Semua Bab แผนรักจอมเผด็จการ: Bab 11 - Bab 20

“พี่กระทิงคะ พี่กระทิง!”“ครับ ว่าไงหญ้าหวาน” กริชไทสะดุ้งกะพริบตาปริบๆ หันมองคนหน้าหวานที่กึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนเตียง“พี่กระทิงจะป้อนข้าวหญ้าหวานที่ปากหรือที่...” เธอหลุบตาลงต่ำก้มลงมองอกอวบๆ ของตัวเอง ตอนนี้ช้อนข้าวต้มที่ถูกเป่าจนหายร้อนจ่ออยู่ตรงร่องอกอิ่ม“เฮ้ย!” กริชไทสะดุ้งเมื่อมองตามสายตาของเธอก่อนจะดึงมือหนีจากร่องอกอวบที่เขาจ่อช้อนข้าวต้มเข้าไปหา“คิกๆ” ญารินดาหัวเราะคิกคักเมื่อเห็นสีหน้าแตกตื่นของเขา“พี่ขอโทษ” กริชไทเสียงอ่อย รู้สึกว่าเขาจะเผลอตัวเผลอใจบ่อยเสียแล้ว“หญ้าหวานหิวค่ะ พี่กระทิงป้อนอีกสิคะ”เสียงหวานๆ อ้อนๆ ทำให้เขาใจสั่น กริชไทรวบรวมสติและสมาธิให้ก่อเกิดปัญญาและแน่วแน่กับการกระทำตรงหน้า เขาตักข้าวต้มหอมกรุ่นขึ้นเป่าแล้วจ่อไปที่ปากจิ้มลิ้มสีสด ทันทีที่เจ้าหล่อนอ้าปากรับเขาก็เผลอแตะลิ้นกับริมฝีปากหยักหนาของตัวเองแทบจะกลืนกินเธอลงท้องไปด้วย“อยากกินหมูสับกับเต้าหู้ค่ะ” เธอตาวาวมองหมูสับหอมกรุ่นกับเต้าหู้ไข่เหลืองน่ารับประทานกริชไทใจดีรีบตักขึ้นเป่าและจ่อไปที่ปาก เธออ้าปากรับ เขาลอบกลืนน้ำลายตาม อยากจะก้มลงไปจูบปากเธอนัก..ให้ตายเถอะ ไอ้กระทิง ชักจะหน้ามืดเกินไปแล

มีแต่จะถูกปักตรึงเอาไว้ให้อยู่ใต้ร่างเขาแบบนั้น หนีไปไหนไม่ได้ ยิ่งหนีเขายิ่งรุก ทำให้เธอครางระงมลั่นห้องกริชไทสูดปากครางประสาน เธอส่ายหน้าไปมาเมื่อโดนโยกคลอนซ้ำๆ อยู่เช่นนี้ ความเสียวซ่านที่ได้เรียนรู้ทำให้เธอละมือจากผ้าปูที่นอนนุ่มเผลอโอบกอดเขาเสียแนบแน่น นั้นกลับยิ่งแนบชิดสนิทเป็นเนื้อเดียวกัน ความกระสันยิ่งเพิ่มพูนในอารมณ์รักอารมณ์ใคร่ให้บรรเจิดขึ้นไปอีกใบหน้าเหยเกและน้ำเสียงครวญครางเหมือนจะขาดใจซ่านพร่าในห้องกว้าง นิ้วแกร่งสะกิดเม็ดมณีสีแดงสั่นระริกที่ถูกแรงมหาศาลบดขยี้จนแทบสิ้นชีวาวายญารินดาหยัดกายรับแก่นกายอวบใหญ่ที่ส่ายวนกดย้ำเข้ามา เธอผวาอ้าปากค้างครวญลั่นตัวสั่นด้วยความรัญจวน ยินยอมพร้อมใจไปกับความสุขสมจากรสสวาทที่จะได้รับญารินดาบิดกายครางกระเส่าดิ้นร่ายสะบัดร่างและใบหน้าไปมาเพื่อระบายอารมณ์ซ่าน ผมยาวสลวยปลิวกระจายทั่วหมอนใบโต ร่องรักฉ่ำเยิ้มชโลมกายเขาให้วิ่งเข้าออกฝังลงมาอย่างสุขสมกริชไทจับเข่ามนทั้งสองดันให้แบะกว้างออก เพื่ออำนวยความสะดวกให้เขาขับเคลื่อนเข้าไปมุดกายอยู่ในซอกรักได้อย่างเมามันและถี่ยิบ“เจ็บไหมหญ้าหวาน” เป็นประโยคแรกที่เขาเอ่ยถาม น้ำเสียงนั้นสั่นพร่าเหม

ญารินดาคิดว่าชีวิตของคนเราวัดกันที่ความดีงามมากกว่าสิ่งอื่นใด สมมุติว่าถ้าผู้หญิงคนหนึ่งต้องแต่งงานกับผู้ชายเลวๆ ที่ข่มขืนตัวเองจนตั้งท้อง แถมยังชอบตบตีทำร้ายร่างกาย ถ้าเลือกได้ ขอไม่แต่งงานและยอมเลี้ยงลูกเองจะดีกว่าการต้องให้คนกักขฬะมารับผิดชอบและทำร้ายเราไปตลอดชีวิต โดนตราหน้าว่าท้องไม่มีพ่อก็ดีกว่าไปให้พ่อเลวๆ มารับผิดชอบลูกเมียและมีความทุกข์ตลอดชีวิตชีวิตเป็นของเรา เราต้องเป็นคนเลือกเอง เลือกแล้วจึงยืดหยัดและยอมรับ ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นเราก็ยิ้มสู้กับปัญหาทุกอย่างเพราะเราเลือกแล้วที่จะเป็นแบบนั้น“พี่หญ้าหวานรู้สึกยังไงอะ ตอนที่โดนพี่กระทิงกิน” กันตากระซิบกระซาบเหมือนสิ่งที่พูดเป็นความลับขั้นสุดยอด ให้ใครรู้ใครได้ยินไม่ได้อย่างเด็ดขาด นอกจากเจ้าแมวหมูตัวอ้วนที่นอนหูผึ่งอยู่ข้างๆ มันออดอ้อนขอตามมาด้วย ทำให้สองสาวต้องอุ้มมันหลบเข้ามาในห้อง“เซี้ยวใหญ่แล้วเรา มีแฟนแล้วเหรอไงถึงอยากรู้” ญารินดาค้อนให้คนตรงหน้า แม้จะอายุห่างกันแค่สองปี แต่กันตาดูเหมือนเด็กมากกว่าอายุจริงเสียอีก อาจเป็นเพราะการเลี้ยงดูของครอบครัวและชีวิตในชนบท มีพ่อแม่และพี่ชายคอยดูแลจึงทำให้กันตาเหมือนเด็กไม่รู้จักโต ค

“พี่กระทิงขา... หญ้าหวานเมื่อยจังค่ะ” เธอประท้วงเมื่อถูกเขากระแทกซ้ำๆ สะโพกลอยอยู่นานหลายนาที กายสาวเกร็งกระตุกค้างด้วยความเสียวซ่านติดกันกริชไทยกขาที่พาดบ่าลงแล้วจับเธอคุกเข่า“เปลี่ยนท่านะ” เขากระซิบบอกที่ริมหู เธอให้ความร่วมมืออย่างดี ยอมให้เขาจับแยกขากว้างยกสะโพกขึ้นลอยเด่น“ถ่างขาอีกสิหญ้าหวาน” กริชไทกระซิบบอก เธอได้ยินเสียงหัวเราะของเขากรุ่นที่ริมหู“หัวเราะอะไรคะ อ๊า… ไหนบอกว่าโกรธหญ้าหวานไง”“น้อยใจที่เมียไม่ยอมแต่งงานด้วย”“ชิ! ตอบไม่ตรงคำถาม เลยหนีเข้าป่าแล้วให้หญ้าหวานมาง้อน่ะเหรอคะ” เธอว่าให้อย่างแสนงอน“ก็ได้ผลไม่ใช่เหรอ” เขาโต้ตอบเธอด้วยการกระแทกกายเสียหนักหน่วงญารินดาเชิดหน้าส่ายไปมา สะท้านด้วยความเสียว“ถ่างขาออกสิ มัวแต่หนีบแล้วพี่จะเข้าไปยังไง”เขายังแกล้ง ญารินดาร้องครางเธอแยกเรียวขาออกอีกในท่าคุกเข่า ถ่างออกเสียเต็มเหยียด จนกริชไทก้มลงมองเห็นแก่นกายของเขาวิ่งเข้าออกในกลีบเนื้ออวบอูมที่เด้งรับอยู่ทุกจังหวะ เขาคำรามเสียงหนักหวดมือกับบั้นท้ายขาวผ่องด้วยความเสียวกระสัน สองมือจับเอวคอดกิ่วเอาไว้แน่นไม่ยอมให้หลุดหายแก่นกายที่ดันเข้าออกในซอกเนื้อฉ่ำหวานทำให้เธอเผยอปากค

รัชนีไม่ชอบอาหารรสจัดกลิ่นเครื่องเทศฉุน เธอจึงได้กินแต่อาหารเลี่ยนๆ พวกนั้นเธอต้องงดอาหารรสจัดกลิ่นรุนแรง ของฝากที่กันตามักส่งไปให้จึงเป็นของกินแม่ครัวเสียส่วนใหญ่ เธอได้แต่แอบกินกับสาวใช้ในครัวเพราะผู้เป็นย่าสั่งห้าม“อยู่ที่โน่นไม่ได้กินหรือไง”“ไม่เคยได้กินเลยค่ะ หรือนานๆ จะได้กินสักครั้งแต่น้อยมาก” เธอตอบตาวาว เลื่อนจานให้เขาตักข้าวสวยร้อนๆ ให้ก่อนจะหันไปตักใส่เจียวหมูสับใส่จานราดด้วยน้ำพริกกะปิ กลิ่นหอมของมะนาวทำให้น้ำย่อยในกระเพาะทำงานรุนแรงมากยิ่งขึ้น“ส่วนมากหญ้าหวานต้องไปงานเลี้ยงกับคุณย่าน่ะค่ะ” ญารินดาพูดออกตัวเพราะนึกได้ว่ากันตามักส่งของฝากพวกนี้ไปให้ แต่ผู้เป็นย่าไม่ชอบอาหารกลิ่นรุนแรงและรสจัดจึงไม่ให้ขึ้นโต๊ะ เธอกลัวเขาจะน้อยใจแทนน้องสาวจึงอ้างไปแบบนั้น ทั้งๆ ที่จริงแล้วไม่ได้มีงานเลี้ยงอะไรมากมายนัก“นึกว่าจะชอบกลิ่นเมืองกรุงมากกว่าบ้านป่า” กริชไทไม่ซักไซ้หรือติดใจสงสัยอะไร เขากลับถามเรื่องที่เธอพูดก่อนหน้า“ใครบอกล่ะคะ กลิ่นบ้านป่าสดชื่นค่ะ อากาศดี สูดหายใจเข้าเต็มปอด สงบเงียบ รับประทานอาหารก็อร่อยด้วย หญ้าหวานชอบที่นี่ที่สุดเลยค่ะ”คำตอบของเธอทำให้กริชไทหัวใจพองโต เข