All Chapters of ทาสสวาทเพลิงอสูร: Chapter 1 - Chapter 10

ร่างบอบบางของเพชรน้ำหนึ่ง ค่อยๆ ปรือตาขึ้นอย่างมึนงง เธอสะดุ้งเมื่อเห็นรอบกายเป็นบ้านหลังหนึ่งซึ่งไม่คุ้นเคย ด้านในมืดมิดมีเพียงแสงสลัวๆ ที่ดวงจันทร์สาดส่องเข้ามาพอขยับตัว หญิงสาวจึงได้สัมผัสกับพันธนาการที่มัดเธอเอาไว้ทั้งมือและเท้า แต่ก่อนที่เธอจะได้หาทางช่วยเหลือตัวเอง เสียงบานประตูก็เปิดออกท่ามกลางความมืดมิดปัง!!!ร่างสูงใหญ่ที่มีเงาของแสงกระทบมาโดนตัว พร้อมใบหน้าถมึงทึงที่รกไปด้วยหนวดเคราทำให้เพชรน้ำหนึ่งกรีดร้องเสียงโหยหวนกรี๊ดดดดดดดดดดด!!!!หญิงสาวสลบลงไปอีกครั้งด้วยใบหน้าซีดเผือด หวาดกลัวสุดหัวใจ ร่างสูงของเควินเดินมาหยุดมอง แสแยะยิ้ม ทอดสายตามองร่างบอบบางนั้นด้วยแข็งกร้าวเย็นชา!!!ร่างสูงโปร่งบอบบางของหญิงสาวนามว่าเพชรน้ำหนึ่ง เลิศวรเกียรติ วัยยี่สิบสี่ปี กำลังเดินอย่างเชื่องช้าไปยังหน้าห้องของแฟนหนุ่ม หัวใจของเธอคล้ายถูกบีบด้วยมือของใครสักคนที่ไม่เห็นตัว รู้สึกกดดันอย่างที่สุดหญิงสาวรู้สึกเหมือนกับโลกนี้ถล่มทลายลงไปต่อหน้าต่อตาเมื่อคนที่เธอเชื่อใจไว้ใจมากที่สุด โกหก...ความเจ็บปวดมากมายถาโถมเข้ามาจนเกินจะรับไหว การถูกหักหลังจากคนที่รักทำให้ความไว้วางใจที่มีต่อเขามลายหายไป

ดวงตาสวยเบิ่งกว้างเมื่อเห็นร่างใหญ่ยักษ์ของคนที่ถือถังน้ำยืนจังก้าอยู่ด้านหน้า ใบหน้ารกรุงรังไปด้วยหนวดเคราน่ากลัวนักในความรู้สึก เธอถอยร่นไปด้านหลังด้วยความหวาดกลัวจับจิตจับใจโครม!!!เขาโยนถังน้ำในมือไปบนพื้นห้องโครมใหญ่ ดวงตาดุกร้าวพร้อมกับใบหน้าเย็นชาดูเหี้ยมเกรียมในความรู้สึก เพชรน้ำหนึ่งลนลานถอยหนี แต่ถูกมัดไว้กับเสาเตียง แถมมือก็ยังถูกมัดจนช่วยเหลือตัวเองไม่ได้“กรี๊ดดดดดดดดด!!!!”ดวงตาสวยเบิกกว้าง ฟันกระทบกันกึกๆ เมื่อร่างสูงใหญ่คร่อมทับร่างของเธอเอาไว้ ตัวของเพชรน้ำหนึ่งสั่นระริกหวาดกลัวแทบสิ้นสติ แต่คราวนี้เธอไม่ได้หมดสติเหมือนในค่ำคืนที่ผ่านมา“อย่าเข้ามานะ ฉันกลัวแล้ว” เพชรน้ำหนึ่งถอยร่น ร่างสูงตามติดก่อนจะกระชากมือเข้ามาหา แล้วจัดการแกะเชือกที่มัดมือเอาไว้ เธอหยุดมองเขาอย่างระแวดระวังว่าเขาจะมาไม้ไหน“นายเป็นใคร จับฉันมาทำไม ที่นี่ที่ไหน ปล่อยฉันไปเถอะนะ นายอยากได้อะไรฉันจะให้ ข้าวของเงินทองฉันมีให้นาย”หญิงสาวอ้อนวอนขอร้อง คิดว่าอีกฝ่ายเป็นพวกโจรลักพาตัวเงียบ! ไม่มีเสียงตอบรับจากร่างสูงใหญ่ เขาหันไปแกะเชือกที่ข้อเท้าของเธอแทน เพชรน้ำหนึ่งคิดว่าอีกฝ่ายอาจจะเป็นใบ้ เขาเข้

เพชรน้ำหนึ่งกัดฟันพลิกตัวเองนอนตะแคงแล้วกอดร่างเปลือยเปล่าของตัวเองอย่างอดสู หัวใจเจ็บร้าว กระบอกตาปวดแสบ ริมฝีปากแตกจนเลือดไหลซึม ร่างกายมีแต่ร่องรอยโหดร้าย ยิ่งกายสาวยิ่งปวดแสบปวดร้อนจนแทบขยับไม่ได้“ทำเป็นรังเกียจ เมื่อกี้ร้องครางเรียกร้องให้ฉันเอา” เควินวางมือบนบ่าแล้วชะโงกหน้าไปกระซิบอย่างเย้ยหยันไม่มีเสียงตอบรับจากร่างสาว ทำให้ชายหนุ่มยิ่งหงุดหงิด เขากระชากทีเดียวอย่างไม่ปรานีให้เธอหันมาเผชิญหน้า ใจหนุ่มกระตุกวูบ ใจหายวาบเมื่อเห็นดวงตาเลื่อนลอยของคนตรงหน้า เธอกัดฟันเสียงดัง กายสั่นระริก“เพชรน้ำหนึ่ง เป็นอะไร นี่เธออย่ามาใจเสาะชิงตายไปซะก่อนนะ” ชายหนุ่มตบแก้มเรียกสติ แต่หญิงสาวก็ยังเลื่อนลอย ดวงตาลอยคว้างเศร้าสลดอย่างน่าใจหาย“หรือว่าเธอช็อก ยัยบ้าเอ๊ย” เควินก้มลงจูบปากช้ำแผ่วเบาอ่อนหวาน ดูดดื่มอย่างเรียกร้องเพื่อเรียกคืนสติ สัมผัสอ่อนโยนทำให้ความป่าเถื่อนที่ได้รับค่อยเลือนหาย“อื้อ...” เพชรน้ำหนึ่งผลักใบหน้าของเควินออกห่างเมื่อเธอแทบสำลักหายใจไม่ทัน“ตื่นแล้วเหรอ ทีหลังอย่าทำท่าทางใจเสาะอีก” เขาแอบโล่งใจที่เธอฟื้นคืนสติมาได้“ฮึกๆๆ ฮือๆๆๆ” พอได้สติก็ร้องไห้โฮ ทำไมเธอไม่ตายๆ ไป

“ไอ้เสือ ไอ้สิงห์!” เสียงกร้าวคำราม ก่อนจะหันไปยัดน้ำใส่ปากแห้งกรังอย่างโมโห“แค่กๆๆๆ” เพชรน้ำหนึ่งเบือนหน้าหนี สำลักจนหูตาแดง“เฮ้ย! เจ้านาย จะฆ่าเธอหรือไง” เสือกับสิงห์ที่ยังไม่ได้ไปไหนไกลอุทานพร้อมกันเมื่อเห็นผู้เป็นนายยัดน้ำกรอกใส่ปากคนป่วย“แกมีปัญหาอะไร” เควินคำรามแทบจะงับหัวลูกน้องทั้งสอง“ผมไม่มีปัญหาหรอกนาย แต่กลัวนายหญิงจะตายเสียก่อน” เสือต่อปากต่อคำกับผู้เป็นนาย“แกว่าอะไรนะไอ้เสือ เรียกใครนายหญิง” เควินคำราม ไอ้ลูกน้องสองคนของเขากวนโอ๊ยได้น่าถีบที่สุด“อ้าว... คุณเขาเป็นเมียนายไม่ใช่เหรอ นายเล่นฟัดจนคางเหลือง ร้องลั่นบ้าน ครางทั้งคืน ไม่ใช่นายหญิงแล้วจะให้พวกผมเรียกว่าอะไร” เสือหันไปยิ้มกับสิงห์ ส่วนสิงห์ได้แต่ทำหน้านิ่ง ไม่พูดอันใด รู้ดีว่าระเบิดลูกใหญ่กำลังจะลงเร็วๆ นี้“แกสองคนอยากจะไสหัวไปไหนก็ไสหัวไปเลย ใช้ให้มาเฝ้าคน แต่ดันมากวนบาทา”“คร๊าบ” เสือรีบสะกิดสิงห์ให้เดินตามไป สิงห์ส่ายหน้าแล้วเดินตามไปเงียบๆ“แกกล้านะไอ้เสือ” สิงห์พูดขึ้นเมื่อออกมาจากบ้านพักของผู้เป็นนาย“หรือนายไม่สงสารผู้หญิงคนนั้น ผิวบางอย่างกับแก้วใส ตัวงี้เขียวช้ำไปหมด เพิ่งรู้ว่านายซาดิสม์” เสือกระซ

“ฉันขอถามนายหน่อย ว่านายจับฉันมาทำไม ถ้าไม่มีใครจ้างมา ไม่ได้จับมาเรียกค่าไถ่”เธอถามอย่างคลางแคลงใจ เคยคาดคั้นถามเอากับหมอรุจน์ แต่เขากลับไม่ยอมปริปากบอกอะไร ให้เธอมาถามเอากับคนที่จับเธอมาเอาเอง เธอเคยได้ยินเขาเอ่ยถึงคุณารักษ์ แต่ฟังไม่ชัดว่าเขาหมายถึงอะไรกันแน่ คิดไปว่าครอบครัวของแฟนหนุ่มจ้างให้คนจับเธอมาทรมานเพราะเข้าใจผิดคิดว่าเธอเป็นสาเหตุให้ทายาทของนพกิจเกรียงไกรต้องตาย“อยากรู้จริงๆ หรือ หึหึ!” เขายังคร่อมทับ ไล้หลังมือไปตามแก้มนวล เพชรน้ำหนึ่งสะบัดหน้าหนี มองเขาตาเขียว แต่ เควินไม่แยแส“อยากรู้สิ นายทำแบบนี้กับฉัน ทั้งๆ ที่ฉันไม่ได้รู้เลยว่าเพราะอะไร ฉันต้องเรียกร้องความยุติธรรมให้กับตัวเองบ้างสิ ว่าทำไมฉันถึงโดนจับมาข่มเหง ทั้งๆ ที่ฉันกับนายก็ไม่ได้รู้จักกัน” เธอพูดเสียงแข็งไม่ได้โอนอ่อนให้เขาเหมือนเคย“หึหึ! อยากเรียกร้องความยุติธรรมให้ตัวเอง แล้วน้องชายของฉันเคยได้เรียกร้องความยุติธรรมกับสังคมบ้างไหม”“น้องชายนายเป็นใคร” หญิงสาวรีบเอ่ยถาม เธออยากให้เรื่องที่ค้างคาใจกระจ่างแจ้งว่าเขาจับเธอมาทำไมกันแน่“คุณารักษ์ไง เธอทำให้น้องชายฉันต้องตาย!” เสียงกร้าวมาพร้อมกับมือหนาที่กระช