เหลี่ยมเสน่หาวิวาห์สวาท의 모든 챕터: 챕터 31 - 챕터 40

“ให้ผมแก้ตัวอีกสักครั้งนะมุก ครั้งสุดท้ายจริงๆ ผมจะไม่ขออะไรคุณอีก” นันทวัฒน์ยังไม่ละความพยายาม“หมดโอกาสแก้ตัวของคุณแล้วค่ะ หลังจากที่คุณโกหกมุก เห็นมุกเป็นนังโง่ อีโง่ที่คุณจะปั่นหัวเล่นยังไงก็ได้”มุกอันดาหันหลังให้ชายคนรักที่หักหลังเธออย่างไม่แยแส ถ้าเธอกลับไปหาเขาอีก ก็เหมือนลาโง่ตัวหนึ่งให้เขาจูงจมูก ความรักที่ไร้ซึ่งความซื่อสัตย์และการไว้วางใจ มันจบลงไปตั้งแต่เขานอกใจเธอครั้งแล้วครั้งเล่า“ผมมันโง่เองที่ปล่อยผู้หญิงดีๆ อย่างคุณไป มีเพชรอยู่ในมือก็ยังไปคว้าก้อนกรวด ผมมันโง่เอง ผมมันน่าจะตายๆ ไปซะ” นันทวัฒน์ที่ทรุดลงบนพื้นกระแทกหมัดไม่ยั้งจนเลือดไหลออกมาจากหลังมือ“วัฒน์คะ คุณทำบ้าอะไร หยุดเดี๋ยวนี้นะ” มุกอันดาหันกลับมาอย่างตกใจ ก่อนจะถลาเข้าไปกระชากมือที่เลือดไหลนองมากุมเอาไว้“ขอบคุณที่คุณยังเป็นห่วงผมแบบนี้” นันทวัฒน์กอดหญิงสาวแนบอก“ปล่อยนะวัฒน์ คุณควรไปทำแผล รู้ไว้ด้วยว่าฉันไม่อยากให้คุณทำอะไรทุเรศแบบนี้ ไม่ใช่เป็นห่วง แต่มันน่าสมเพชที่มาทำร้ายตัวเองอย่างไร้ค่า” เธอแกะมือเขาออก ผละออกห่างและมองเขาอย่างไม่พอใจ“ผมรู้แล้วมุกว่าคุณคงไม่ยอมกลับไปเป็นแฟนกับผมอีกครั้ง ทั้งๆ ที่ผมต

ภครัฐหน้าเครียดเมื่อพูดถึงคนงาน“พี่มุกพิสูจน์ตัวเองว่าพี่มุกก็เข้มแข็ง มีสมอง” มรรคใช้นิ้วชี้เคาะที่หัวของตัวเอง “พี่มุกทำงานได้ รู้จักแก้ปัญหา เข้าใจในระบบงานทุกอย่าง พี่มุกตัดสินใจได้เฉียบขาดไม่ลังเล แม้พี่มุกจะเป็นผู้หญิง แต่พี่มุกฉลาด สามารถควบคุมคนงานชายอกสามศอกได้ในที่สุด” มรรคพูดถึงพี่สาวก็ยิ้มน้อยๆ คนอย่างมรรคยิ้มยาก เขาจะยิ้มก็ต่อเมื่อได้อยู่กับคนที่รัก ได้พูดถึงคนที่เคารพเท่านั้น“พี่สาวนายเก่งดีนี่” ภครัฐฟังก็อดชื่นชมไม่ได้ แต่น้ำเสียงแดกดันเสียมากกว่า มรรคไม่ถือสาทำเป็นไม่ใส่ใจ เข้าใจว่าว่าที่พี่เขยกำลังอยู่ในอารมณ์ไหน“พี่รัฐรักพี่มุกหรือเปล่า” มรรคยิงคำถามสำคัญที่มนชัยเองก็อยากรู้ ในระหว่างที่ภครัฐใช้ชีวิตอยู่ที่เกาะอันดามุกอันดาไม่ได้ตั้งใจจะแอบฟัง แต่เธอก็นึกเป็นห่วงภครัฐอยู่เหมือนกัน ด้วยสภาพสะบักสะบอมนั้น เธอกลั้นใจรอฟังเมื่อได้ยินประโยคของมรรคที่เอ่ยถามชายหนุ่มว่าที่เจ้าบ่าวของเธอ“นายว่าอะไรนะ” ภครัฐดูตกใจกับคำถามนี้ของอีกฝ่าย ที่เขาตกใจเพราะหัวใจของเขาไหววูบชอบกลบ้าน่า! ในเมื่อเขาไม่เคยเป็นแบบนี้ หรือรู้สึกแบบนี้มาก่อนกับผู้หญิงคนไหนท่าทีตกใจของภครัฐทำให้มุกอั

เสียงร้องครวญครางเต็มไปด้วยความสุขสันต์ในแต่ละครั้งของการกระแทกอบอวลไปทั่วห้องกว้างครั้งแล้วครั้งเล่า เสียวซ่านทุกลีลารักสอดประสาน แรงลึก เสียดสีระรัว ดำดิ่งเข้าออกมาเหมือนเครื่องกลประสิทธิภาพสูงเสียงร้องคร่ำครวญดังต่อเนื่อง หนุ่มสาวทุ่มเทพละกำลังกายใจให้แก่กันอย่างเร่าร้อนรุนแรง แสวงหาความสุขสมที่จะปลดปล่อยความทรมานที่เป็นอยู่ให้หมดไปสองร่างกอดรัดแนบชิด ริมฝีปากบรรจบกันดูดดื่ม มือหนาเคล้นคลึงอกอิ่มแล้วป้อนเข้าปาก อีกมือที่ว่างเว้นก็กอบกุมสะโพกผายเอาไว้แล้วเคล้นคลึงช่วยดึงร่างน้อยขึ้นมาหาเพื่อรับเขาให้หมดทุกท่วงท่าลีลารัก ไม่ให้ขาดตกบกพร่องแม้อากาศภายนอกจะเย็นฉ่ำเนื่องจากสายฝน แต่ภายในห้องของมัดไหมกลับร้อนระอุด้วยเปลวเพลิงพิศวาส เหงื่อจากกายของหนุ่มสาวทั้งสองไหลโซมอาบไปทั่วตามการขับเคลื่อนที่เร่งเร้าเพื่อจะปีนป่ายไปสู่สวรรค์กายหนุ่มสาวโรมรันพันตูกันและกัน มรรคคอยกระซิบให้ยอดเสน่หาเด้งสะโพกขึ้นมารับ มัดไหมตอบรับเสียงหอบให้พี่มรรคคนดีกดกายลงมาลึกๆ แรงๆสายตาซุกซนผงกหัวขึ้นมองการควบขี่ของชายหนุ่มตรงหว่างขา ระหว่างที่เขาโจนทะยานลงมาในจังหวะร้อนแรงลึกสุดใจมือนิ่มเอื้อมไปสัมผัสกับตัวตน

อารมณ์หงุดหงิดโมโหทำให้วิทิตเริ่มขาดสติ ตามเข้าฟาดฟันปล่อยหมัด ศอก เข่า เตะใส่ภครัฐ แต่เตะได้เพียงอากาศเท่านั้น“เฮ้ย! จับมันเอาไว้ กูจะต่อยมันให้ร่วง ไอ้ห่านี่ แน่จริงหลบทำไมวะ” วิทิตพูดอย่างไม่สบอารมณ์เมื่อเห็นภครัฐเอาแต่หลบเลี่ยง วิ่งปรู๊ดปร๊าดไปโน้น มานี่ยังกะปรอท“มันหนีไปแล้วพี่” วิทิตบอกลูกพี่ที่ยืนหน้าเครียดอยู่อีกด้าน“ตามจับมันสิวะไอ้โง่” คงไทตะโกนลั่นอย่างไม่สบอารมณ์“ไอ้ขี้ขลาดตาขาว แน่จริงอย่านี่สิวะ” วิทิตตะโกนลั่นคงไทมองอย่างหงุดหงิด แต่ไม่ได้ตามไปเพราะดูท่าว่าวิทิตจะจัดการมันไม่ได้เหมือนเคย...“อยู่ให้โง่หรือไง” ภครัฐวิ่งหนีกวดเท้าสุดฤทธิ์ ใครจะบอกว่าเขาขี้ขลาดตาขาวก็ช่าง แต่อยู่ให้อีกฝ่ายกระทืบมันก็ไม่ใช่เหตุ การถอยไม่ใช่การยอมแพ้เสมอไป แต่เป็นการตั้งหลักไว้รับต่างหาก“พี่รัฐ ทางนี้ พี่รัฐ” เสียงใสๆ ที่เรียกอยู่ใกล้ๆ ทำให้ภครัฐชะงักแล้วหันไปมอง เป็นมัดไหมนั่นเอง เด็กสาวและเด็กหนุ่มกำลังกวักมือเรียกเขาหย็อยๆ“เราสองคนมาได้ยังไง” ภครัฐมองสบตาเด็กทั้งสองที่กำลังแสดงสีหน้าซุกซน โดยเฉพาะมัดไหม เห็นแบบนี้ แสบใช่ย่อย“พี่รัฐดึงเชือกนี้ไปเลย วางไว้บนพื้น เดี๋ยวพอพวกมันมา ก็ด

“เกิดอะไรขึ้นน่ะพี่รัฐ” เด็กทั้งสองรีบเข้ามาถามในทันที“คนรู้จักน่ะ” ชายหนุ่มตอบทั้งๆ ที่ยังมองตามร่างของมุกอันดาไปจนสุดตา“รู้จักกันจริงๆ ด้วย” มรรคมองสบตากับมัดไหม เขาเดาไม่เคยพลาด“เรื่องเป็นมายังไงคะพี่รัฐ พี่กับเขาต้องรู้จักกันแบบไม่ธรรมดาแน่ๆ” มัดไหมเอ่ยถามด้วยความอยากรู้“รู้จักดีสิ พี่จะเล่าให้ฟัง” แล้วภครัฐก็ยอมเปิดปากเล่าทุกอย่างให้ฟัง ทำให้เด็กทั้งสองรู้สึกเป็นห่วงมุกอันดาเอามากๆ“ซี้ดด... มุกเบาๆ หน่อยครับเจ็บ” นันทวัฒน์กุมมือหญิงสาวเอาไว้ในขณะที่เธอทายาให้ ร้องด้วยความปวดแสบ“มุกไม่เข้าใจคะ คุณมีอะไรกับเขาหรือเปล่า ทำไมถึงโดนต่อยเขาต่อยเอาขนาดนี้” มุกอันดาไม่เชื่อว่าภครัฐจะต่อยนันทวัฒน์หนักมือขนาดนี้ ถ้าไม่มีเรื่องอะไรกันมาก่อน“ตอนแรกผมก็นึกไม่ออกว่าเขาเป็นใคร แต่...” นันทวัฒน์เว้นเอาไว้ให้หญิงสาวถามต่อ“แสดงว่าคุณรู้จักกัน” มุกอันดาชะมักมือ นันทวัฒน์จึงเริ่มเล่าต่อ“พอผมได้คุยกับเขา ผมเลยจำได้”“คุณกับเขารู้จักกันมาก่อน แล้วทำไมคุณไม่บอกมุกคะ” เธอนึกถึงคำพูดของมรรค“ใช่ครับ เรารู้จักกัน แต่ไม่แน่ใจ ตอนแรกคิดว่าเขาเป็นคนงานคุณไง นึกว่าจำคนผิด แต่ที่ไหนได้ เขาบอกผมเองว่า