ทาสสวาทเพลิงอสูร의 모든 챕터: 챕터 11 - 챕터 20

“ชอบที่สุดเลยเหรอ ได้สิ งั้นเรามาจูบกันอีกนะ”เควินกระชากเธอมาหาแล้วบีบแก้มทั้งสองเอาไว้ ก่อนจะบดจูบลงไปอย่างร้อนแรง หญิงสาวดิ้นหนีจนเหนื่อยแทบขาดใจ แต่ก็หนีไปไหนไม่ได้“นี่แน่ะ!!!”“โอ๊ย!!!” เควินร้องเสียงหลงเมื่อโดนเธอกัดหมับเข้าให้ เลยจำต้องสะบัดมือแล้วปล่อยร่างบางที่รีบโผหนีออกห่างอย่างรวดเร็ว“นึกว่าจะหนีพ้นเหรอ” เสียงเหี้ยมกระชาก เขามองเธอด้วยดวงตาวาวโรจน์ มันจะมากไปแล้ว เธอทั้งกัดทั้งตบเขาแบบนี้ เขาต้องลงโทษให้เธอสำนึกเพชรน้ำหนึ่งว่ายน้ำหนีขึ้นฝั่ง เธอหันไปมองด้านหลังก็ไม่เห็นเขา จึงยิ่งได้ใจ หญิงสาวหันรีหันขวางก่อนจะวิ่งหนีสุดกำลัง“คิดว่าจะหนีพ้นหรือไง” ร่างสูงวิ่งมาดักหน้า จนหญิงสาวแทบล้มหัวคะมำ เธอวิ่งหนีไปอีกด้านเพื่อให้ตัวเองรอดจากเงื้อมือเขาให้จงได้ ไม่ว่าจะวิ่งหนีไปไหนเขาก็วิ่งตามไม่ยอมถอย“ถอยไปนะ” เธอขู่ฝ่อ“ถอยเข้าหรือถอยออกดีล่ะ” เควินพูดแล้วกวาดสายตามองเรือนร่างเปียกปอนของหญิงสาวที่ตอนนี้เสื้อตัวหลวมของเขาแนบไปกับเรือนร่างจนเห็นส่วนเว้าส่วนโค้งเป็นสัดส่วนชัดเจน“ว้าย! คนบ้า” เพชรน้ำหนึ่งก้มมองเรือนร่างของตัวเองแล้วต้องหน้าแดงจัด เธอใช้มือทั้งสองแยกกันบังส่วนบนและส

“ร้องให้ตายเธอก็ไม่มีวันหนีฉันพ้น จำเอาไว้!!!”เสียงกร้าวที่ตอบกลับมาทำให้เพชรน้ำหนึ่งสะดุ้งเฮือก เธอร้องไห้น้ำตาแทบเป็นสายเลือด มองแผลที่เท้าแล้วนิ่วหน้า เลือดแดงฉานไหลออกมาไม่ขาดสาย ทุกอย่างประดังประเดเข้ามาในหัว อาหารที่ไม่ได้ตกถึงท้อง หรือจะมีก็น้อยนิดตอนที่เขายัดเข้าปากให้ เรี่ยวแรงที่หมดไปจากบทรักรุนแรงป่าเถื่อนของเขา กายใจที่คิดหนีแต่ไม่สามารถพ้นเงื้อมือมัจจุราชร้ายได้ ทำให้สติทุกอย่างดับวูบลงในที่สุด...เพชรน้ำหนึ่งค่อยๆ ปรือตาฟื้นคืนสติขึ้นมาหลังจากสลบไปหลายชั่วโมงหญิงสาวมองไปรอบกาย เธอพบว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียงแข็งๆ ที่เคยถูกเขาย่ำยี แผลที่เท้าถูกทำความสะอาดและพันเอาไว้อย่างสะอาดเรียบร้อย“ใคร?” นั่นเป็นคำถามที่หญิงสาวมิอาจหาคำตอบได้ว่าใครช่วยเหลือเธอเอาไว้ คงไม่ใช่คนใจร้ายคนนั้นแน่นอนที่เธอพอจะนึกได้ก็คงเป็นหมอรุจน์......หรือหมอที่เป็นเพื่อนของเขาจะช่วยเธอเอาไว้?เสียงเปิดประตูพร้อมกับร่างลูกน้องคนสนิทของคนใจร้ายเดินถือถาดอาหารเข้ามา เธอจำได้ว่าเขามีฝาแฝดที่หน้าตาคล้ายกันมาก แต่อีกคนจะนิ่งขรึมมากกว่า“กินข้าวกินยาเสียเถอะครับ” เสือวางถาดอาหารไว้ตรงหน้าหญิงสาว แล้วถอนใจหนั

“เพชรน้ำหนึ่ง!!!”เควินใจหายวาบเมื่อเห็นร่างที่ฟุบอยู่ที่พื้นหลังจากกวาดตามองหาร่างเล็ก และเลือดแดงฉานจากข้อมือเล็กบอบบางทำให้เขาหน้าซีดเผือด“นี่ยัยบ้า เธอฆ่าตัวตายอีกแล้วเหรอนี่ อยากตายนักหรือไง ฟื้นขึ้นมาเดี๋ยวนี้นะ” เควินสบถหน้าซีดเผือด ก่อนจะอุ้มร่างของหญิงสาวออกมานอกห้องครัว เขาหาผ้ามามัดปากแผลเพื่อห้ามเลือดเอาไว้ ก่อนจะแบกร่างหญิงสาวขึ้นพาดบ่าแล้วมุ่งหน้าออกจากบ้านพักอย่างรีบด่วน“อย่าเพิ่งตายนะยัยผู้หญิงหน้าโง่ ยัยเด็กบ้า ฉันไม่ให้เธอตาย เธอห้ามตายเด็ดขาด” เควินควบม้าเร็วทันใจเพื่อพาหญิงสาวไปโรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุด ซึ่งเป็นโรงพยาบาลของรุจน์ ใจเขาร้อนรนอย่างประหลาด ตอนนี้ไม่ได้คิดเรื่องแก้แค้นอะไรทั้งสิ้น คิดแค่ว่าให้เธออย่าเป็นอะไรเพียงเท่านั้น...รุจน์หน้าเครียดจัดเมื่อเห็นสภาพของเพชรน้ำหนึ่ง เขาได้ช่วยชีวิตเธอไว้ได้อีกครั้ง แต่คราวนี้แผลลึกมากจึงต้องนอนพักรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลนานพอสมควร“ไอ้เคน”“เขาเป็นยังไงบ้าง”“อาการสาหัส แผลลึกมาก ต้องพักรักษาตัวอยู่โรงพยาบาลหลายวัน” รุจน์เอ่ยเสียงเครียด“หล่อนอยากแส่หาเรื่องเอง ฉันไม่ได้ทำอะไร หล่อนฆ่าตัวตาย”“เคน ฉันว่าแกพอเถอะ ปล่อ

“คุณพูดจริงเหรอคะ” เธอถามย้ำซ้ำซาก เหมือนไม่แน่ใจ“ไม่เชื่อเหรอ” เควินรู้สึกว่าการโกหกมันทำให้เขาลำบากใจยิ่งนัก แต่ส่วนลึกในจิตใจเขาก็มีความรู้สึกบางอย่างกับหญิงสาวมานานมากแล้ว นานเป็นปีที่เขาต้องเก็บมันไว้ เขาไม่ได้โกหก เขาหลงรักยัยเด็กนักศึกษาที่กำลังนั่งเมาอยู่ในผับวันนั้น เธอจำเขาไม่ได้ เขาแอบมองเธออยู่ห่างๆ เพราะคำขอของแม่ยาผู้เป็นมารดาเลี้ยง แต่เขาก็ต้องถอยเมื่อเธอเป็นยอดดวงใจของน้องชาย“ฉันไม่มั่นใจ”เพชรน้ำหนึ่งเปิดเผยความอ่อนแอออกมา เธอก้มหน้าน้ำตารินไหล บิดาอันเป็นที่รักยังไม่เชื่อถืออะไรเธอเลย การทรยศหักหลังเป็นสิ่งที่เธอเกลียดและขยะแขยงที่สุด เธออยากให้มีใครไว้เนื้อเชื่อใจ อยากให้มีใครเห็นคุณค่า แม้เธอจะเรียนโง่ ไม่เอาไหน สู้พิมพ์พรรณไม่ได้ แต่เธอก็อยากให้มีคนเห็นคุณค่าของเธอบ้างก็แค่นั้น“ร้องไห้ทำไม หือ... ไม่ร้องนะ” เควินใจแกว่งเมื่อเห็นคนในอ้อมแขนสะอื้นฮักเขากอดรัดปลอบประโลม ความรู้สึกที่อยากรังแกหายไปหมดสิ้น“ใส่เสื้อผ้าซะ”“คะ?” เธอเงยหน้าขึ้นมองคนที่กกกอดเธออยู่อย่างไม่เข้าใจ“ฉันจะใส่เสื้อผ้าให้จะได้กินข้าวกินยา ขี้แยจริงเชียว หายได้แล้ว จะได้กลับบ้าน” เขาเดินไปหยิ

หญิงสาวไม่พูดไม่จาเธอล้มตัวลงนอนในห้องนอนเล็กๆ ของตัวเอง ดีหน่อยที่เขานำฟูกนิ่มๆ มาปูบนพื้นแข็งๆ ของเตียง และมานอนบดเบียดให้ไออุ่นกับเธอทุกค่ำคืน คืนนี้หญิงสาวไม่ได้สนใจว่าเขาจะหายไปไหน หรือเขาจะเชยชิมความหวานของเธอจนหมดสิ้นเลยไม่สนใจไยดี อยากจะคายทิ้งอย่างไร้ค่าแล้วกระมังเพชรน้ำหนึ่งน้ำตารินไหลอาบแก้มแต่ไร้เสียงสะอื้น จริงๆ แล้วในชีวิตของเธอไม่มีใครรักและต้องการ แม้แต่บิดา รอบกายดูเปลี่ยวเหงาเดียวดายและสิ้นหวัง ความเหนื่อยล้าและแรงกายแรงใจที่หมดสิ้นทำให้หญิงสาวหลับไปทั้งน้ำตา พร้อมกับหัวใจที่แตกสลายความหนาวเหน็บถูกแทนที่ด้วยไอร้อนจากร่างสูงใหญ่ เพชรน้ำหนึ่งตัวแข็งทื่อเมื่อรับรู้ว่าคนที่เธอคิดถึงก่อนหน้าเข้ามาอีกแล้ว เขาคงมาเพราะต้องการร่างกายของเธออาการของคนในอ้อมแขนทำให้เควินรับรู้และสัมผัสได้ เขากกกอดร่างน้อยเอาไว้แนบอก พลิกร่างเธอมาหาแล้วห่มผ้าให้ถึงอก หญิงสาวนอนนิ่งไม่ดิ้นหนีไม่ต่อต้าน เธอรู้สึกเจ็บปวดแต่ก็อยากให้เขากอดเอาไว้แบบนี้เควินจูบซับน้ำตาที่แห้งเกรอะกรังให้เบาๆ กอดร่างน้อยแนบอก เขาไม่ล่วงเกินเธอเลยแม้แต่น้อย ความอ่อนล้าจากกายใจทำให้เพชรน้ำหนึ่งหลับลงอีกครั้ง เธอกอดตอ