All Chapters of เหลี่ยมเสน่หาวิวาห์สวาท: Chapter 21 - Chapter 30

นิ้วแกร่งขยับรุกเร้าเข้าออกต่อเนื่อง ชายหนุ่มซอยนิ้วเข้าออกเร็วขึ้นเรื่อยๆ ใช้ปากดูดเม้มปุ่มกระสันซ่านที่ไวต่อสัมผัสมุกอันดาครางอืออา สูดปากคล้ายกินอาหารรสจัดเข้าไปเต็มคำ เสียงหยาดน้ำหวานฉ่ำแฉะชื้นตามแรงนิ้วที่ขยับกระแทกร่องรักจนชุ่มแข่งกับเสียงสายฝนด้านนอกที่ยังตกไม่ลืมหูลืมตา ปลายลิ้นร้อนเร่งเร่าตวัดเม็ดมณีเร็วรี่ให้อารมณ์สาวพุ่งขึ้นสูง“ไม่ไหวแล้ว” มุกอันดาส่ายหน้าไปมา เหงื่อชุ่มโชก พยายามถอยหนีลิ้นและนิ้วที่สัมผัสกับปุ่มกระสันสวาท แต่ถูกล็อกขาเอาไว้ไม่ให้หนีไปไหนได้ เธอเสียวซ่านเหลือกำลังเหมือนใจจะขาดรอนๆ ขนในกายลุกชันไปทั่วร่างเมื่อลิ้นละเลงเน้นจุดอ่อนไหวหนักหน่วงไม่ว่างเว้น“อย่าทำแบบนี้” มุกอันดาครางเสียงสะอื้น แอ่นกายขึ้นรับอย่างน่าอายนักในความรู้สึก เหตุเพราะแพ้อารมณ์กระสันซ่านที่เขาปลุกเร้าให้ตื่นเร่าขึ้นมาอย่างหักห้ามไม่อยู่“โอ้ว... น้องมุกคนดีของพี่” ภครัฐครางเสียงแหบพร่าเมื่อกายสาวแอ่นหยัดขึ้นมาให้แนบลิ้นมากขึ้น หน้าท้องสาวแขม่วเกร็งกระสัน ซอกใจสาวตอดรัดตุบๆ หยาดน้ำหวานไหลซึมออกมาทั้งๆ ที่นิ้วแกร่งยังสอดคาควานวนไปมาในซอกสวาทจนกายสาวกระตุกซ้ำๆ ด้วยความสุขสมแสนหฤหรรษ์เมื

ปัง!!!เสียงประตูกระแทกพร้อมกับร่างสาวที่คว้าเสื้อคลุมมาสวมใส่ เธอเดินไปคว้าปืนในลิ้นชักที่เก็บไว้ป้องกันตัว ก่อนจะเล็งมายังร่างสูงที่ตะลึงตะลานอยู่หน้าประตู“คนเลวๆ อย่างคุณสมควรตาย แผ่นดินจะได้สูงขึ้น” เธอมองเขาเขม็ง แววตาเข้มข้นด้วยอารมณ์โกรธ“ก็ได้ ถ้าเธอคิดว่ายิงพี่แล้วจะได้ระบายความแค้นก็ยิงเลย แต่ก่อนตาย ขออะไรสักอย่างได้ไหม” ภครัฐไม่หนี ยืนนิ่งยอมให้เธอเอาปืนเล็งเอาไว้แบบนั้น“คนอย่างคุณมีสิทธิ์ต่อรองด้วยเหรอ ฉันไม่ให้” มุกอันดาปฏิเสธทันควัน“มุกไม่ให้ พี่ก็จะขอ ขอให้เธอละเว้นพ่อแม่ของพี่ ชะลอการยึดทรัพย์สินของตระกูลพี่ไปก่อน ให้พ่อของพี่ได้กอบกู้ศักดิ์ศรีกลับมาอีกครั้ง แล้วเธอยิงพี่ได้เลย พี่จะไม่ถือโทษโกรธอะไรเธอเลย” เขาตอบอย่างมุ่งมั่น สักครั้งในชีวิตขอแค่ได้ทดแทนบุญคุณของบิดามารดา“คุณไม่ต้องมาท้าฉันหรอกนะ ที่นี่เป็นเกาะของฉัน ถ้าฉันยิงคุณแล้วจับไปโยนลงทะเลคุณก็ไม่รอดแล้ว ตำรวจจับมือใครดมไม่ได้” มุกอันดายังจ่อปืนที่อกด้านซ้ายของภครัฐ“พี่รู้ดี เลยอยากขอเธอเป็นครั้งสุดท้ายก่อนตาย ขอร้องเพื่อพ่อกับแม่ พี่อยากตอบแทนบุญคุณท่าน ถ้าเธอจะยิงก็ยิงเลย พี่พร้อมแล้ว” เขาท้าทายหลับตาล

บรรยากาศ ปลุกเร้าอารมณ์หนุ่มสาวให้คุกรุ่นรุนแรง มัดไหมมองภาพนั้นด้วยความกระสันเสียว เธอบีบรัดเด้งสะโพกไปทางเบื้องหลังรับการกระแทกกระทั้นของชายหนุ่มทุกจังหวะขับเคลื่อนเสียงหยาดรักดังกังวานลั่นห้องกว้าง เสียงครวญครางกระเส่าระคนหวาน กายสองกายแนบชิดสนิทเนื้อ ร่างอาบเหงื่อเปียกโซมชโลมผิว เพลิงกามาบรรเลงเป็นเพลงรัก ขับประสานหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว กายอิงแอบนวลน้องยอดดวงใจ พี่หลับใหลต้องมีเจ้าเคล้าคลึงกัน“บอกรักพี่สิคะ” มรรคกระซิบขอเสียงทุ้ม น้องน้อยมองสบตาพี่มรรคในกระจกเงาบานใหญ่ ก่อนจะหันมาจุมพิตทั้งๆ ที่เรือนร่างส่วนล่างโรมรันกระแทกเข้าหากันอย่างหนักหน่วง“ไหมรักพี่มรรคค่ะ ยอดรักของไหม”“ยอดรักของพี่” มรรคบดจูบริมฝีปากน้อยช่างเจรจาให้สมกับความน่ารักนั้นมือหนาของมรรคลูบไล้ไปเรื่อยก่อนผละออกจากรักแร้สาว แล้วจับมือนิ่มให้วางบนพื้นหน้ากระจกในท่าคลานเข่า ใบหน้าจิ้มลิ้มเงยขึ้นมองตัวเองในกระจกเห็นเรือนร่างตลอดลำตัว รู้สึกเสียววาบเมื่อแก่นชายกำลังสอดเสียบเข้ามาอยู่ด้านหลังเป็นจังหวะหนักหน่วง เธอมองเห็นส่วนประสานชัดเจนจากกระจกบานใหญ่ ไม่น่าเชื่อว่าช่องรักของเธอจะรับความใหญ่โตของเขาเอาไว้ได้หมดอย่

“แต่อะไรคะ” มัดไหมเอ่ยถามด้วยความสงสัย ก่อนจะถูกบดจูบริมฝีปากจิ้มลิ้มเนิ่นนาน“แต่พี่หวง ห้ามแสดงความห่วงใยใครเกินหน้าเกินตาแบบนี้อีก”มัดไหมเม้มริมฝีปาก ก้มหน้างุด แก้มแดงปลั่งเมื่อโดนจูบจนแทบหายใจหายคอไม่ทัน“ไหมแค่เป็นห่วง เหมือนเพื่อนมนุษย์คนนึงเท่านั้นค่ะ ไหมไม่มีทางเป็นห่วงใครมากกว่าพี่มรรคหรอกค่ะ” มัดไหมบอกอย่างเอาใจ ก่อนจะหอมแก้มสากฟอดใหญ่ มรรคจึงหันมาจุมพิตให้อีกครั้งอย่างชอบใจ“รู้ไหมว่าหวง แม้แต่คิดก็ไม่ได้ พี่ไม่ยอมให้ไหมเผื่อแผ่หัวใจไปนึกห่วงใครเด็ดขาด”“แค่เป็นห่วงเองนะคะพี่มรรค ยังไงก็ไม่มีใครสำคัญกับไหมเท่าพี่มรรคอีกแล้ว”“ยอดรักของพี่ ชื่นใจที่สุด” มรรคกดจุมพิตที่หน้าผากสวยอีกครั้งอย่างชื่นใจในคำตอบของน้อง...“นี่นายนั่นซ้อมคนของเราขนาดนี้เลยเหรอ”มุกอันดามองคนงานที่มีสภาพสะบักสะบอมด้วยดวงตาวาวโรจน์“ใช่ครับคุณหนู ผมเพียงแค่ตามนายนั่นไปทำงาน เขาบอกไม่ทำ แถมยังซ้อมผม ผมก็เลยต่อสู้เพราะไม่อยากโดนทำร้ายฝ่ายเดียว” วิทิตพูดแล้วก้มหน้าคล้ายสำนึกผิด“นายทำถูกแล้ว นายนั่นนิสัยไม่ดี ฉันคงต้องจัดการขั้นเด็ดขาด” มุกอันดาพูดเสียงเข้ม วิทิตหันมองสบตากับหัวหน้าคนงานอย่างร้ายกาจ คงไ

“จะให้ฉันทำงานที่นี่” ภครัฐมองรอบกายแล้วใบหน้าเหยเก เขาแทบจะย่องเพราะรองเท้าคู่เก่งเปื้อนดินโคลนจนสกปรก ราคามันไม่ใช่น้อยๆ“ใช่ มันก็เหมาะกับคุณซึ่งเป็นผู้ชาย ไม่ใช่ตากหมึกตาปลายังกะผู้หญิง แล้วเวลาเดิน เดินให้มันดีๆ หน่อย ฉันบอกคุณแล้วไงว่ารองเท้าแบบนี้มันเหมาะสำหรับใส่เดินแบบ ไม่ใช่มาทำงานในฟาร์ม” ไม่วายจิกกัดเข้าให้ ภครัฐกำหมัดแน่นเมื่อเห็นสีหน้าสะใจของคงไท แต่มุกอันดาไม่เห็นเนื่องจากอีกฝ่ายยืนอยู่ด้านหลัง“ไม่พอใจฉันหรือไง ถึงได้ทำท่าจะฆ่าฉันแบบนั้น”มุกอันดาแหวกลับด้วยความโมโหเมื่อเห็นดวงตาของเขา แต่พอมองไปอีกที เขาไม่ได้มองมาที่เธอ แต่กลับมองไปที่คงไท จึงหันขวับกลับไปด้านหลัง คงไทรีบแสดงสีหน้าราบเรียบก้มหน้าเล็กน้อย นั่นกลับกลายเป็นว่าภครัฐกำลังจะหาเรื่องหัวหน้าคนงานของเธอ“นี่คุณภครัฐ อย่ามาทำนักเลงหาเรื่องคนของฉัน” มุกอันดาหันขวับกลับมาจ้องหาของภครัฐในทันที“คุณไม่เห็นสีหน้าและแววตาชั่วร้ายของมันนี่ เลยพูดกับผมแบบนี้”ภครัฐมองหญิงสาวอย่างผิดหวังและน้อยใจ วูบหนึ่งที่มุกอันดาไม่แน่ใจ เธอหันกลับไปมองคงไทอีกครั้ง แต่ทุกอย่างยังเหมือนเดิม คงไทไม่ได้มีสีหน้าอะไรที่ชวนหาเรื่องสักนิด