เหม็น เอามันออกไป” ภครัฐกับกาญจนาเอามือปิดปากปิดจมูกแทบไม่ทัน“ว้าย!!! คุณแม่กับพี่รัฐไม่กินสะตอดองเหรอคะ อร่อยนะคะ ฮ้อมหอมมากเลยจริงๆ ค่ะ” มุกอันดาสูดกลิ่นของมันยกขึ้นมาตรงหน้าสองแม่ลูก“มันเหม็นเอามันออกไปเลยนะ” ภครัฐกัดฟันพูด เขาอยากจะโยนเจ้าหล่อนออกไปจากบ้านเดี๋ยวนี้ ถ้าไม่ใช่เพราะหนี้สินค้ำคอ“อ้าว... ไม่ชอบกินหรอกหรือคะ ไม่เป็นไรคะ งั้นให้คนเอาไปเก็บ

ภครัฐจำต้องนั่งลงที่เก้าอี้ตรงหน้า มองอุปกรณ์บนโต๊ะที่ผ่านการใช้งานมาพอสมควร ทั้งกล่องทิชชู่ที่เป็นรอยคราบ ช้อน ตะเกียบ อีกทั้งยังพริกป่น พริกน้ำส้มที่ดูยังไงก็น่ากลัวมากกว่าน่ากิน“พี่รัฐเอาอะไรคะ ทำไมไม่สั่ง” เสียงของเธอทำให้เขาสะดุ้ง“เอาแบบน้องมุกแล้วกัน” เขาตอบกลับไป เธอจึงสั่งหมี่เหลืองแห้งมาสองที่ เขาสะดุดใจนึกถึงใครบางคน ผู้หญิงคนนั้นก็ชอบกินแบบนี้ แต่คนเราก็ชอบกินคล้ายๆ กันนั่นแหละ เขาจึงปัดเรื่องผู้หญิงอีกคนออกไปจากสมอง ป่านนี้ไม่รู้เธอไปอยู่ที่ไหนของประเทศแล้ว เห็นว่ามาจากบ้านนอกเหมือนกัน หรืออาจจะกลับบ้านนอกไปแล้ว“พี่รัฐไม่ทานเหรอคะ ทานสิคะ อร่อยนะคะ” ภครัฐมองหญิงสาวตรงหน้า เธอตักทานอย่างเอร็ดอร่อย เหมือนกับรู้จักร้านนี้ดีอย่างไรอย่างนั้น เขายอมรับกับตัวเองเลยว่า ตลอดชีวิตมานี้ไม่เคยทานก๋วยเตี๋ยวข้างทางแบบนี้มาก่อน ครั้งก่อนที่มาก็ไม่ได้ทาน เขาทำใจทานไม่ลงจริงๆ มันดูสกปรกและไม่สะอาด แถมอยู่ข้างทาง ฝุ่นละอองก็คงปลิวมาเป็นสายชายหนุ่มหยิบช้อนขึ้นมาเช็ดด้วยกระดาษทิชชู่สีชมพูที่เจ้าของร้านวางเอาไว้ นั่นทำให้หญิงสาวส่ายหน้าไปมา“ช้อนพวกนี้เขาล้างสะอาดแล้วล่ะค่ะ พี่รัฐเอาทิชชู่