All Chapters of เหลี่ยมเสน่หาวิวาห์สวาท: Chapter 41 - Chapter 50

“หลานรัฐเหรอ เป็นยังไงบ้าง ยัยมุกต้อนรับดีหรือเปล่า ลุงขอโทษที่ไม่ได้ต้อนรับ พอดีมีงานด่วน” น้ำคำที่นายหัวมนชัยพูดกับภครัฐทำให้ทุกคนอ้าปากค้าง มุกอันดาหน้างอ หันไปสบตากับภครัฐที่มองเธออย่างเป็นต่อ ปากจิ้มลิ้มขมุบขมิบห้ามให้เขาปากโป้ง“พี่มุก” แต่น้ำเสียงและสีหน้าของมรรคและมัดไหมที่เพิ่งมาถึง ทำให้มุกอันดาทราบว่าทุกอย่างคงถึงหูบิดาเรียบร้อยแล้วมรรคและมัดไหมทำหน้าสำนึกผิด มุกอันดาเม้มริมฝีปาก ก่อนจะหันกลับมามองภครัฐที่ส่งสายตามองมายังเธออย่างรู้ทัน มุกอันดาถลึงตาเข้าใส่ เอาเถอะ... เขาอยากพูดอะไรก็พูดไป ตอนนี้เธอเสียเปรียบเขานี่นา“น้องมุกดูแลผมดีมากครับ” ภครัฐตอบเสียงเรียบ มองสบตาว่าที่เจ้าสาวที่กำลังหน้างอไม่ยอมหลบ มุกอันดาอ้าปากค้างเมื่อได้ยินประโยคนั้นจากเขา คิดว่าเขาจะต่อว่าเธอเสียอีก“อย่างนั้นเหรอ ฮ่าๆ ๆ” นายหัวมนชัยหัวเราะร่วนเมื่อเห็นว่าที่ลูกเขยปกป้องลูกสาวของเขา“ครับ” คำพูดหนักแน่นนั้นทำให้มุกอันดาคาดไม่ถึง และที่เธอคิดว่าตัวเองตาฝาดคือสายตาอบอุ่นที่เขาส่งมาให้ หญิงสาวเม้มริมฝีปาก รู้สึกว่าเลือดฝาดที่แก้มจะแดงปลั่งขึ้นมาทันตาเห็นเมื่อยังได้ยินบิดาหัวเราะอย่างถูกอกถูกใจ“มันต

ไปคว้านังนั่นมาได้ มันก็ล้มละลาย เลยพาฉิบหายกันแบบนี้”“ผมกำลังพยายามอยู่ครับคุณแม่ ขอเวลาอีกนิด”“จะทำอะไรก็รีบๆ ทำเลย เรามีเวลาไม่มาก ก่อนที่แกจะต้องไปนอนข้างถนนเพราะบ้านเรากำลังจะถูกฟ้องล้มละลาย”“ครับแม่” เสียงขรึมตอบรับมารดา เก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋า ก่อนจะมองไปด้วยสายตามาดร้ายยังไงฉันจะไม่ยอมปล่อยเธอไปแน่ๆ มุกอันดา เธอต้องเป็นของฉันคนเดียวเท่านั้น!!! “พี่รัฐพักบ้างเถอะ ซ้อมมาแต่เช้าแล้วนะครับ” มรรคบอกชายหนุ่มที่เอาแต่ซ้อมมวยไม่ยอมหยุด เพื่อหวังพิชิตชัยชนะให้ได้“พี่ไม่อยากพัก ไม่อยากหยุดซ้อม กลัวแพ้” ภครัฐตอบกลับ หันไปสนใจกับการซ้อมต่อไป“ถ้าคุณเอาแต่ซ้อม ไม่หยุดพัก ร่างกายจะไม่ไหว บางทีก็ต้องเก็บแรงเอาไว้สู้นะคะ” เสียงหวานๆ ที่เขาปรารถนาดังขึ้น ทำให้ภครัฐชะงักหันมามอง มุกอันดายืนยิ้มอยู่อีกด้าน เธอเอียงอายเล็กน้อย มัดไหมรีบสะกิดมรรคเบาๆ ทั้งสองรีบเลี่ยงออกมาปล่อยให้หนุ่มสาวได้อยู่ด้วยกัน“น้องมุก”“พักดื่มน้ำก่อนสิ มุกให้พี่เรไรทำอะไรๆ มาให้ทาน” มุกอันดายกน้ำเย็นๆ ส่งให้ชายหนุ่ม“นึกว่าน้องมุกทำเองเสียอีก” ภครัฐรับน้ำมาดื่มแล้วมองอาหารตรงหน้าแล้วอมยิ้ม“มุกทำอาหารไม่เป็นหรอกค่

เมื่อเห็นชายหนุ่มร้องขอความช่วยเหลือ“พี่รัฐคะ พี่รัฐ อย่าเป็นอะไรไปนะ มุกขอโทษ” มุกอันดาดำผุดดำว่ายหาร่างของภครัฐที่จมลงไปใต้น้ำ น้ำเสียงร้อนรนอย่างเห็นได้ชัด“มุก”“ว้าย!!!”มุกอันดาผวาเมื่อถูกสวมกอดจากทางด้านหลัง ภครัฐโผล่พ้นน้ำขึ้นมาด้วยใบหน้าระรื่น ไม่ได้มีอาการเป็นตะคริวแต่อย่างใด“พี่รัฐ คนบ้าๆ ๆ รู้ไหมว่ามุกเป็นห่วงแค่ไหน ถ้าพี่รัฐเป็นอะไรไป มุกจะอยู่ได้ยังไง ทำไมเป็นเด็กเลี้ยงแกะแบบนี้ ทำให้คนอื่นเป็นห่วง นี่แน่ะๆ ๆ คนบ้าๆ ๆ” หญิงสาวทุบอกแกร่งด้วยความโมโหเมื่อถูกเขาหลอกเข้าให้ “มุกเป็นห่วงพี่เหรอ” ภครัฐถามอย่างจริงใจ หัวใจเป็นสุขจนพองโต“ก็ใช่น่ะสิคะ มาล้อเล่นกับความรู้สึกกันได้ยังไง” มุกอันดาทุบอกเขาอย่างโมโห“แค่รู้ว่ามุกเป็นห่วงพี่ก็ชื่นใจจะแย่ อยากจะทุบพี่ให้ตายก็ทุบไปเลย พี่ยอมตายถ้าทำให้มุกหายโกรธ” เขาบอกอย่างจริงจังมุกอันดาเลิกทุบตีมองสบตากับชายหนุ่มที่มองเธอด้วยความรัก “มุกแทบไม่อยากให้พี่รัฐเจ็บเลยแม้แต่น้อย คราวหลังอย่าทำแบบนี้อีกนะคะ อย่าทำให้เป็นห่วงอีก”“พี่ขอโทษที่ทำให้มุกต้องเป็นห่วง” เขากอดเธอเอาไว้แนบอก กลิ่นกายสาวที่หอมจรุงยังส่งผลต่อความต้องการที่ยังไม่ม

แต่สิ่งที่คาดเอาไว้กลับไม่เป็นอย่างที่คิด เมื่อฝีมือของภครัฐดีขึ้นกว่าเก่า และมีชั้นเชิงในการหลบหลีกเอาตัวรอด รวมถึงปล่อยหมัด ศอก เข่ามาเข้าใส่อย่างฉลาดและว่องไวไหนไอ้วิทิตลูกน้องของเขาที่เขาให้ไปสืบบอกว่าภครัฐซ้อมเหยาะแหยะไง ทำไมมันถึงเก่งได้ขนาดนี้ มันต้องมีอะไรผิดพลาดเป็นแน่คงไทไม่รู้ว่าภครัฐแกล้งซ้อมเหยาะแหยะ แสดงตนว่าฝีมือด้อย แถมยังปล่อยข่าวว่าตนหวาดกลัวคู่ต่อสู้เอามากๆ คิดว่าคงไม่ชนะ แต่ไม่อยากเสียหน้าเลยลงชกในครั้งนี้เพราะได้ลั่นวาจาไปแล้ว เขาทำให้คู่ต่อสู้ประมาทไม่ได้ฝึกซ้อมโดยที่ตัวเองแอบไปซ้อมอย่างหนัก ทำให้คู่ต่อสู้คิดว่าเขาไร้ความสามารถคงไทแย็บหมัดเข้าใส่ เตะ ต่อย ศอก เข่า เพื่อตัดกำลังคู่ต่อสู้ ภครัฐเองสู้เต็มที่ไม่ถอย ได้จังหวะก็บุกเข้าใส่ ยามถอยก็ถอยอย่างมีชั้นเชิง มีลูกล่อลูกชน ถอยเพื่อตั้งรับ ยั่วยุให้อีกฝ่ายบุกแล้วสวนหมัดศอกเข่าเข้าใส่ไม่ยั้งคงไทเพิ่งรู้ตัวว่าประมาทคู่แข่งเอามากๆ เขาพยายามถ่วงเวลาแทนที่จะบุกเข้าใส่เหมือนคราแรกๆ เพราะฝีมือที่เก่งกาจของศัตรูหัวใจมันพัฒนาขึ้นมากทีเดียวการต่อสู้ที่เปลี่ยนไปคือภครัฐเป็นฝ่ายรุก คงไทเป็นฝ่ายรับและถอย ทำให้หลายคนแปลกใจ

เธอค้อนให้คนปากหวาน“ก็น้ำเน่ากับมุกเท่านั้นละครับ”“โกหก มุกไม่เชื่อหรอกค่ะ เมื่อก่อนคงน้ำเน่ากับผู้หญิงไปทั่ว”“พี่ยอมรับว่าเมื่อก่อนน้ำเน่ากับผู้หญิงคนอื่นจริงๆ แต่มันเป็นอดีตไปแล้ว ตอนนี้พี่น้ำเน่ากับมุกคนเดียว และจะเป็นคนเดียวตลอดไป”“มุกเชื่อค่ะ” เธอพูดยิ้มๆ“จริงเหรอครับ ทำไมถึงเชื่อง่ายจัง”“สายตาพี่รัฐบอกมุกแบบนั้น ถ้ามุกไม่ได้หลอกตัวเอง มุกเห็นความจริงใจจากดวงตาของพี่รัฐ มุกมองที่ใจของพี่รัฐ ไม่ได้มองแค่ภายนอก หรือน้ำคำที่พี่รัฐพูดออกมา”คำพูดของหญิงสาวลึกซึ้งกินใจ ภครัฐกุมมือเธอเอาไว้แนบอก ก่อนจะผล็อยหลับไปด้วยความอ่อนเพลีย นายหัวมนชัยเดินกลับเข้ามาดูอาการของว่าที่ลูกเขยอีกครั้ง หลังจากดูอาการของมัดไหมเรียบร้อยแล้ว ร่างสูงใหญ่ถึงกับหยุดกึก คราแรกรู้สึกหวงๆ บุตรสาวเอามากๆ ที่ไอ้เจ้าหมอนี่ดันมากอดลูกของเขาพอคิดไปคิดมานายหัวหนุ่มใหญ่กลับเผยยิ้มออกมา เอาเถอะ รักกันชอบกันเขาก็ไม่ขัดขวาง เพราะตอนนั้น มุกอันดาเป็นคนปฏิเสธเสียงแข็งว่าไม่แต่ง แต่คราวนี้คงติดบ่วงของตัวเองไปแล้ว ก็ดีไม่ใช่เหรอ... ที่เขาไม่ต้องกังวลว่าบุตรสาวจะขึ้นคานอย่างที่กลัวมุกอันดาจะได้มีคนคอยดูแล เขาจะได้ตายตา