เหลี่ยมเสน่หาวิวาห์สวาท의 모든 챕터: 챕터 51 - 챕터 60

“มุกจะส่งกำลังใจให้พี่รัฐนะคะ ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น มุกเชื่อว่าพี่รัฐต้องทำมันให้ถึงที่สุด”ภครัฐกดจุมพิตที่หน้าผากเนียน ตอนนี้เขาหมดความกังวลเรื่องใครก็ตามที่จะมาแย่งหญิงสาวไปจากตน เพราะคงไทถูกไล่ออกไปแล้ว หลังจากคิดทำเรื่องเลวๆ แต่ทั้งสองลืมเลือนศัตรูตัวร้ายอีกคนไปเสียสนิท“อย่าคิดนะว่าจะแย่งมุกไปจากฉันได้” นันทวัฒน์กำหมัดแน่น มองคนทั้งคู่อย่างมาดร้ายเขารอคอยให้ต่างฝ่ายต่างต่อสู้กันเสียก่อนเพื่อดูเชิงว่าใครจะเป็นฝ่ายแพ้ฝ่ายชนะ แล้วค่อยหาทางจัดการคนชนะ ถ้าเขาไปต่อสู้กับทั้งสองจะกลายเป็นเจ็บตัวเสียเปล่าๆ เรื่องอะไรเขาจะต้องทำแบบนั้นด้วยเล่า สู้รอหาทางจัดการศัตรูหัวใจคนสุดท้ายก่อนไม่ดีกว่าหรือ คนฉลาดเช่นเขาไม่ทำอะไรโง่ๆ โดยการเจ็บตัวเช่นนั้นหรอกตอนนี้มุกอันดาก็ไว้ใจเขามากๆ เพราะเขาทำตัวเป็นเพียงเพื่อนที่ดี ทิ้งระยะห่างให้เธอตายใจ การไม่เข้าไปชกมวยกับผู้ชายคนอื่นๆ เท่ากับเป็นการประกาศว่าเขาวางตัวเองให้อยู่ในฐานะเพื่อนเท่านั้น ทำให้ทุกคนไม่คิดสงสัยอันใดภครัฐค่อยๆ ดูดดึงนิ้วเรียวเล็กๆ นั้นเล่น หลังจากที่เธอทำแผลให้เขาเรียบร้อย เก็บอุปกรณ์และล้างไม้ล้างมือ และนอนพักผ่อนที่บ้านพักของตัวเอ

ภครัฐเร่งเครื่องบรรเลงเพลงรักด้วยชั้นเชิงชายที่มากล้น จับจูงร่างน้อยที่ครวญครางอยู่ภายใต้ร่างหนาไปพานพบกับสวรรค์ที่กำลังรอคอยอยู่เบื้องหน้าเสียงหวีดร้องพร้อมกับความกระสันซ่านแสนหฤหรรษ์แผ่ซ่านอาบไล้ไปทั่วเรือนร่างของคนทั้งสองที่หลอมรวมเป็นหนึ่งซุกกายเข้าหากันคล้ายคนคนเดียวกัน...มุกอันดานั่งอ้าปากคอยรับข้าวผัดแสนอร่อยที่ภครัฐป้อนมาให้อย่างเต็มใจ รู้สึกหัวใจพองโตที่เขาเป็นคนทำด้วยตัวเอง แม้จะมีแม่ครัวคนเก่งอย่างมัดไหมคอยช่วยก็ตามที“อร่อยไหมครับไหม อุ่นร้อนๆ แบบนี้”ภครัฐเอาข้าวผัดเข้าไมโครเวฟอุ่นให้ร้อน หลังจากบทรักเร่าร้อนผ่านไปเป็นชั่วโมง“เป็นข้าวผัดที่อร่อยที่สุดเลยค่ะ” มุกอันดามองตอบตาหวาน อ้าปากรับตาหวานเยิ้ม คนป้อนถึงกับตาพร่าไปเลยทีเดียวเชียว “ต้องป้อนมุกแบบนี้ไปตลอดชีวิตนะคะ”มุกอันดาจับมือหนุ่มเอาไว้แล้วรับข้าวเข้าปาก ภครัฐหน้าแดงหัวใจพองโต เมื่อเห็นสายตาสื่อความหมายของเธอ เขาถึงกับมือสั่นเพียงแค่แตะต้องสัมผัสกับผิวกายของเธอ“ทานเยอะๆ นะ คนทำจะได้ดีใจ” ภครัฐยังป้อนไม่ยอมห่าง“พี่รัฐก็ทานบ้างสิคะ มุกทานเองได้ มือไม่ได้เจ็บเสียหน่อย” เธอยกข้าวป้อนให้บ้าง ภครัฐกุมมือนิ่มเอาไว้ร

สองกายร่วมรักพร้อมพรักเป็นหนึ่ง ทุกที่ในลำธารน้ำใสร้อนระอุเมื่อหนุ่มสาวเคลื่อนคล้อยไปอิงแอบแนบชิดเพื่อทำกิจกรรมรักที่ยังต่อเนื่องเหมือนเสพติดรสเสน่หาที่แสนตราตรึงอ้อมแขนกำยำสอดเข้าโอบอุ้มทั้งสะโพกบ้าง โอบอุ้มเรียวขาทั้งสองบ้างเมื่อเพลงกามมายาบรรเลงสวาทอยู่เช่นนั้นเหมือนไม่อิ่มเอมกับสิ่งที่ได้รับมุกอันดารับเขาทุกครั้งที่เขาเข้ามา บดเบียดกันและกันอยู่เช่นนั้น จนแขนขาเริ่มอ่อนล้า ต้องการแรงกายแรงใจที่จะต่อบทรักที่ยังอยากฝากรักกันและกันอยู่อีกไม่ยอมห่างหลังขึ้นจากน้ำ หนุ่มสาวก็เช็ดตัวให้กันอย่างอ้อยอิ่ง เพราะเตรียมผ้าขนหนูมาเตรียมลงเล่นน้ำก่อนหน้าที่จะเดินทางมาที่นี่ อีกทั้งอาหารที่เตรียมมามากพอให้ทั้งสองที่กำลังหิวจัดได้ทานกันอีกครั้ง เป็นข้าวกล่องง่ายๆ รสอร่อยที่มัดไหมทำให้พี่ทั้งสองอย่างเต็มใจ“มุกทำให้พี่หมดแรงนะครับ” ภครัฐตักข้าวเข้าปากด้วยมืออันสั่นเทาเล็กน้อย“คิกๆ สมน้ำหน้าค่ะ ยังไม่บันยะบันยังดีนัก มุกบอกให้ขึ้นจากน้ำได้แล้วก็ไม่เชื่อ” มุกอันดาค้อนให้ แต่มือตัวเองที่ยกข้าวขึ้นทานก็สั่นเช่นเดียวกัน“ว่าแต่พี่นะน้องมุก มือใครกันที่สั่น วันหลังไม่เอาแล้วนะครับแบบนี้ เดี๋ยวพี่จะตา

และมุกอันดาก็รอโอกาส เธอรู้ว่าไม้แข็งใช้ไม่ได้ ยังไงต้องใช้ไม้อ่อน รู้ดีว่าตัวเองแม้จะมีวิชาการป้องกันตัว แต่ถ้าผู้ชายมาเป็นโขยง ยังไงเธอก็เป็นหญิง คงไม่สามารถจัดการได้คงไทมองสบตาเชื่อมหวานของมุกอันดา ความต้องการที่เก็บสั่งสมมานานทำให้เขาเดินเข้าไปแกะเชือกอย่างเลื่อนลอย บางทีเขาอาจจะระแวงมากไปก็เป็นได้ ยังไงหญิงสาวคงไม่สามารถหนีไปไหนได้แน่นอน“วันนี้ละ พี่จะทำให้น้องมุกติดใจรสรักของพี่จนถอนตัวไม่ขึ้น” คงไทกดร่างของมุกอันดาลงกับแคร่ไม้ไผ่ หญิงสาวมีท่าทีขยะแขยงอย่างอาเจียน แต่ก็แกล้งทำเป็นโอนอ่อนให้อีกฝ่ายเข้าซุกไซ้ซอกคอ สายตาคมหวานที่ว่องไวเหลือบมองปืนที่เหน็บอยู่ที่เอวอย่างหมายมาด“อย่ารุนแรงนะคะพี่ไท มุกน่ะชอบแบบอ่อนโยน”มุกอันดาลูบไล้แผงอกกว้าง มองสบตาหยาดเยิ้ม คงไททำท่าจะลุกขึ้นปลดเสื้อผ้า แต่ถูกดึงคอเสื้อเอาไว้“มุกปลดให้ดีกว่านะคะ”อดีตหัวหน้าคนงานหนุ่มรู้สึกตื่นเต้นเมื่อได้สัมผัสแนบชิดกับหญิงสาวที่หมายปอง คงไทถูกผลักลงนอนบนแคร่ มุกอันดาใช้ปลายนิ้วแตะที่ริมฝีปากแล้วประทับที่ปากหนา ร่างบางขึ้นคร่อมทับเอาไว้ ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตลายสก็อตสีน้ำตาลเข้ม สอดมือแทรกเข้าไปในแผงอกกว้างมุกอ

“พี่มรรคจะอยากทานของหวานอะไรกันตอนนี้คะ”มัดไหมพูดอายๆ เมื่อเข้าใจความต้องการของคนที่แนบชิดกับเธออยู่“เพราะชีวิตพี่ขาดหวานไม่ได้ยังไงล่ะคะ” มรรคก้มลงกระซิบ หอมแก้มน้อยหอมกรุ่นของน้อง มัดไหมก้มหน้าขัดเขินเมื่อลมหายใจร้อนๆ เป่ารดกับซอกคอและใบหน้าของเธอถนัดถนี่กลิ่นสาบสาวหอมจรุงจิต มรรคเดินไปเปิดตู้เย็นหยิบน้ำมารินใส่แก้วให้น้อง ทั้งสองดื่มน้ำแก้กระหายให้คลายร้อนจากการเดินทาง ก่อนที่มือหนาจะจูงมือน้อยขึ้นห้องนอน“พี่มรรคจะ... กินเลยเหรอคะ” มัดไหมขวยเขินเดินตามพี่มรรคมาจนแทบขาขวิด“กินอะไรคะ”เสียงนิ่งหันมาถาม ทำให้น้องน้อยหน้าแดงจัด เมื่อคำถามของเขากลายเป็นเธอเองที่คิดลึก แต่เขาไม่ได้คิดอะไรเลยสักนิด“พี่มรรคแกล้งไหม” มัดไหมหยุดกึก ก้มหน้างุดด้วยความอาย“แกล้งอะไรคะ พี่แค่ถามว่ากินอะไร เพราะไหมถามพี่ว่า พี่มรรคจะกินเลยเหรอคะ”มรรคก้มหน้าลงพยายามจ้องกับดวงตาที่มองพื้นหลบเขาเป็นพัลวัน นั่นยิ่งทำให้มัดไหมเบือนหน้าหนีไม่กล้าสบตาคนเจ้าเล่ห์ที่รู้ทันว่าเธอคิดอะไร และพูดอะไรน่าอายออกไป“พี่มรรค” มัดไหมยิ่งเขินอายมากขึ้น มือไม้ทึ้งไปทึ้งมา วางไม่ถูกที่ถูกทาง“อะไรคะ ว่าไงคะ จะให้พี่กินอะไร” มร